• Wat ik tegenwoordig allemaal kan

    • mijn vuile luier die op de grond ligt opnemen, de luieremmer openen, luier erin en emmer weer dicht.
    • als ik mama op papa hun tanden zie poetsen, vraag ik ook mijn tandenborstel en poets ik mee. Maar ik moet het zelf doen, als mama mijn tanden poetst, word ik boos.
    • met mijn wijsvingertje een knopje indrukken, liefst van iets wat geluid maakt.
    • zelf drinken uit een glas of een beker.
    • mijn flesje zelf in de microgolf stoppen.
    • alleen uit mama en papa hun bed kruipen als ik wil opstaan terwijl zij willen uitslapen.
    • grote happen nemen uit papa zijn boterham met choco ook al mag ik dat eigenlijk niet.
    • pap eten met een lepel ook al smos ik nog veel en zit er soms ook helemaal niets op mijn lepel.
    • mijn speelgoed opruimen en in een doos, zak of in de kast stoppen.
    • eenvoudige opdrachtjes uitvoeren op vraag van mama en papa zoals de vaatwas helpen legen of iets brengen.

  • Lieve Zoon (11)

    Een jaar geleden lag ik nu met jou in een bundeltje doeken in mijn armen in een ziekenhuisbed. Ik denk niet dat ik je die eerste dagen veel heb losgelaten, lieve Zoon. Niet dat ik dat niet kon of niet wou, maar jij hoorde gewoon thuis in mijn armen. Of in die van je papa. Daar was je ook steeds perfect gelukkig. Huilen deed je alleen als we probeerden je even in een eigen wiegje te leggen.

    Er is weinig meer ingrijpend dan jij die ons leven binnenkwam. Negen maanden lang hebben we naar je uitgekeken maar bleef je ergens een deel van mij, veilig in die grote bult in mijn buik. En dan, op een zondagochtend waarbij de herfstzon even vrolijk binnenscheen als vandaag, kwam je ons leven plots binnen. Klein, onnoemlijk schattig en met een ferme bos pikzwart haar. Het mooiste kindje dat je papa en ik ooit hadden gezien.

    En zie ons hier nu zitten, het lijkt alsof je vorige maand pas geboren bent maar je bent al een jaar oud. Een jaar, kleine man!

    Er is eindeloos veel gebeurd op dat jaar. Je hebt onnoemlijk veel geleerd, je bent drie keer zo zwaar geworden, je hebt ondertussen 8 tanden en ook je eet- en slaappatroon is al lang niet meer dat van een pasgeborene. Maar één ding is niet veranderd, en dat is hoe jij al die tijd het middelpunt van ons bestaan bent geweest. Vanaf de eerste seconde. We gingen van een koppel naar een gezin, van twee (plus twee honden) naar drie (plus twee honden). En dat heeft alles veranderd. OK, 't is niet alsof we voor je er was elke avond op de cafétoog stonden te dansen, ik ga je niets wijsmaken, dat deden we toch al een tijd niet meer. Maar we leidden een redelijk chaotisch bestaan waarbij we nogal op den bots leefden en deden waar we op dat moment zin in hadden. We leerden echter al snel dat, ook al ben je een flexibel kind dat graag met ons mee de wereld intrekt, je toch ook wel behoefte hebt aan een zekere regelmaat en structuur. En we doen ons uiterste best om je dat te bieden. En bleven een pak meer thuis. Met jou.

    Het was niet altijd makkelijk, we moeten daar ook eerlijk in durven zijn, lieve Zoon. De eerste drie maanden was de roze wolk ver te zoeken. Mama huilde veel omdat ze door en door kapot was en papa kreeg van zijn collega's elke dag te horen dat hij er slecht uitzag. Want je wou overdag nooit slapen en ook 's nachts was het even zoeken voor ons allemaal. En melk drinken is ook nooit je grootste hobby geweest. En je lijfje deed wel eens zeer en dan moest je ontroostbaar huilen. Ik denk dat, moest ik nog wat meer toertjes hebben gedaan met jou in mijn armen, er nu sleetsporen zouden zijn in onze vloeren.

    Wij denken dat je daarna ook vooral gefrustreerd was omdat je meer wilde dan je al kon. Want van zodra je kon zitten, kon grijpen, kon spelen, werd je een heel vrolijke baby. Actief, lief, avontuurlijk en helemaal niet meer zo moeilijk. Eigenwijs, dat wel. Maar niet lastig of moeilijk. Overal waar we met jou komen, charmeer je de mensen in een handomdraai. Ook dat is niet veranderd in dat jaar.

    Ondertussen staan we weer aan een volgende fase. Over twee weken verhuis je in de crèche van de baby- naar de peutergroep. Volgende week gaan we eens op bezoek bij scholen in de buurt. Over enkele maanden gaan we met jou California doortrekken. Je bayspeelgoed kan je minder boeien en de dingen die je voor je verjaardag kreeg des te meer. Echt grote jongensspeelgoed: een garage met auto's, een wheelybug, blokkenpuzzels, boekjes en DVD's. Je gooit zelf je vuile luiers in de emmer, je wil zelf je tanden poetsen, je kan zelf uit een beker drinken, je wil al eens zelf eten.

