• 9 maanden borstvoeding

    Jep, we zijn nog altijd bezig. Ik kreeg zowaar een complimentje van de arts van Kind en Gezin hiervoor. Nice.

    De laatste anderhalve maand was het wel erg lastig. Na de productiedip besloot ik meneer wat vaker aan te leggen om weer een betere productie te krijgen, we hadden bijna nooit nog kunstvoeding nodig en ik was daar best fier op. Maar toen besloot hij, net toen de productie weer helemaal OK was, om niet meer aan de borst te drinken. Ik geef niet zo makkelijk op, dus we hebben hele veldslagen uitgevochten, hij en ik. Vanalles geprobeerd, allerlei houdingen, prikkelarme omgevingen, veel wisselen van kant, speelgoed mee aan de borst, noem maar op. Maar enkel de laatste voeding was nog te doen. De rest was een ramp die meestal eindigde aan de fles.

    Dus besliste ik begin deze maand om te stoppen met afkolven op het werk en nog maar 2 voedingen meer te geven per dag. Vol angst dat de productie zo zou stilvallen weliswaar. En dus doen we het nu zo. De resterende voedingen gingen soms redelijk tot goed, maar evenvaak was het een gedoe. Maar zo lang er melk is, blijf ik het hem aanbieden. We zien wel hoe het gaat.

    En zo bereikten we toch alvast de kaap van 9 maanden. En de laatste dagen drinkt Zoon plots beter dan ooit aan de borst. Dus besliste ik net om hem op vrije dagen dan weer 3 keer aan te leggen, ook al moet ik dan een flesje bijgeven in de namiddag. Kwaad kan het alvast niet denk ik.

    Benieuwd waar we gaan uitkomen. Langs een kant zie ik de kaap van een jaar in zicht komen. Heel grappig, want een jaar is toch nog 3 maanden. En ik herinner me nog goed hoe totaal onmogelijk het vlak na de geboorte leek dat ik die eerste drie maanden zou volmaken. Hoe vaak heb ik toen niet op het punt gestaan om te stoppen. En nu lijken drie maanden erbij peanuts. Toch voor mij. Mijn lijf moet meewillen, na al de verwarrende signalen van de laatste weken (meer, niets, minder, meer,...). En uiteraard moet Zoonlief meewillen. Daar staat of valt het tenslotte mee. Ik kan het er moeilijk met een trechter ingieten. Maar we zien wel. Ik heb mijn streefdoel ondertussen verdriedubbeld dus niets hoeft nog. Maar ik doe het nu echt graag. Elke dag is er maar weer eentje erbij!

  • 39 weken (bijna 9 maanden) - stappen!

    • 69,5 cm groot
    • 7,89 kilo licht
    • 6 tanden 
    • maatje 68
    • houdt enorm van: stappen aan de handen van papa of mama en het hele huis rondkruipen. Staan.
    • houdt wat minder van: slapen.

    Dinsdag mochten we naar Kind en Gezin. Zowel lengte als gewicht als hoofdomtrek volgt Zoon weer de p10 curve, het lijkt echt wel zijn natuurlijke curve te zijn. De dokter moest lachen toen ik op haar vraag of hij kon rollen antwoordde dat hij dat wel kan maar het weinig doet omdat het ondertussen al een tijdje passe is aangezien meneer liever kruipt, zich rechttrekt en probeert te stappen en dus rollen niet meer echt zijn manier is om zich te verplaatsen.

    Vorige week gingen we samen op stap. Zoon en ik, voor het eerst onder ons tweetjes de stad uit en dan nog wel met de trein, de allereerste keer op de trein. Hij heeft het ongelofelijk schitterend gedaan. Hij was wel niet echt lang onder de indruk van de trein, we waren Gent nog niet uit of het naar buiten kijken had al afgedaan. De zetels beklimmen was veel leuker!

    In Antwerpen gingen we op bezoek bij vriendje Iben. De mannetjes speelden heel hard, aten samen fruitpap en vielen toen in slaap, Zoon in Iben zijn bedje waardoor die moest uitwijken naar een reisbedje, maar beiden dus superflink in een ander bed en andere kamer dan ze gewend zijn. En 2u30 aan een stuk. We wisten niet wat ons overkwam.

    Maar toen was het plots 19u en hadden we zelf niks gegeten dus trokken die vriendin en ik met ons nageslacht de stad in om iets te gaan eten. Het was een gewaagd experiment, twee babies die al een beetje naar slapenstijd gaan, we moesten zelf eten dus weinig handen vrij om ze te entertainen als ze lastig zouden zijn, maar ze hielden zich beiden kranig en waren superbraaf. Ik wist echt niet wat me overkwam. Om 21u, slapenstijd voor Zoon dus, moest ik nog de trein op en helemaal naar Gent dus ik was voorbereid op het ergste maar ook nu een flinke Zoon die braaf op mijn schoot zat te spelen.

