• Borstvoeding

    Zoon is ondertussen 23 weken oud en krijgt nog steeds meer dan 60% borstvoeding. Zijn huidig schema is ongeveer 2 (vroege)ochtendvoedingen aan de borst, 's middags groentenpap, namiddag flesje poedermelk in de crèche en borstvoeding thuis, vroege avond flesje mamamelk  en late avond borstvoeding. En ik moet eerlijk toegeven dat ik geen klein beetje fier ben dat wij het samen al zo lang volhouden, die borstvoeding.

    Want het is een hobbelig parcours geweest, dat hebben jullie hier wel kunnen lezen. Luie drinker, ontsteking en abces, onrustige drinker,... Het heeft een maand of drie geduurd eer het allemaal echt vlot begon te lopen. En dan was het tijd voor de crèche en dus om van een flesje te leren drinken. Wat opnieuw anderhalve maand heeft gekost en mij dwong om in plaats van af te bouwen zoals gepland te kolven op het werk.

    Ik kan de keren niet meer tellen dat ik heb besloten om te stoppen of af te bouwen en daar ook daadwerkelijk mee begonnen ben om dan al gauw weer te stranden door omstandigheden. Ondertussen is de situatie veranderd, Zoon is gek van zijn groentenpap en eet porties van 125 à 250 gram en zijn flesjes gaan ook zeer vlot. Iets vlotter wanneer ik meng met mamamelk maar sinds een week krijgt hij pure poedermelk mee naar de opvang in plaats van de gewoonlijke mix en dat gaat. Ik zou nu dus in volle vrijheid kunnen besluiten om de borstvoeding af te bouwen en te gaan naar enkel 's morgens en 's avonds borstvoeding of zelfs helemaal niets meer. Maar daar heb ik nu plots helemaal geen zin meer in. Ik ben gehecht geraakt aan de borstvoeding. Het biedt niet enkel Zoon, maar ook mij troost in deze emotioneel turbulente periode. En zoals gezegd ben ik ontzettend fier dat ik niet alleen mijn voorgenomen drie maanden heb gehaald, maar al op vijf maanden zit.

    Af en toe zijn er nog obstakels zoals een onrustige Zoon die eens weinig wil drinken of een zere plek, het blijft oppassen want dat abces ben ik nog steeds niet vergeten. Maar algeheel gezien geef ik nu na vijf maanden graag borstvoeding. Waar ik de eerste twee tot drie maanden zei van 'Dit nooit meer' en 'Ik kan het niemand aanraden', ben ik ondertussen echt overtuigd voorstander. Zoals het nu gaat, met ongeveer om de zes uur een voeding en tussendoor al eens groentenpap of een flesje, is het echt zalig. Mijn nieuw voornemen is dus om zeker tot Zoon zes maanden is zo door te gaan, met 1 keer te kolven op het werk (we komen van 2 keer) en dan zien we wel weer. Wie weet gaan we nog een tijd zo voort, wie weet laten we de voeding/kolfbeurt in de namiddag vallen. Maar voorlopig doen we dat niet want ik wil nu echt niet dat de productie stilvalt,  zoals gezegd kan ik er nu geen afscheid van nemen. En aangezien Zoon vijf maanden is en borstvoeding keihard gepromoot wordt tot zes maanden, waarom zou ik er dan ook afscheid van moeten nemen? Omdat kolven op het werk een beetje corvee is? Omdat het nu en dan lastig is als ik erop uit trek? Dat weegt allemaal niet op tegen de voordelen. Het zalige, intieme mama-babycontact. En ook wel het gemak, zeker nu Zoon minder goed doorslaapt de laatste maand is niks zo makkelijk dan midden in de nacht even aanleggen en dan allemaal rustig verderslapen dan beneden naar de keuken te moeten trekken en met flesjes in de weer te gaan. En het is gezond, het schijnt. En ik doe het graag. Heb echt het gevoel dat het iets extra toevoegt aan de mama-babyband en zou het voor geen geld ter wereld willen missen hebben.

  • Lieve zoon (4)

    Sinds de dag waarop ik wist dat jij in mijn buik zat, ben je één van de belangrijkste, zoniet het belangrijkste in mijn leven. Maar de afgelopen maand was dat nog meer dan anders het geval. Het was dan ook geen makkelijke maand voor mij. Maar ondermeer dankzij jou, mijn ondertussen alweer vijf maand oude kerel, bleef het leven draaglijk.

    We gingen zo vaak we konden op bezoek bij oma Anny, de oma die jij je nooit zal herinneren. Veel kleertjes die je tegenwoordig draagt, heb je trouwens van haar gekregen. Oma was zo gek van jou, Zoon, dat kan je je niet voorstellen. Er is niks wat ze niet voor jou gedaan zou hebben. Maar daar kreeg ze helaas de tijd niet voor. Elk bezoekje werd ze wat zwakker. Want oma was heel erg ziek, weet je wel. De laatste weken kon ze je helaas al niet meer lang vasthouden, sterk woelwater als je bent was dat te vermoeiend. Toch heb je nog veel bij haar op schoot gezeten, heeft ze met jou gespeeld, naar jou gekeken. Elke keer als jij jouw hartenbrekende glimlach liet zien, smolt ze een beetje, die lieve oma. Op Paasmaandag zagen we haar samen voor het laatst. Vier dagen later is ze helaas gestorven. Veel te vroeg. Want jij had recht op twee lieve oma's, Zoon. Je zal het nu met ééntje moeten doen.

