Eentje erbij?

Vandaag is het je 'vermaanddag' weer. Drie maanden geleden mocht ik jou voor het eerst in mijn armen houden. Op die drie maanden tijd ben je verdubbeld in gewicht en zowat 10 cm gegroeid. Zo snel ga je nooit nog in je leven groeien en maar goed ook want je zou hier al gauw niet meer door de deur raken vrees ik. In elk geval ben je lang niet meer de kleine, fragiele baby van bij de geboorte en dat maakt dat papa en ik al wat meer met jou durven zwieren in de plaats van je vast te houden alsof je door elke verkeerde beweging zou kunnen breken.

Je hebt veel fans. Niet alleen wij, die je elke dag bezig zien en van week tot week zien veranderen, maar ook bijvoorbeeld je oma die nu al uitkijkt naar de dagen die zij op jou zal passen als mama en papa moeten gaan werken. En je meter en tante die nu al luidop dromen van de momenten dat je bij hen zal komen logeren, ze kunnen echt niet wachten. Maar ik kan wel nog wat wachten, ik ben er nog lang niet klaar voor om jou al een ganse nacht te moeten missen.

We hebben nu drie maanden bijna onafgebroken samen doorgebracht. Je papa zorgt geregeld eens een uur of twee voor jou terwijl ik even weg ben, maar daarbuiten zijn we altijd samen. Volgende week komt daar echter een einde aan. Volgende week moet ik weer gaan werken en ga jij dus naar de creche. Het is een leuke creche die we met veel zorg voor jou hebben uitgekozen, maar niettemin een gigantische stap voor ons allemaal. Net nu jij duidelijk laat zien dat je ons verkiest boven alle andere mensen ter wereld (tot hiertoe liet je je vrolijk van arm tot arm ronddragen en was iedereen je vriend maar sinds enkele dagen protesteer je al eens als iemand anders je vasthoudt en ben je liefst bij ons) en nu je je meer en meer bewust wordt van de wereld rondom jou, net nu je je handjes begint te ontdekken, net nu je elke dag bijna nieuwe dingen leert en kan, moeten we jou overdag achterlaten bij andere mensen. Ik heb het er best moeilijk mee, valt het op...?

Niet dat we eraan twijfelen dat je dat fantastisch goed gaat doen. Je houdt zo van entertainment, van activiteit, van spelletjes en dingen om naar te kijken. Ook andere kindjes en mensen fascineren jou. Volgens mij ga je je dus rot amuseren in de creche en is het gewoon mama die overbezorgd is. Terwijl ik altijd gezegd heb noooooooooit overbezorgd te zullen zijn, wat een grap!

Soms is mama triest, deze weken. Want het gaat niet goed met oma, met mijn eigen mama. Ik besef nu al dat jij je haar nooit zal herinneren. Ze is nochtans misschien wel je grootste fan en suporter. Ze doet niets liever dan met jou spelen en je knuffelen en vasthouden en ze is zonder twijfel een van de beste oma's ter wereld. Wat het natuurlijk dubbel zo erg maakt dat jij je dit allemaal niet zal herinneren. Maar ik zal dat doen, voor jou, en alvast veel foto's maken van jullie beiden.

Je ziet het zoon, het is een uitdagende tijd. Elke week verander je zo veel, elke week leer je nieuwe dingen, heb je nieuwe voorkeuren. En wij maar proberen uitzoeken wat het nu is dat je wil en waar je ongelukkig van wordt. Maar je begint ook meer en meer je eigen ritme van slapen en spelen te vinden, je babbelt graag, je lacht soms ganse dagen. We hebben al een ongelofelijk traject afgelegd die afgelopen drie maanden en staan eigenlijk wel te trappelen om de wereld verder te verkennen, wij,