• Ijzertekort

    De resultaten van het bloedonderzoek zijn allemaal goed. Geen infecties, geen problemen met de weerstand of de witte bloedcellen, alles prima in orde. Geen verklaring voor zijn koorts te vinden dus. De dokter denkt dat het gewoon een opeenvolging van virussen is en wil nu gewoon verder afwachten. Wijkt de koorts echt niet, dat moeten we teruggaan voor verdere testen. Laat ons hopen dat het de komende dagen vanzelf betert.

    Gisterenavond ineens 39.9° en een zeer stil kindje. Stilletjes tegen de Wederhelft in de zetel naar Bumba kijken. Stilletjes tegen mij aan op mijn arm. Klagerig en huilerig. Slapjes. Zo'n stil kindje zijn we niet gewend en het doet mijn hart zeer om hem zo te zien. Ik wil mijn woelwater terug!

    Het enige wat de dokter gevonden heeft, was een ijzertekort. Wat bepaald geen deugd doet aan mijn schuldgevoelens omdat ik hem vegetarisch opvoed. Koren op de molen van de vele mensen die dat geen goed idee vinden. Terwijl ik ontzettend bewust bezig ben met zijn voeding en er 200% van overtuigd dat hij alles krijgt wat nodig is voor een gezonde start in het leven. We koken altijd vers voor hem en in mijn ogen ook ontzettend gevarieerd. Ik volg nauwgezet elke richtlijn die ik kan vinden. Ik ga proberen om zijn eten nog wat meer te 'pimpen' met ijzerrijke groenten, er nog harder op te letten, nog meer variatie. Wat me ergens geruststelt is dat ik lees dat symptomen van bloedarmoede een slap kindje zijn dat achter is qua motorische ontwikkeling terwijl wij (als hij geen koorts heeft) een kindje hebben dat enkele maanden voor is en heel sterk en actief is. Maar het is moeilijk om niet meteen keihard aan jezelf te beginnen twijfelen en in paniek te slaan.

  • 49 weken - ziek

    Al de hele maand kampt ons mannetje met koorts. Op en af; een paar uur koorts (zelden meer dan 38.3°), spontaan herstel, twee dagen goed, twee dagen verhoging, een halve dag koorts. Hij gedraagt zich niet ziek, de huisarts kon niet veel vaststellen op een lichtrode keel en oren na en we moesten nooit medicatie geven. Maar het zat me toch niet lekker, want koorts wijst toch op iets, niet?

    Gisteren brak het dan plots wel door. Ineens 39.3°, twee pijnstillers gegeven en vandaag ook al 2. Niet weinig voor een ventje dat zijn eerste tien levensmaanden tesamen maar 1 keer een pijnstiller nodig had. En hij ziet er ook flets uit en eet slechter. Dus vond ik dat het tijd was om ermee naar de pediater te gaan in de hoop dat die het grondig kan uitklaren. En dus zijn vader en zoon vandaag thuis en gaan ze om 16u naar de pediater en ben ik maar komen werken. Want mijn wederhelft is een goeie vader en Zoon is niet zo'n mama's kindje, voor hem is een troostende papa meestal even goed (niet altijd, er moet nog iets van mijn ego overblijven, maar meestal wel). En de wederhelft heeft nog twee keer zoveel verlofdagen staan als ik.

    Hopelijk is ons ventje er snel bovenop. Volledig bovenop, dan. Geen onverklaarbare koorts meer. Want ik was er toch niet gerust in. Eens mama, nooit meer gerust?

  • Lieve Zoon (10)

    Elf maanden al, lieve Zoon. Bijna een jaar dus. Wat is er in dat jaar al veel veranderd...

    Zo is jouw wereld eindeloos veel groter geworden. Een jaar geleden nog maar bestond jouw hele wereld uit mijn buik. Stel je voor. Daarna uit mijn armen (en die van je papa, natuurlijk), je speelmat, je park,... Ondertussen neem je vol zelfvertrouwen hele ruimtes in. Als ik in de keuken bezig ben, ren je vrolijk heen en weer. Meestal met de etensbak van de honden die je als een zeer luide djembé gebruikt. Wat vind je dat grappig. Of je achtervolgt de honden tot je ze te pakken krijgt en een knuffel en natte kus kan geven.

    Kruipen is voor babies en zitten is tijdverlies, dat lijkt jouw motto, lieve Zoon. Je dagen bestaan dus uit heen en weer racen met speelgoed. Of beter nog, met iets van ons of van de honden. Je badeendje keilde je deze week in het toilet. Want met dingen gooien is hobby nr 2. Na rondrennen, dus. Zelfs in de crèche vertellen ze ons dat je nooit slaapt, nooit stilzit, altijd maar bezig bent. Je vriendjes zijn allemaal enkele maanden ouder dan jij. Zij gaan volgende maand over naar de peutergroep terwijl jij nog even in de babygroep moet blijven, ik ben benieuwd wat je daarvan gaat vinden.

