• Lieve zoon (6)

    Terwijl ik dit schrijf, lig jij heerlijk te slapen en staat beneden je middagmaal te stomen. Oesterzwammen. Voor het eerst. Ik lust dat eigenlijk niet maar jij gaat het vast lekker vinden. Want tegenwoordig vind je alles lekker. Je eet grotere porties groenten en fruit dan veel grote mensen...

    Je ligt dus te slapen en dat maakt dat we allemaal opgelucht adem halen. We, dat zijn papa en ik en de twee hondjes. Want je was vanmorgen al om 7u wakker en dat na een nacht waarin ik zo'n keer of 8 (het kunnen er ook 10 geweest zijn, of 7) uit bed ben gesprongen om jou ter hulp te schieten. Want je tutje was uit je mond gevallen en dan kan je niet slapen. En de rest van het huis dus ook niet. 
    De eerste vijf maanden van je leven weigerde je een tutje en wij dachten dat dat dus voor altijd zou zijn. Nu slaap je soms makkelijk in dankzij het magische tutje, maar owee als je het verliest...

    Het slapen verloopt dus een beetje onrustiger, zeker omdat je aan een nieuw bed moet wennen. Je schommelwieg verhuisde naar een andere baby die nog in de buik zit maar niet meer zo lang en jij verhuisde naar het grote bed dat je nog van oma hebt gekregen. Een heel mooi bed, maar je ligt soms liever te spelen dan te slapen. Of te wenen van zodra we ons omdraaien om naar beneden te gaan. We moeten soms al onze truuken uit de kast halen om jou in te laten doezelen. 

    Maar je neemt volop alle ruimte in die het nieuwe bedje biedt. Want de laatste weken ben je plots veel mobieler geworden. Vroeger legde we je neer op een plekje en dan bleef je daar liggen. Daarna wilde je vooral zitten. En nu, nu ga je alle kanten op. Je zit ergens te spelen en dan rol je naar je buik, je rug, je zij,... Volgens ons zal het niet meer lang duren eer je gaat kruipen, poepschuiven of je optrekken.

    Ook in de crèche zit je nu gewoon rechtop naast de grotere babies te spelen en stralen dat je dan doet! Papa denkt trouwens dat jij een van de favorietjes bent, want elke keer als hij je komt halen zit je bij T of A op de arm, te blinken.

    Elke maand zien we veel veranderingen. Zo ontdekte je de afgelopen maand volop je stem, met oorverdovende gilpartijen als gevolg. Maar dat is ondertussen alweer over. Je bent ook verlegen geworden. Je lacht enkel nog naar mensen die je goed kent. Maar naar hen lach je dan ook wel héél veel. Waardoor ze je allemaal zo graag zien. En met mij schater je graag, dan liggen we zowat plat van de slappe lach, zonder reden. Ik lach omdat jij lacht en jij lacht omdat ik zo hard moet lachen. Papa verstaat er niets van ;-)

    Deze maand ging je ook voor het eerst logeren bij je peter. Wat waren we opgelucht toen we je 's avonds laat kwamen ophalen. Maar jij had dat schitterend gedaan en lag uitgeput te slapen na een ganse namiddag en avond spelen.

    Ik ben razend benieuwd wat de volgende maand zal brengen, grote zoon van me!

  • 30 weken - het grote babybed en de eerste avond zonder ouderlijk gezag

    Vrijdag had ik een geweldig flinke Zoon die maar liefst drie dutjes deed overdag in zijn schommelwiegje op onze slaapkamer. Zaterdagnamiddag werd het wiegje echter opgehaald door de hoogzwangere ouders van de volgende bewo(o)n(st)er. En dus vloekten wij op het babybed dat niet langs de trap verhuisd kon worden van de babykamer naar onze slaapkamer want ik ben er nog niet klaar voor om Zoon in zijn eigen kamer op een andere verdieping te laten slapen. Maar na veel gedoe werd het babybed uit elkaar gevijsd en weer in elkaar gestoken onder toeziend oog van Zoon die op ons bed lag te spelen.

    Hij was trouwens al enkele weken te groot voor het leuke schommelwiegje, hij paste echt nog maar net op het matrasje, maar omdat hij er zo goed in sliep konden we er maar geen afstand van doen.

