• Oei ik groei

    Ik lees op www.oeiikgroei.nl:

    Wist je dat…

    … je al uit kunt leggen wat ‘ruw doen’ en ‘voorzichtig doen’ is en dat je dat bij je baby kunt eisen vanaf 8 maanden?

    Dat je echt regels moet gaan stellen bij 15 maanden?

    -Dat het echte opvoeden met 15 maanden begint?

    Dat een baby onder de 15 maanden niet verwend kan worden, maar dat een baby boven de 15 maanden enorm verwend kan worden?

    Je dreumes met 15 maanden precies weet waar jouw zwakke plek op dat moment zit en precies weet hoe hij daar gebruik van kan maken?


    Een eye-opener!

    Zoon is nu 14 maanden en een beetje en mijn gevoel zei de laatste weken ook al wel dat we weer in een nieuwe fase terecht aan het komen zijn. En gisterenavond laat zei ik zelf nog dat het opvoeden echt gaat beginnen nu...

    De laatste weken hebben we bijvoorbeeld weer behoorlijk slechte nachten. Zoon gaat flink slapen maar wordt ergens tussen 1 en 5u wakker om dan tussen de 1 en de 3u wakker te blijven. Soms wenend, maar de laatste tijd ook gewoon omdat hij ligt te spelen. Mijn tactiek was steeds om hem bij ons in bed te nemen, daar werd hij als baby rustig van. Maar ik krijg het gevoel dat dit niet meer werkt. Dat hij dan pas echt begint te spelen. Dat het wakker zijn tot hiertoe een gevolg was van zich niet lekker voelen en hij dus veiligheid en troost nodig had, en waar krijg je dat beter dan tussen mama en papa in bed. Maar dat het nu veel meer de kant opgaat van kattenkwaad, willetje doordrijven,...

    Ik merk dat ook als ik hem in bed steek. Hij probeert weg te lopen als ik hem vraag om mee te gaan naar boven om te slapen, gaat zich verstoppen en wanneer ik hem in zijn bedje leg ben ik nog niet eens de deur van de slaapkamer uit of hij gooit zijn tutje op de grond. Om luid te schaterlachen als ik het hem teruggeef. En het meteen weer weg te zwieren. Omdat hij weet dat ik dan kom, omdat het een geweldig leuk spelletje is. Gelukkig duurt het doorgaans geen kwartier eer hij effectief slaapt, maar het begint toch meer en meer een kleine strijd te worden. Ik laat hem al eens 5 minuten wenen eer ik zijn tutje breng en dan is dat echt eisend roepen dat hij doet, "MAAAAAMAAAAAAA" eerder dan paniekerig wenen...

    Fun times ahead...

  • Een school in Gent?

    Vanaf 1 februari mogen we Zoon aanmelden voor het kleuteronderwijs. Hij is dan nog geen 15 maanden, maar we zijn hier al geruime tijd mee bezig. Omdat we weten hoe nijpend het probleem is, in Gent. In december bezochten we reeds de school die ik al als voorkeur heb nog voor ik zwanger was en gisteren kregen we een rondleiding in twee andere scholen. We hadden er de ganse dag voor uitgetrokken. Omdat we letterlijk tussen de scholen wonen, had ik me tot hiertoe nog niet te veel zorgen gemaakt. Er zijn 7 kleuterscholen binnen een straal van 1km van onze voordeur en 3 op minder dan 500 meter wandelen. Ik ben er dus altijd vanuit gegaan dat het daardoor voor ons wel zou meevallen om een plaatsje te veroveren.

    Tot gisteren.

    In december bezochten we dus onze voorkeursschool, een leefschool. Er zouden een kleine 10 plaatsen beschikbaar zijn, wij wonen op 260m. Dit is dé school voor ons, om duizend redenen, na ons bezoek was ik dagenlang dolenthousiast, gebeten door de visie van die school. Maar omdat je niet op 1 paard kan wedden als het op onderwijs aankomt in Gent, trokken we dus gisteren naar die twee andere scholen.

