• Lieve Zoon (9)

    Je lijkt nog altijd als twee druppels water op je papa. Daar is natuurlijk niets mis mee, twee knappe mannen in mijn huis, wie zou daar nu niet blij mee zijn. Maar mijn hart ontplofte van fierheid toen vorig weekend iemand zei dat je niet alleen 'nogal een zoon' bent (ze hadden de verhalen over jou al gehoord, over hoe goed je al kan stappen en van die dingen) maar dat je ook erg op mij lijkt.

    Het is dus zo ver, je kan zelfstandig stappen. Op tien maanden. Dat is naar het schijnt best wel vroeg. Dat heb je van je papa, die op 9 maanden kon stappen, maar ook van je neefje en nichtje. Voor ons is het ondertussen heel erg normaal geworden, dat je door ons huis stapt, dat je de trap op en af kan, dat je nu ook al op dingen probeert te klauteren. Je doet het nog maar een week en toch lijkt het alsof het altijd al zo geweest is. En dan sta ik met jou in een winkel en staan er andere mama's met babies van een jaar achter ons aan de kassa en dan hoor ik hen vertellen dat die babies nog lang niet kunnen wat jij zo vanzelfsprekend allemaal doet. En dan staan wij daar toch een beetje fier te zijn. Want je mag dan een klein kereltje zijn, je past zonder problemen in kleren voor kindjes van een half jaar, maar je kan elke week weer meer.

    En dus kochten we vorig weekend je eerste echte schoenen. En showde je die meteen in het stadhuis van Antwerpen tijdens een trouw. Want een klein showbeest, dat ben je wel.

    Ik ben zo fier op je Zoon, dat heeft geen naam. Ik zou de ganse dag over jou kunnen vertellen, tegen iedereen. Het leven is verschrikkelijk vermoeiend sinds jij er bent, maar het is ook zo geweldig leuk, nu. Ik geniet ervan met jou te schaterlachen, behalve dan wanneer je weer eens lacht omdat je me pijn hebt gedaan; mama's neus openkrabben of aan het haar trekken, dingen doen die gevaarlijk zijn en je dus niet mag, er zijn weinig dingen in dit leven die grappiger zijn. Je bent wel moedig, dat moet ik je nageven. Als je weer eens iets uithaalt dat niet zo slim is en eigenlijk niet mag en je valt dan redelijk hard op je snoetje, dan huil je zelden en als je huilt is het niet lang en niet hard. Een harde, dat ben jij.

    Vorige week ontdekten we trouwens dat je graag danst. Vooral op het liedje van Kaatje. Als je daar de eerste tonen van hoort, ga je helemaal loos. Armen de lucht in, wippen op je benen, shaken! En zwaaien, op het einde van het liedje. Ook als papa en ik 's morgens de deur uitgaan om te gaan werken, zwaai je ons uit. In de creche ben je graag gezien, nooit huilen, je lijkt altijd bereid om ginder een ganse dag spannende avonturen te beleven. Zo ook toen je vorige week voor het eerst bij je meter ging logeren zonder dat wij die nacht ook bij jou kwamen slapen. Een nacht gescheiden, jij leek er geen seconde last van te hebben, ik daarentegen. Mama en papa nodig hebben, dat is voor kleine babies, zo lijk je soms te denken. Maar wat ben ik stiekem blij als je tegenwoordig tegen me aan geknuffeld komt en toont dat je me toch nog een heel klein beetje nodig hebt, jij stoere kerel...

  • 43 weken - vriendje

    Gisteren stond er een verzorgster van een andere vestiging van onze crèche (ze zijn 3 vestigingen en als er personeelsproblemen zijn springt er al eens iemand in die normaal dus in een van die andere 2 staat). Zo iemand kent de kindjes niet en heeft dus wat een frisse kijk. En deelde ons mee dat Zoon duidelijk een vriendje heeft.

    Toen we hem de allereerste keer lieten komen wennen, waren ons 2 kindjes opgevallen, 2 uitersten. Een hyperactief klein ding dat de ganse tijd gelijk gek zat te wippen in een babybjornwippertje en 1 wat groter, ronder babietje dat op een uur tijd amper bewoog en gewoon lief en vrolijk zat rond te kijken in zijn stoeltje en te lachen naar iedereen. Onze gok was toen dat Zoon qua type op dat eerste kindje zou lijken. Wat geheel en al werd bevestigd...