    Wow!

    De dagen daarna echter was het voorbeeldig zijn op en besloot Zoon geen dutjes meer te willen doen en voor elk slaapje eerst een uur of langer te krijsen. Ook vanavond is het weer een heel gedoe, maar 1 dutje in plaats van 2, 's avonds laat uren werk eer hij wil slapen...

    Sinds een week doet Zoon dus niet liever dan stappen. Aan de handjes of bij oma met zijn loopwagentje. Of als hij staat houdt hij zich maar met 1 hand vast en staat daarnaast heel wild te spelen of te springen. Of staat soms een paar seconden zo, helemaal alleen. En dat is allemaal zo leuk en zo interessant dat hij overal wil staan en stappen. Ook bijvoorbeeld in zijn badje. In zijn bed. Overal...

  • 36 weken

    Tegenwoordig lijkt het alsof Zoon elke paar dagen iets nieuw kan. De laatste dagen bijvoorbeeld begint hij steeds vaker 'goed' te kruipen, op handen en knieen in plaats van op zijn buik. Als hij ergens snel naartoe wil, is het nog steeds plat op de buik maar vaker en vaker kruipt hij echt.

    Hij kan zich dus ook optrekken of rechtduwen aan eender welk object, ook iets dat amper steun biedt zoals een glazen wand, een plastic zak, een radiator. Helaas ook in zijn bedje. Wat maakt dat hij tegenwoordig vooral rechtop staat te staan in zijn bed in plaats van te slapen. Zelfs in zijn slaapzak als het moet.

    Nu hij zo goed kan staan, is staan op zich ook al lang niet meer genoeg. Zich maar met 1 handje vasthouden en met de andere iets pakken, zijn park rondstappen terwijl hij zich vasthoudt aan de spijlen, heen en weer springen alsof zijn park een trampoline is,...

    Gisteren ontdekte ik toevallig tand 5. Bovenaan staan er nu dus drie, onderaan twee en dat allemaal op twee maanden tijd. En die tanden worden gebruikt, boterhammen eten gaat hoe langer hoe beter!

    We hebben hier een kereltje dat de ganse dag tegen 200km/uur het huis rondvliegt en steeds maar dingen wil ontdekken. 

  • Lieve zoon (7)

    Wat gaat het hard de laatste weken, Zoon. Het is nog niet zo heel lang geleden dat ik hier trots meldde dat je zelfstandig kon zitten. Zitten is al lang niet meer interessant genoeg voor jou. Een heel arsenaal nieuwe uitdagingen presenteerde zich rond acht maanden. Zo gingen we voor het eerst op vakantie samen. Best wel een succes te noemen. Ik denk dat je net zo veel houdt van reizen en vakantie als ik! Op die vakantie trouwens nog een reeksje mijlpalen, zoals je eerste Frans stokbroodje (terwijl je nog maar net begint met brood eten), de eerste keer samen zwemmen, de eerste keer gaan eten op restaurant. Naar goede gewoonte charmeerde je ook op reis iedereen met je guitige lach. 

    Het hele huis is nu van jou. Met je buik tegen de grond kruip je tegen een razend tempo rond. Alles is nu interessant en bereikbaar. Dus doen papa en ik niet anders meer dan de ganse tijd achter je aan hollen en je behoeden voor dingen die omvallen of stuk zouden kunnen gaan door jouw ontdekkingsreis in ons huis. Al ben je wel een harde, op vakantie kreeg je een koffertje op je hoofd omdat je je eraan probeerde recht te trekken en je gaf geen kik. "Geen tijd te verliezen, wereld hier kom ik", lijk je te denken...

    Zitten, kruipen, maar ook je rechttrekken en staan is nu een fluitje van een cent. Gisterenavond laat kwam ik eens kijken omdat je zoveel lawaai maakte in je bedje en toen stond je daar gewoon rechtop, in je slaapzak. En overdag vind ik je niet alleen in je park rechtop, maar evengoed tegen de verwarming of de glazen wand van de vide. Hoe je het soms flikt is me een raadsel, beste Zoon. 

    Af en toe is dat voortdurende ontdekken toch wel erg vermoeiend en kom je een knuffeltje halen. Of verwen je me met een brede lach als je op de arm van papa op de uitkijk staat als ik thuis kom van het werk. Dan ben ik de wereld te rijk. Mijn mooie, lieve, knappe Zoon.

    Doe het toch maar rustig aan, kerel van me. Want je wordt zo ontzettend snel groot. Klein van gestalte en een pluimpje van gewicht, maar het kan soms allemaal niet snel genoeg kan gaan voor jou. Groot kan je nog lang genoeg zijn...