    School 1 is ook een methodeschool, Freinet. Voor mij leunde het qua sfeer en visie erg aan bij de leefschool. Ik had er een heel goed gevoel bij. Tot bleek dat de school 4 plaatsen heeft. Van de 24 zijn er 15 reeds ingenomen door broertjes en zusjes, waarvan 3 GOK, wat maakt dat er van de resterende 9 plaatsen 5 voorbehouden worden voor GOK aangezien elke Gentse school 1/3e van zijn plaatsen moet reserveren voor hen. Wat dus 4 resterende plaatsen geeft. We zaten daar gisterochtend met zo'n 10 ouderkoppels en 's avonds was er een tweede infomoment, dat overigens nergens werd aangekondigd, je moest er al zelf contact voor nemen en naar vragen. Blijkbaar zijn er vorig jaar enkel leerlingen uit de straat van de school zelf kunnen starten, zelfs een zijstraat was al te ver. Hallucinant. Vermits wij op 550 meter wonen vrees ik dat we alle hoop al meteen konden begraven.

    In de namiddag kwam dan de katholieke school aan bod. Op 190m van onze deur. Het onthaal viel me meteen zwaar tegen. Het verschil met de methodescholen is dag en nacht; afstandelijk, formeel, vertrekkend vanuit het reglement, orde en tucht, uniform, geen mogelijkheid tot vegetarisch eten, geen inbreng van de leerlingen, autoritair. Maar wel met een mooi gebouw, vlakbij, een degelijke reputatie en de ene juf die we zagen maakte een heel goede, begeesterde indruk, dat wel. Afstand: 190m. Aantal plaatsen: opnieuw maar een 7tal.

    Na de rondleiding raakten de ouders onderling wat aan de praat en de paniek steeg zienderogen. Eigenlijk zag niemand het nog zitten. Een kleine 20 plaatsen verspreid over 3 scholen in een wijk die barst van de kinderen. Wat als je nergens een plaats krijgt? Wat als je een plaats krijgt in een school die je absoluut niet ziet zitten? Wat nu? Er was hoe langer hoe meer ongemak in de groep.

    De school die voor ons het dichtst is (90m) bijvoorbeeld, zien wij absoluut niet zitten. Wegens zware concentratieschool, het gebeurt daar dat er een kleuterklas is met van de 24 leerlingen 1 die Nederlands als moedertaal heeft. 1/3e GOK vind ik echt super, diversiteit en van die dingen, maar 99%? Maar wat als er in onze drie voorkeurscholen echt geen plaats is? Moeten we dan toch maar deze school opgeven vanuit de optiek beter een slechte school op 90m dan een andere school die we niet kennen of ons niet in kunnen vinden op bijvoorbeeld 5 km? Want zijn er uberhaupt scholen met vrije plaatsen? Als ik de database van het huidig schooljaar erop nakijk, heeft zo goed als elke school dit jaar 10 tot 35 leerlingen moeten weigeren.

    Wat hebben we dan nog in de buurt? Een Steinerschool: not my cup of tea en zeer waarschijnlijk ook snel volzet. Een tweede uniformschool: verouderde lokalen en meer dan 60% GOK volgens de ouders die er geweest waren. Plus katholiek, voor mij ook een groot minpunt. Veel blijft er niet over.

    Laten we hopen dat de soep niet zo heet gegeten gaat worden als ze nu geserveerd dreigt te worden. Dat al die ouders in paniek zijn en wakker liggen voor niks en in februari toch een plaats krijgen in een school waar ze mee kunnen leven. Dat er niet te veel mensen zijn die voor geen enkele scholen een ticket op zak hebben na de online aanmeldingsronde. De directrice van de Freinetschool klonk op dat vlak helaas weinig geruststellend en zei dat zij elk jaar telefoonkrijgt van moeders in tranen die nergens een plaats hebben gekregen.

    Feit is dat je niet kan inschatten hoe groot de "concurrentie" is en wat die hun voorkeur is. Op den duur begin je je hele wijk te analyseren en probeer je zo je kansen in te schatten. Waar wonen allemaal gezinnen met kleine kindjes? Voor welke scholen maken die het meest kans? Wie zou er allemaal nog voor ons kunnen komen?

    Het wordt een spannende maand, volgende maand. Helaas niet in de goede zin.

    Want schoolkeuze is toch iets belangrijk. Je kiest bewust voor een project, een visie, een net, een school.