    De nacht dat oma is gestorven, kon mama bovendien niet naar huis komen, mama moest bij opa blijven, die had erg veel verdriet, dat kan je je wel voorstellen. En zo waren wij voor het eerst een hele nacht van elkaar gescheiden. Volgens papa had je het daar erg lastig mee, maar je was niet alleen, ik deed ook geen oog dicht zo zonder jou. Je zal daar later smakelijk om lachen, dat je mama dichtbij je nodig had om te kunnen slapen, maar voor de komende maanden/jaren wil ik alvast geen nacht meer van jou gescheiden zijn.

    En zo kwam het dat op de dag waarop je vijf maanden werd, we samen naar de uitvaart van jouw lieve oma gingen. Jij in de allermooiste kleertjes die je van haar hebt gekregen. Je hebt dat erg goed gedaan ook, trouwens, de hele dag ben je ontzettend flink geweest. Je keek wel een beetje vreemd op van al die huilende mensen, al dat verdriet dat je niet begreep, al die knuffels die je ineens kreeg van mensen die je niet goed kende.

    Maar het leven staat niet stil. Oma mag er dan al niet meer zijn, in jou leeft ze verder. En na een maand waarin je niet echt veel bent gegroeid, lijkt het nu plots allemaal erg hard te gaan. Je eet je groentenpap met veel smaak, zo lang er maar genoeg wortel inzit. Je drinkt mamamelk en flesjesmelk. Je begint al zelfstandig rechtop te zitten als we je nog een klein beetje ondersteunen maar liever nog dan zitten sta je recht. Je klemt je dan vast aan eender wat je te pakken kan krijgen. En je bent ontzettend doelbewust geworden, je ziet soms al van ver dingen die je boeien en dan pak je die erg gericht vast. Grijpen kan je als de beste en het dan in je mondje steken ook. Het enige kleine puntje van kritiek is dat je na meer dan twee maanden doorslapen mij 's nachts weer om 4u durft te wekken voor een voeding, maar daar zal die groeispurt waardoor je uit je kleren barst wel iets mee te maken hebben, vermoed ik.

  • "Flink zo!!"

    Toen ik Zoon gisterenavond in de crèche ging ophalen stond er op de lijst waar de voedingen worden bijgehouden '12u30, 200 gram wortelpuree. Flink zo!!'. Het leek een beetje Zoons eerste rapportje, die 'flink zo' erbij. Maar het is dan ook ontzettend flink, toch. Zijn zesde dag groentenpap nog maar en al 200gram gegeten. Ik fier...

    Gisterenavond heb ik hem dan voor het eerst (op twee mislukte pogingen lang geleden na) zelf een flesje gegeven. Ook dat verliep vlotjes. Zoon is bijna 20 weken oud, eet zijn groentenpap en dus ga ik de borstvoeding stilletjesaan afbouwen. Hij heeft al anderhalve maand langer dan voorzien borstvoeding gekregen en we zijn nog (lang?) niet volledig gestopt, maar het moment om te gaan minderen lijkt me nu toch stilaan gekomen.

  • 19 weken - wortelpuree + sprongetje

    Het gaat goed met de groentenpap. De eerste dagen telkens enkele hapjes met smaak en dan genoeg. Hij spuwt het niet uit, maar na een hap of 5 à 10 draait hij zijn hoofje weg. Dus die eerste dagen een uurtje ofzo later telkens nog een melkvoeding bijgegeven. Maar gisteren zou hij in de crèche gans zijn kleine 'startersportie' van een hap of 10 hebben opgelepeld en dat zeer gretig, het was op eer de verzorgster er erg in had. Dus ook geen extra voeding meer bijgekregen. Toch iets om fier op te zijn vind ik zelf!

    Ik moet er dringend 'Oei ik groei' nog eens bijnemen, maar ik heb de indruk dat we voor de rest middenin een sprongetje zitten. Sinds dit weekend zijn na meer dan twee maanden niet gemiste afwezigheid de vroege ochtend/nachtvoedingen terug. Als ik geluk heb slaapt hij tot een uur of 5 (voordien altijd minimaal tot 6u30) maar dinsdagnacht zaten we plots weer op het schema van een baby van enkele weken oud: voedingen om de 3u: 22u-1u-4--7u. Met het niet onbelangrijke verschil dat ik in de pasgeborenbaby-tijd overdag rustig thuis zat maar nu na zo'n nachtje wel naar mijn werk moet. Wat raar genoeg veel beter meeviel dan verwacht, ik slaag erin redelijk te functioneren met die beperkte hoeveelheid slaap, wie had dat ooit gedacht... Toch hoop ik dat we relatief snel weer naar nachten van 7 à 8u slaap kunnen. In elk geval niet te veel van die om de drie uur voeden nachten...