    Zijn eerste ervaringen met zijn nieuwe babybed zijn niet echt positief te noemen. Zaterdag weigerde hij er ook maar 1 dutje in te doen en wou hij enkel in slaap vallen op schoot of aan de borst. En zondag van hetzelfde laken een pak. Gelukkig dat hij er 's nachts toch in slaapt, zij het plots weer zeer onrustig (vannacht zo'n 8 keer zijn tutje gaan insteken denk ik) en tot een uur of 6. Dan is het gehuil niet meer te troosten en verhuist hij tussen ons in het grote bed. Ok, dat mag uiteraard geen gewoonte worden maar hij moet nu even de aanpassing verwerken en ik gun hem de tijd die hij daarvoor nodig heeft. Maar stiekem hoop ik toch dat hij zich snel met het grote bed verzoent en we allemaal weer wat meer rust hebben... Vriendje Iben is ook dit weekend verhuisd naar krak hetzelfde babybed en die lijkt er dan weer geen probleem mee te hebben!

    Afgelopen woensdag dan trokken Teerbeminde en ikzelf er voor het eerst een avond op uit zonder baby. Ik was behoorlijk overbezorgd vrees ik en bestookte de arme peter die Zoon zou gaan ophalen in de crèche en opvangen met mails over wat wel en niet kan en hoe alles aan te pakken. Als vader van twee dochters heeft schoonbroer nochtans wel enige ervaring terzake, maar een overbezorgd moederhart luistert niet naar rede ;-) Maar het is allemaal supergoed gegaan. Zoon flink, braaf flesje gedronken en hij lag zalig te slapen toen we hem 's nachts kwamen ophalen. Thuis zonder veel problemen naar zijn wieg getransfereerd en verder geslapen. En wij een leuke avond uit, al hebben we het wel de ganse avond over Zoon gehad en maar 75keer de gsms gecheckt op berichtjes...

    Had ik trouwens al gezegd dat geen enkele baby zo geweldig kan schateren als Zoon? Gisteren lag hij regelmatig dubbel van te lachen als hij mij zag, geen idee waarom maar ik had het gisteren echt gedaan. Pure slappe lach. Waar ik dan weer de slappe lach van kreeg. En zo gibberden we gezellig de avond door terwijl Teerbeminde naar de voetbal keek. Ik zie dat ventje precies elke dag nog een beetje liever.

     

  • 28 weken smurfenneus en draagzak

    Sinds Zoon twee maanden oud is, heeft hij een blauwe neus. 't Is te zeggen, het topje van zijn neus ziet blauw. Paars als hij boos is. Niemand die ons ooit precies heeft gezegd wat het was, tot ik vandaag bij een andere kinderarts dan gewoonlijk was (pas gisterenavond afspraak gemaakt voor vandaag en de mijne had geen plek meer uiteraard, gelukkig werkt ze samen met twee andere dokters waarvan eentje wel nog een gaatje in de agenda had) en zij de term "hemangioom" in de mond nam. Een Google zoektocht leidde naar verschrikkelijke foto's van kindjes met paarsrode gezwellen op hun hoofd en allerlei ingrepen en andere akelige dingen, zoals het woord 'tumor'. Terwijl Zoon toch gewoon een paarse neus heeft en een soortement wijnvlek op zijn borst. Maar de dokter zei ook dat het spontaan zal verdwijnen en dat het goedaardig is. Oef. Niks om ons druk over te maken, dus. Ik las online ook dat als die dingen woekeren en lelijk worden, het in de eerste weken is en ondertussen is hij toch 6,5 maanden en is het nog niet gegroeid. Ook niet gekrompen, maar goed.
    Soms, heel soms lachen we eens met zijn neusje. Dat het topje aan het proefbuisje is blijven plakken bij die twee keer invriezen en ontdooien en dat het daarom zo blauw ziet... 

    De reden waarom ik naar de pediater was gegaan, was omdat zijn medicatie (ranitidine) stilaan op is. De dokter oordeelde dat we die gewoon mogen stoppen aangezien ik weinig grote problemen zie die met zijn reflux te maken kunnen hebben. Ik heb wel een voorschrift meegekregen voor moest het zonder toch echt niet gaan. Maar zij oordeelde dat het toch altijd medicatie blijft en als het zonder kan is het altijd beter. En daar ben ik het volledig mee eens.

    We ondernamen die tocht trouwens met de Ergo Baby Carrier. Had die genomen in plaats van de Tricot Slen omdat het iets sneller aan en uitgaat, alhoewel ik vond dat hij er tot nu toe nog niet 100% goed in zat (zakt iets te diep weg). Maar we zijn er nu anderhalf uur mee op stap geweest, zo'n 4km gestapt (ziekenhuis, vaderdagcadeau halen, honden wandelen) en hij heeft er niet enkel een heerlijk dutje ingedaan, we hebben ook al de regenkap uitgetest (slaapkap eigenlijk maar beschut ook tegen de regen) en ik had de indruk dat hij er nu best wel goed in zit. De dame aan de inschrijfbalie in het ziekenhuis vond het superschattig (hij sliep toen net) en vroeg of het niet lastig is, zo dragen. Neen hoor, totaal niet, er is niks leukers eerlijk gezegd.