    Zou er ergens een Facebookgroep of iets dergelijks bestaan van mensen met kindjes uit 2011? Stel nu dat wij een ticket hebben voor school A, iemand anders voor B, zou je dan onderling kunnen wisselen? Wat gaat dat allemaal geven...

  • Lieve Zoon (13)

    Toen ik gisterenavond van het werk thuiskwam, kwam je superblij aangerend. Big smile, een al guitige vrolijkheid. Je sloeg je armen rond mijn benen en ik smolt. Zo gaat dat tegenwoordig. 

    Veertien maanden oud ben je nu en elke dag meer peuter en minder baby.

    Vorig weekend waren we even allemaal wat minder blij, Zoon. Gezien de wildebras die je bent en de talrijke vallen die je op een dag maakt, moest het er ooit van komen. Je smakte van het zeteltje dat papa je die ochtend nog maar net had gegeven en landde met je wenkbrauw op de punt van de salontafel. Waarvoor wij zachte hoekberschermers hadden maar die zaten nog in het zakje in plaats van aan de tafel. Wanr zo zijn wij dan weer. En dus zat er een diepe put in je gezichtje. Veel wenen, veel bloed en wij bijna een hartstilstand van het schrikken. En zo stonden we dus zaterdagochtend op de spoed. Eens op spoed was jij al grotendeels bekomen en verkende je de lange gang en was je vooral gefascineerd door de swiffer van de poetsvrouw. Tot de dokter kwam. Daar had je het zo niet op. Zeker niet toen die je in een handdoek wikkelde als een klein babietje en afkwam met naald en draad. Een beetje gebrul (vooral van kwaadheid trouwens, je raakte helemaal buiten adem van je op te winden) en vier hechtingen later mochten we weer naar huis. We waren nog geen drie seconden thuis of jij stond weer recht op dat zeteltje terwijl wij ons haastten om die hoekbeschermers eindelijk te bevestigen.

    Mensen zeggen dat het normaal is, zeker met jongens, om regelmatig eens op de spoedgevallen terecht te komen. Maar laten we dat vooral toch niet al te dikwijls doen. Mijn hart brak van jouw verdriet. En die draadjes zijn behoorlijk stoer maar je vriendinnetje in de crèche zal je zonder ook wel cool vinden denk ik.

    Een leukere eerste keer vond ik dan toch de eerste keer echt theater. Samen met vriendje Iben in Antwerpen. Een half uur heb je amper bewogen om mijn schoot en gefascineerd zitten kijken. Ik denk niet dat je ooit eerder in je bestaan zo lang hebt stilgezeten. Dat moeten we dus zeker nog eens doen.

    Ondertussen ligt het land bedolven onder een dikke laag sneeuw. Dat zegt je voorlopig helemaal niks. Integendeel, toen men je in de crèche laarsjes had aangetrokken, weigerde je te bewegen en zette je het op een huilen. Vermoedelijk omdat je de laarsjes maar niks vond. Of was het die witte, koude smurrie? Ik denk dat je volgend jaar in elk geval heel anders zal denken over sneeuw, maar dat ben ik maar... Het hoeft niet hoor, trouwens, mama is ook niet zo gek van sneeuw.

  • Hechtingen

    Zaterdagochtend besloot Zoon om van zijn pas gekregen Kaatje-zeteltje te vallen. Hij deed dat uiterst grondig bovendien, met zijn hoofd op de punt van de salontafel. Resultaat: een diepe wonde en veel bloed. En wij direct naar de spoed.

    Gelukkig had ik meteen door dat het nog veel erger had gekund, hij weende direct, geen bewusteloosheid, niet braken, niet op zijn oog gevallen maar er vlak boven, niks gebroken, geen tandjes uit. Gewoon een diepe put.

    Op spoed drentelde meneer vrolijk door de gang, alleen van de dokter en verpleegsters was hij bang. Na een kort onderzoek helaas het slechte nieuws, lijmen ging niet, het werden ouderwetse draadjes.

    Toen kneep mijn moederhart zich wel helemaal samen, in dat mannetje prikken en naaien. We mochten in de wachtzaal wachten als we er niet tegen konden maar besloten toch bij ons mannetje te blijven.