    Maar hoe raar het ook is, de laatste dagen wordt je naast steeds onafhankelijker ook steeds aanhankelijker. Je hebt meer op mijn arm en schoot gezeten in het afgelopen weekend dan in de twee maanden voordien. Na een jaar een stoere vrijbuiter te hebben gehad, heb ik ineens een mama's kindje. Vanmorgen en gisterochtend huilde je toen ik vertrok om te gaan werken. Dat heb je in al die tijd ervoor nooit gedaan, je leek perfect gelukkig met al die prikkels en uitdagingen, kindjes, verzorgsters en speelgoed om je heen. Maar de laatste dagen wil je toch vooral de grote wereld verkennen vanop mama's veilige arm. Je doet maar, lieve schat. Neem je tijd. Je kan beter stappen dan veel kindjes die maanden ouder zijn dan jou, je kan al zo veel, maar je hoeft niet alles vandaag al te kunnen. Doe het maar rustig aan. Op jouw tempo. Kruip maar in mijn armen als je daar even nood aan hebt. En ga daarna rustig op ontdekking. Want ik ben er altijd als je me nodig hebt. Dat beloof ik.

    Je mama

  • Nog steeds ziek

    Eergisterennacht had Zoon niet overgegeven en gisteren bij de oma was hij in vorm; flink gegeten en superflink gespeeld met zijn nichtjes. Hij leek dus genezen. Maar vannacht was het weer prijs, om half 4 's ochtends weer zijn bedje ondergekotst. Vreemd, vreemd. Ondertussen heb ik zelf dus een virale luchtwegeninfectie maar OOK een maag-darminfectie want gisterenavond zijn mijn darmen compleet zot geworden. Ze broebelen zo luid dat de buren het volgens mij ook horen en diarree from hell. Geen wonder dat Zoon moet overgeven, denk ik dan?

    Vanochtend zat ik dan vast op het toilet als ik hem zie rechtzetten in zijn badje. Ik had totaal niets door. Tot ik hem eruit wil halen en zie dat zijn badwater geel is met brokjes en andere ronddrijvende dingen. Boehoehoe. Het was ook al fijn onze inloopdouche ingelopen. Heb dus al flink gekuist vanmorgen.

    Zouden we er tegen dit weekend allemaal door zijn? De wederhelft voelt zich al fit genoeg om te gaan werken, nu de rest van ons nog...

  • 51 weken - weer ziek

    Vorige week weer wisselende verslagen uit de creche: de ene dag koorts of verhoging en moeilijk troostbare huilerigheid, de andere dag weer bijna alles normaal. Ook bij ons ging het niet vanzelf, keelpijn, dan ging het weer over, een slapeloze nacht, dan weer wat beter.

    In plaats van beter tijdens een weekend thuis uitzieken, zoals ik had verwacht, werd het almaar erger. We hoesten nu alledrie, tegen elkaar op en voor de rest keelpijn, spierpijn, misselijk, slap,... En Zoon heeft de mysterieuze ik-kots-elke-avond-1-keer-en-dan-nog-wel-stipt-tussen-23-en-1-u. How weird is that. Elke avond zijn bed onder, meestal kort voor, na of een uur na zijn laatste fles. Die fles dan gewoon skippen, hoor ik jullie denken. Wel, ja, maar hij eet en drinkt zo weinig de laatste week. Op een dag krijgen we er soms op en al 150 a 200ml in en dan is die laatste fles met nog eens 80ml ofzo toch niet onbelangrijk. Want vast voedsel is een nog grotere ramp.

    Daarenboven is Zoon ook extra knuffelachtig, hij heeft vandaag alleen al meer op mijn schoot gezeten dat de hele vorige maand denk ik, onze kleine ontdekkingsreiziger. En dus trekken we er sebiet nog maar eens mee naar het ziekenhuis en de pediater. Het zal wel, net zoals bij mij, een niet nader te bepalen virus zijn, maar ben gewoon ongerust.

  • 50 weken - testing the limits

    Ik had nooit gedacht dat opvoeding zo vroeg zou beginnen. Hoe meer zo'n baby kan, hoe meer je moet gaan tussenkomen en sturen, zo lijkt het wel. In het begin kunnen ze enkel eten en slapen en dan ben je als ouder dan ook volledig opgeslopt door dat in goede banen te leiden. Dan leren ze grijpen, kruipen, stappen, gooien, knijpen en bijten,... Bij alles wat Zoon leert, worden de grenzen getest. En de laatste weken echt wel redelijk intensief.

    Een typisch scenario: meneer vliegt tegen 200km/uur door onze living. Vaak zich perfect braaf bezighoudend met zijn speelgoed. Maar ons huis ligt ook vol met dingen die minder babyproof zijn: boeken, honden, digicorders en pc's, tv,... Zijn minder leuke truukjes de laatste weken zijn dan ook mij keihard knijpen, bijten en krabben (wie zegt er dat babies van een jaar oud geen kracht hebben), zich met ware doodsverachting in de hondenmand gooien met een aanloop en aan kabels trekken/erop kauwen. Als wij 'neen' zeggen, begint meneer met veel ongein in zijn oogjes heel aanstekelijk te schateren.

    Wat doe je dan? Afpakken en afleiden? Toch al een minuutje een soortement time-out in zijn park, met het risico dat hij zijn park als straf gaat ervaren en er niet meer in wil spelen? Rustig blijven en consequent zijn is de sleutel, vermoed ik, maar oh boy, hij kan het uithangen als hij wil...