    Had ik trouwens al gezegd dat Zoon een obsessie heeft met op zijn benen staan? Liggen is al langer geen optie meer als hij wakker is maar zitten heeft ook al zijn glans verloren, de laatste week wil meneertje als hij speelt enkel nog rechtstaan. Hij klemt zich vast aan de speelboog van zijn speeltapijt, aan de beetsjes die daaraan hangen, aan alles waar hij zijn kleine grijpgrage vingertjes rond kan klemmen. We moeten hem lichtjes ondersteunen onder zijn oksels, maar hij staat redelijk stevig voor zijn vierenhalve maand. Ik ben maar ongerust dat hij zo zijn rugje overbelast, maar hij is niet te stoppen, als je hem op schoot zet doet hij niks anders dan rechtveren en proberen staan.

    En ook sinds deze week 'rolt' hij van buik naar rug. Al is het eerder zich smijten. Hij richt zich eerst helemaal op en knalt dan keihard omver op zijn rug, zo hard dat hij er zelf altijd even van schrikt.

    Tot slot is Figo zijn grote vriend, die bestudeerd en betast moet worden. Van Luca is hij een beetje bang want die maakt veel lawaai. Al zijn ze allebei een uitstekend entertainmentsysteem dat hem nooit verveelt. 

  • Lieve zoon (3)

    'Opvoeden is een groeiproces', zo heet het boek dat we cadeau kregen van je papa zijn werk toen papa daar aankondigde dat jij onderweg was. Je kan er niet vroeg genoeg aan beginnen, aan dat opvoeden, moet je gedacht hebben. En dus doe je elke dag je uiterste best om ons bij te brengen hoe het moet, een zoon als jij opvoeden.

    In het begin verkeerden je papa en ik in de dwaze veronderstelling dat we gewoon onze zin konden doen, zoals in de tijden voor er van jou sprake is. Hilarisch, toch. Gelukkig heb je ons snel op het rechte pad gezet. Jij beslist wat je wil eten (moedermelk of flesjesmelk, puur natuur wint elke keer), hoeveel (de ene keer amper enkele slokjes en de volgende keer een hele portie in enkele teugen), hoe laat (soms slaap je een gat in de dag en de volgende keer wek je me nog eens midden in de nacht, zij het gelukkig zelden),...

    Daarom ook dat we tijdens jouw eerste dag in de crèche nogal ongerust waren. Drinken uit een papfles was duidelijk je ding niet en nu zou je wel moeten. En dutjes doen overdag daar deed jij niet aan. En dus belde ik elke paar uur om te horen of je nog niet van honger was omgekomen en of je het wel kon redden, tussen al die veel grotere kindjes daar. Maar op het einde van die eerste dag bleek natuurlijk dat we nodeloos overbezorgd waren geweest. Veel eten doe je nog altijd niet maar wanneer je honger hebt eet je tot je genoeg hebt, wanneer je moe bent doe je een dutje en vooral geniet je van de aandacht van de verzorgsters en van de grotere kindjes. Ik breng je 's morgens naar de crèche en laat je achter met een grote smile op je gezichtje en 's avonds treft papa je daar aan druk spelend en nog steeds met een smile. Want daar in die crèche, daar gebeuren pas interessante dingen. We hebben de indruk dat je enorm geniet van al de drukte en de activiteit daar. En 's avonds ben je moe en gelukkig.

    Alleen die vieze beestjes die je elke keer mee naar huis brengt, die mag je van ons al zo lief ginder laten. Want op een maand tijd zijn we hier allemaal al flink ziek geweest, zoon. Je begon met een klein buikgriepje voor jou waar ik 5 dagen van de wereld door was, gevolgd door een fikse verkoudheid die mij keelpijn bezorgde, ondertussen nog een ander virusje waar papa enkele dagen van de kaart mee was en dit weekend waren we allerdrie geveld door een tweede buikgriep. En een tweede verkoudheid.

    Vier maanden ben je ons nu al aan het trainen in het ouderschap en in die vier maanden zijn niet alleen wij, maar ben je zelf ook ontzettend hard veranderd. Weet je nog hoe ik vroeger jouw speelgoed voor je ogen moest wapperen omdat je het zelf nog niet goed kon vasthouden. Dat lijkt al een vorig leven. Nu heb je altijd wel iets te pakken; mijn vel, je speeltjes, Figo de hond zijn oor, papa zijn eten. En alles wat je kan pakken, verdwijnt in je mondje. Nu ja, bijna alles. Figo de hond hield zijn oor liever voor zichzelf, dat moet je begrijpen. Maar je proeft volop van het leven en dat kan uiteraard niemand je kwalijk nemen. Laat die eerste lente nu maar komen, we zijn er klaar voor!