    Hobby nr 3 is verbouwen. Benieuwd of dat iets zegt over jouw carrière later... Stoelen, je park, schoenen, dozen, speelgoed, je loopt met alles te zeulen. Zelfs dingen die veel te zwaar zijn, zoals een tafel, probeer je te verplaatsen. 's Avonds is mijn eerste taak steevast alles opruimen en op zoek gaan naar al de dingen die we kwijt zijn. We vinden al eens een blokje in onze schoenen of een afstandsbediening in een hondenmand. Want de hondenmanden zijn jouw favoriete speelplekjes tegenwoordig. Vandaar dat de honden dan maar in de zetel zitten...

    Iedereen staat ervan versteld dat je 'nog maar' 11 maanden bent omdat je al zo veel kan. Lopen, meeklappen als er op tv wordt geklapt, dansen, zwaaien als iemand weggaat, wijzen met 1 vingertje als je iets wil hebben, op een knopje duwen,...

    Ons leven is voor altijd veranderd. Want jij maakt het leven beter, Zoon. Jij maakt van mij een beter mens. Jouw aanstekelijke levensvreugde, altijd aan het lachen, elke ochtend vol nieuwe energie en klaar om op ontdekking te gaan. Jouw schaterbuien als ik van kiekeboe doe. Jouw zachtjes ronkende ademhaling tegen mij aan als je tijdens een wandeling in slaap bent gevallen. Tegenwoordig gebruik je me al eens als veilige basis tussen het vele verkennen door en mijn hart smelt als je met open armen op me af komt gelopen voor een knuffel, met een glimlacht die doorblinkt tot in je guitige blik.

    En dan nu op naar je eerste verjaardagsfeest!

    Kusje

    Je mama

  • 47 weken - kleine mannetjes worden groot

    Kleine mannetjes worden groot. Zoon doet de laatste tijd maar 1 dutje meer overdag. Eerst enkel in de creche, maar tijdens mijn experiment vandaag moet ik vaststellen dat hij ook hier thuis niet meer wil slapen voor 11u. En pas tussen 13 en 14u weer wakker wordt. Waardoor hij pas tegen 18u weer moe begint te worden, wat te laat is voor een tweede dutje. Maar er 's avonds wel merkbaar vroeger ingaat. Gisteren stak ik hem op een onnoemlijk vroeg uur in zijn bed wegens hij viel letterlijk om van de slaap (19u30 in de plaats van 20u30 of zelfs 21u30) en hij sliep in 1 ruk door tot 7u vanmorgen. Oftewel 11.5 uur geslapen. Wauw.

    Want we hadden de laatste weken weer wat probleempjes met dat doorslapen. Een nacht heb ik het bijgehouden hoe vaak ik ben opgestaan om hem te sussen, wel, ou, 2u 2x, 3u, 5u en dan om 6u zijn ontbijt. Dat pikt, 's morgens op het werk. Lezen op de trein komt er tegenwoordig steeds minder van, meestal probeer ik in half comateuze toestand mijn station niet te missen... Maar de laatste nachten zijn dus weer wat beter. Het is op en af.

    We hadden ook probleempjes met steeds terugkerende koorts sinds begin oktober. Zo om de dag koorts, maar aan zijn gedrag nauwelijks iets te merken. Gisteren dan maar naar de dokter maar behalve een licht ontstoken oor en keel niks te zien. en geen nood om al antibiotica te geven. Afwachten dus.

    Hij stapt ondertussen alsof hij nooit anders gedaan heeft. En hij doet ook niks anders meer. Stappen met speelgoed in zijn handen. Amper zitten, zo goed als nooit meer kruipen. Stappen. Ons heel huis door. Trappen zijn geen probleem. Hij houdt er ook van om met dingen te slepen, hoe zwaarder hoe liever. Een pamperdoos met speelgoed gevuld, zijn park, speelgoed, de hondeneetbakken, onze stoelen, alles wordt van de ene kant van het huis naar de andere versleept.

    Vorig weekend gingen we ook naar Kaatje Theater, iets waar hij eigenlijk nog te jong voor is maar het was gratis en hij was heel flink. Tijdens de gesproken stukken ging hij al eens op verkenning door de zaal, maar tijdens de liedjes waren zijn ogen zo groot als schoteltjes! Hij is dan ook erg fan van Kaatje. En van Uki. En van liedjes en dansen.

    Alhoewel het volgens mij geen snelle prater zal zijn, kan hij tegenwoordig goed duidelijk maken wat hij wil. Hij 'vraagt' een stukje boterham. En sinds eergisteren wijst hij soms dingen aan als hij ze wil hebben.

    Het grenzen stellen is ook al begonnen en ik heb het er moeilijk mee. Hij test graag de grenzen af, dingen op de grond smijten, zijn eten aan de honden voeren en dan luid lachen als we zeggen dat het niet mag. En zo heel lief kijken. Of andere kindjes in de creche vastpakken en krabben. 

    Maar hij kan ook zo lief zijn. Als ik met hem speel, komt hij regelmatig een knuffeltje vragen, met open armen op mij af komen lopen en zijn kleine lijfje dan met een gigantische smile tegen mij aan duwen. In de wachtzaal van de dokter ging hij op verkenning maar niet zonder elke minuut even op adem te komen in mijn armen, lekker veilig.

    En sinds een week of 3 zit de borstvoeding er officieel op. Plots kwam er die ochtend waarop hij niet meer wou drinken. And that was that. 10,5 maanden hebben we het gedaan, toch best iets om trots op te zijn.