    Nu blijkt hij dus dikke maatjes te zijn met G, de vrolijke maar zeer passieve baby van toen. Die nog altijd meestal op zijn poep zit rond te kijken en iedereen te charmeren en altijd braaf en rustig lijkt. Zowat het tegendeel van onze kleine raket, dus. G is ook flink wat ouder, 14 maanden is hij al, maar blijkbaar qua ontwikkeling in dezelfde fase als Zoon; hij begint net te leren stappen. En nu trekken die twee blijkbaar de ganse dag samen op, G met wat emer babyvet, groot en blond en ons mannetje klein en donker. Partners in crime.

    Gisteren ontdekte ik trouwens ook tand nr 8, die er al goed door stond. Geen wonder dat hij zo goed zijn boterhammetje kan kauwen... Die boterham was trouwens nog geen volwaardige maaltijd, eerst was het vooral afleiding als wij zelf rustig proberen te eten en dan kreeg hij relatief grote stukken korst om aan te sabbelen/mee te spelen, maar sinds vorige week probeer ik als ontbijt systematisch een met boter besmeerd boterhammetje te geven in kleine stukjes.

  • 43 weken - one small step for man

    Zoon begint te stappen! Nog niet ver en nog niet enorm stabiel, maar afstanden van enkele passen, van ongeveer een halve meter overbrugt hij soms helemaal zelfstandig stappend. Vooral als niemand op hem let of hij zelf zo gefocust op iets is waar hij naartoe wil dat hij niet helemaal lijkt te beseffen dat hij stapt zonder steun. Probeer je het uit te lokken, dan zal hij nog makkelijker kruipen. Maar af en toe zien we hem dus voorbij komen stappen. Ongelofelijk om dit voor het eerst mee te maken.

    Dit weekend heb ik hem ook voor het eerst zien dansen. We hadden bezoek en om even hun reisfoto's te kunnen bekijken zonder dat de laptop werd gemolesteerd hadden we een Kaatje DVD opgezet. De filmpjes zelf zijn nog maar matig interessant, maar elke keer als het liedje voorbij kwam begon Zoon te dansen. Superschattig: beide armen boven zijn hoofd heen en weer zwaaien en op en neer wiebelen op zijn benen. En maar lachen. Zalig gewoon. Maandag vertelden ze in de crèche trouwens dat Zoon op de eerste rij staat te shaken als ze in de crèche zingen of muziek opzetten. Dat was me thuis nog niet eerder opgevallen. Maar misschien houdt hij gewoon meer van Kaatje dan van Queens of the stone age en Johnny Cash. Dat kan natuurlijk zijn. Van't weekend eens een Kaatje cd proberen. Zou Kapitein Winokio iets zijn?

  • 42 weken - klap eens in de handjes

    New trics!

    • na handjes draaien heeft Zoon nu in de handjes leren klappen. Gevolg: hij doet ganse dagen niets anders meer.
    • ook wuiven blijft een hit. Sinds deze week komt er af en toe zelfs de klank 'adah!' bij, wat met wat goede wil als 'daaag' geïnterpreteerd zou kunnen worden.
    • lades en deuren open en dicht doen. Ze moeten hem in de crèche tegenhouden want hij wil de hele tijd de deur van de babykamer sluiten. En thuis haalt hij al ons gerief uit de kasten en komt regelmatig met zijn vingertjes klem te zitten.
    • trappen lopen. Vliegensvlug naar boven kruipen en dan rechtstaand aan de handjes weer naar beneden. we hebben hem geleerd om voor elke trap te gaan zitten maar in zijn enthousiasme springt hij soms ook gewoon naar beneden.
    • zijn flesjes zelf drinken, bij voorkeur rechtstaand. De eerste helft drinkt hij braaf op schoot, maar daarna wordt dat te saai en begint hij rond te kruipen/stappen. Hij komt dan zelf verder van zijn flesje drinken als hij zin heeft, rechtstaand en liefst van al houdt hij het zelf ook vast.
    • zelf van een tuitbeker met water drinken gaat erg goed, al vindt hij het ook gewoon leuk om na elke slok de helft uit zijn mondje te laten lopen en is hij vaak dus drijfnat. Maar hij kantelt zijn hoofdje dus helemaal naar achteren om te drinken, als een echte.
    • stukjes brood aan de honden voeren...