  • Lieve Zoon (5)

    Raar genoeg tel ik je leeftijd plots niet meer in weken, maar in maanden. En nu kan het eigenlijk al in jaren, want je bent al een half jaar oud. Wat een mijlpaal!

    Het lijkt ondertussen alsof je er altijd al bent geweest. En wat ben je al groot geworden...

    Een echt passief babietje ben je nooit geweest, lieve Zoon, maar nu zeker niet meer. Je eet nu heelder hopen groenten- en fruitpap. Je kan helemaal zelfstandig zitten, wat je ontzettend geweldig vindt en wij uiteraard ook. Want te veel platliggen op de speelmat of in het park was zoals gezegd veel te saai voor jou. Neen, dan is samen met ons op de speelmat zitten te spelen veel leuker.

    Het op alles zitten knagen heeft voorlopig al twee tanden opgeleverd. Dat belooft als ik die binnenkort ga moeten poetsen!

    De karaktertrekjes die we al meenden te ontdekken tijdens jouw eerste prille weken, worden steeds duidelijker. Je weet heel goed wat je wil. En wat je niet wil. En je maakt het iedereen duidelijk. Maar veel huilen is zelden nodig want je bent zo charmant dat je iedereen rond je vingertje kan winden met enkele goedgemikte glimlachen. Of schaterbuien. Want meestal ben je een supervrolijk kereltje. Je bent ook erg actief en fysiek aangelegd. Hoe meer je kan, hoe meer je wil. Stilzitten, daar doen we niet aan. Op je benen staan, je op je zijkant gooien als ik probeer een schone pamper te doen, je krijgt van ons niet voor niets de bijnaam (gladde) Paling.

    In het begin was je allemans vriend en lachte je naar iedereen. Dat is nu gedaan. Je bewaart je lach voor de mensen die je al goed kent. De vreemde dames van Kind & Gezin, die kunnen ernaar fluiten, hoe lief ze ook proberen. En aan hen tonen dat je kan grijpen met beide handen, noppes, dat bewaar je wel voor thuis. Toch een klein beetje verlegen, lieve Zoon...?

    Lief, actief, vrolijk en eigenwijs. That's you. Sinds je zes maanden geworden bent, heb je echt je ritme gevonden. Waar vroeger slapen en eten een strijd durfden te zijn, gaat het de laatste weken allemaal vlotjes. Lekker eten, dutje doen, actief zijn,... We gaan graag samen op stap, jij in de draagdoek of buggy je ogen uitkijkend.

    De honden zijn je grote vrienden. Je glimlacht breed of barst in een schaterlach uit als ze voorbij je wipper lopen. Ze kennen je al goed en weten dat ze zich best snel uit de voeten maken als je hun oren probeert tot moes te knijpen. Je geniet van hun dolle fratsen, maar zij ook van die van jou, op afstand.

    De komende maand belooft weer heel wat nieuws met zich mee te brengen. Onze eerste avondjes weg zonder jou en dus jouw eerste avondjes op bezoek bij Meter en Peter zonder ons. En dan volgende maand samen op reis! Spannend!

  • Mijlpalen op 1 juni (6 maanden en een beetje)

    • Naast dat eerste tandje stond plots nummer twee!
    • Na lang bijna zelfstandig te kunnen zitten (bijvoorbeeld met minimale steun van mijn benen rondom hem) kan Zoon nu echt helemaal zelfstandig zitten. Hij corrigeert zelf zijn houding als hij wat ver overhelt en speelt dat het een lieve lust is terwijl hij rechtop zit.
    • Voedingsschema is weer wat stabieler. We zitten nu op vijf voedingen waarvan 3 melk, een fruitpap en een groentenpap. Nu de ochtendvoeding weer iets later komt (tussen 6u30 en 8u30) en er meer tijd tussen de voedingen zit (3u30 tot 4u30 ipv 3u zoals de eerste 5 maanden) dus een voeding minder. En hij gaat er flink vandoor met de pap, ik kan amper volgen met scheppen. Vandaag 270g groenten en 200g fruit. Hij eet soms meer groenten en fruit dan wij...
    • Vandaag voor het eerst quorn en in de crèche vanaf morgen de pap voor zesmaandertjes, met twee extra groenten en vleesvervangers ipv 1 groente en aardappels-rijst-quinoa.

  • 6 maanden: eerste tandje

    Ik het zonet het eerste tandje ontdekt... Zoon beet in mijn vingers en plots prikte dat!