    Hij werd in een handdoek gewikkeld tegen het schoppen en slaan en begon uiteraard al meteen te brullen. Maar het naaien ging wel vlot en al bij al was hij heel flink, een beetje buiten zichzelf van kwaadheid; fel licht in zijn ogen, mensen die aan zijn gezicht prutsen en hem pijndoen en dan nog in een handdoek gedraaid, maar eens gehecht gingen de traantjes al snel weg en drie minuten later koerste hij weer de gang door.

    En zo heeft Zoon dus zijn eerste hechtingen verzameld. Hopelijk staan we daar niet te snel opnieuw...

  • Lieve Zoon (12)

    Iedereen is het erover eens, lieve Zoon, de baby is ondertussen helemaal weg. Welkom peuter met een stevig eigen willetje. Dat zorgt ervoor dat de dynamiek thuis grondig veranderd is met pakweg een jaartje geleden. Op tal van gebieden uit zich dat.

    Wanneer we je ergens mee naartoe nemen, spartel je snel om uit de buggy of draagzak te kunnen en op je eigen twee benen de wereld te gaan verkennen. Waarbij wij vaak commentaar krijgen over hoe een snelle stapper je al bent, op 13 maanden zo stevig stappen. Voor ons is dat ondertussen oude koek, je struint zo al dikke drie maanden rond, we kunnen het ons niet meer anders voorstellen. Het maakt wel dat we tegenwoordig moeten beginnen opletten om je niet kwijt te spelen als we in een winkel zijn en je eventjes uit het oog verliezen. Want overal zie je dingen die je interesseren en je kan behoorlijk snel rennen met die kleine beentjes. En dus rennen wij de ganse tijd achter je aan, soms met twee verschillende schoenen in de schoenenwinkel of je onderscheppend eer je mensen aanrijdt met je buggy.

    Het uit zich ook nogal hard in je eetpatroon. Je drinkt nog flesjes en eet nog fruit- en groentenpap, maar wanneer wij eten eis je om mee aan tafel te gaan EN om van ons eten te proeven. Koffiekoek, taart, niks is nog veilig voor jou. Bij het avondeten krijg je een eigen bord met ons eten in, dat je helemaal zelf opeet. Want ondertussen eet je zelf met een lepeltje. Wij helpen nog een beetje, maar oh wee als we je willen voeren, dan klem je de lippen op elkaar en draai je ostentatief je hoofdje de andere kant op. Want jij. Eet. Zelf.

    Ook babyslaapjes zijn aan jou niet meer besteed. Nog een middagdut, zoals de grote peuters en voor de rest wakker en hyperdehyper.

    Nu je motorisch alles kan wat een stoere kerel van jouw leeftijd moet kunnen en meer, begin je ook wat aan je taalontwikkeling. Buiten mama, papa en baba, die voor vanalles en nog wat worden gebruikt, horen we nog geen echte woorden. Maar je babbelt de ganse dag, vol intonatie, ondertussen dingen aanwijzend met je vinger. Honderduit vertel je. En je haalt ondertussen HEEL wat kattenkwaad uit. Daarmee maak je ons soms wel eens half hek, lieve Zoon. Als je voor de duizendste keer je helemaal nat spet in de hondendrinkbak, de vuilnisbak weer eens over de keukenvloer uitgiet of de honden aan staart en oren trekt. Ondertussen luid gierend omdat je blijkbaar weet dat het niet mag of onze reacties in elk geval erg op prijs kan stellen. Ook in mij en andere kindjes bijten doe je graag. Daar zijn we net iets minder blij mee. Het is niet uit kwade wil, dat kan je zo zien, maar die 12 tanden van jou doen gemeen pijn.

    En zo ben je stilaan een zeer actief lid van dit gezinnetje geworden. Om niet te zeggen de spil waar alles om draait. Het leven gaat enorm hard met jou in de buurt. Naar het schijnt bestaan en peuters die soms gaan zitten. Stilzitten. Maar dat zien wij jou nooit doen. Altijd bezig. Maar ook altijd goed gezind en altijd aan het lachen. Vrolijk en guitig.

    Benieuwd naar wat de volgende maand zal brengen.

    Dikke kus!

    Je mama