    Meneer is ook wel uit bed gestuikt deze week. Hij is zo hyper tijdens de voedingen, zijn laatste voeding voor slapengaan geef ik tegenwoordig op bed in het halfduister om hem wat rustiger te maken, maar hij kloutert dan gewoon heen en weer over mij en plots donderde hij het bed uit, we schrokken ons beiden rot. Maar zelfs geen buil, gelukkig. Builen en blauwe plekken heeft hij anders wel eens meer... Ook in zijn badje en zijn bed is hij al eens gevallen. Maar toch heb ik de indruk dat hij voorzichtiger is geworden of in elk geval zich meer gecontroleerd kan laten vallen, toch al een hele verbetering.

  • Lieve Zoon (8)

    Je put je ouders tegenwoordig zo uit dat zelfs het schrijven van deze brief alsmaar werd uitgesteld. Over een dikke week word je tien maanden, maar laten we het eerst nog eens over onze eerste negen maanden samen hebben. Negen maanden, ik ken je nu net zo lang uit de buik als je in de buik hebt gezeten.

    Toen ik je vanmorgen naar de crèche bracht, viel het echt op dat je ondertussen bij de grootste van je babygroep bent. Terwijl het voor mij eergisteren lijkt dat ik je daar voor het allereerst naartoe bracht. Toen was ik nog bezorgd over hoe kwetsbaar en klein je was, maar ondertussen kruip en stap je daar zelfverzekerd en blij rond.

    Wat is er weer veel veranderd. Je kruipt nu echt goed (op handen en knïeën, dus) en aan een hels tempo. Maar liever dan kruipen nog, wil je stappen. Aan het handje, rond de tafel, met behulp van eender welk schuivend voorwerp of aan een loopwagentje. De meisjes van de crèche vertellen me dat je behoorlijk kwaad kan worden als een ander kindje het waagt met jouw loopwagentje te stappen. Van zodra je het opmerkt, race je erop af. Van mij!

    Je trok ook voor de tweede keer alweer met ons op vakantie, met de supersnelle trein naar Frankrijk. Ik was toch wel wat ongerust wat vier uur stilzitten op een trein met jou zou doen, maar die ongerustheid was volkomen onterecht, zo bleek.

    De vakantie bracht weer allerlei nieuwe ervaringen. Je leerde er trappen lopen, je buggy als loopwagen gebruiken, liefst van al dan in combinatie met trappen lopen, dat vond ik toch wat te veel van het goede... Zwemmen in het grote zwembad, in de draagzak heuvels beklimmen en je teen openhalen op de terrasvloer waardoor er overal rode veegjes zaten van jouw bloed.

    Nu je al zo veel kan, wordt je eigen wil steeds duidelijker. Als we stappen aan het handje, bepaal jij waarheen we gaan. Als je ergens naartoe wil of iets doet dat niet mag en we halen je weg, laat je je van pure colère op de grond vallen en begin je te brullen.

    Maar vooral lach je. Van vertederende glimlachen naar vreemde mensen(wat ben je een kleine charmeur!) tot gierende schaterlachen bij ons. Wat kan het leven grappig zijn!

    Je bent leergierig, lieve Zoon. Handjes draaien koekebakkevlaaien en klap eens in de handjes zijn de liedjes die van 's morgens vroeg tot 's avonds laat gezongen worden. En ook al zullen het voor de andere mensen onverstaanbare klanken zijn die je voortbrengt (bah bah bah en UH!), wij begrijpen je elke dag wat beter. We staan te popelen om je eerste woordje te mogen horen. Papa probeert je in elk geval te verleiden om 'papa' te zeggen... Maar het wordt vast mama, niet... (of dan toch 'Figo neen' op de hond?)

    En ja, je laat me nu al nachtenlang niet slapen. Zo stoer als je overdag bent, zo bang lijk je 's nachts soms te zijn. Ik weet niet wat het is dat je plaagt, nachtmerries misschien? In elk geval sta ik geregeld 's nachts over je hoofdje te aaien tot je weer rustig genoeg bent om te slapen. Maar dat geeft niet, Zoon. Wanneer ik je 's morgens uit je bedje haal en je nog even in het grote bed komt alvorens we de dag beginnen, maken jouw grote, stralende kijkers die twinkelen van guitigheid meteen weer alles goed.

    Knuffel

    Je mama