Eentje erbij?

Gisteren weer bij Kind en Gezin. Zoon blijft mooi zijn curve volgen, zit voor alles zo'n beetje tussen p40 en p50. Dokter tevreden. Hij heeft ook zijn tweede vaccinatie gekregen, wat weer gepaard ging met boosheid, een knalrood gezichtje en gekrijs maar hij liet zich ook wel zeer snel troosten. Het duurde wel weer allemaal heel lang, meer dan een uur eer we daar buiten waren en eindelijk konden gaan eten thuis. Na de vaccinatie viel Zoon in een diepe slaap waardoor hij zijn voedingsuur oversloeg en pas een uur later (vier uur na zijn vorige voeding) wilde eten. Gisteren daardoor in totaal slechts vijf voedingen waar we meestal zeker zes en ook geregeld nog eens zeven voedingen hebben per dag.

De Ranitidine lijkt te werken. Vooral de eerste dagen waren zeer goed, terwijl de medicatie dan nog niet kon werken, maar kom. Sinds het weekend is hij weer iets onrustiger bij het drinken (aanhappen en loslaten, veel stampen met beentjes en zwaaien met armpjes) maar geen hysterische gekrijs van de pijn. Enkel daarnet weer een huilbui tijdens het voeden. Ik ben gematigd positief en ben benieuwd wat het oordeel van de pediater morgen zal zijn.

Hopelijk mogen we dan morgenavond ook starten met kunstvoeding, want op 1 maart ga ik opnieuw werken en ik geef nu nog altijd voltijds borstvoeding (de regioverpleegkundige schrikt telkens als ik er ben dat ik nog borstvoeding heef met het hele abcesverhaal, ben ik wel klein beetje trots) dus we hebben nog een lange afbouwweg te gaan, vrees een beetje dat het niet op tijd zal lukken maar we zien wel. Het zal vermoedelijk wel nog enkele weken duren eer hij zijn flesjes vlot wil drinken maar we gaan proberen er rustig onder te blijven en niks te forceren.

Volgende week alvast een eerste wenmoment in de creche, allemaal samen. De week erop dan een uur of twee dat Zoon alleen naar de creche gaat om te wennen en dan donderdag zijn allereerste ganse dag. Ben maar wat blij dat ik vrijdag dan thuis ben met 4/5e ouderschapsverlof zodat hij in die eerste week maar 1 volledige dag hoeft te gaan, het arme kereltje...

Af en toe hebben we eens een erg moeilijke dag waarop Zoon ontroostbaar is, maar we hebben tegenwoordig meer goeie dagen dan slechte. Of aanvaardbare dagen. Deze week gaat het alleen in zijn wieg slapen overdag geweldig goed, hij speelt meestal nog enkele minuten en valt dan braaf en zonder te veel gedoe in slaap. Als hij wakker is, is hij supervrolijk. Hij tettert de ganse tijd en lacht elke keer als hij mij ziet. We houder heelder conversaties onder ons tweetjes. En voor de rest steekt hij zijn armpjes nu al echt gericht uit naar de speelgoedjes, zonder al echt te grijpen, al zie je wel dat hij zich enorm concentreert en echt probeert. Soms gaan zijn vingers al een beetje open en vaak raakt hij met zijn vuistje de speeltjes al.

Hij wordt zich ook erg bewust van zijn omgeving. Hij kijkt rond, bij Kind en Gezin naar de andere kindjes, thuis naar de honden. Gisteren was hij voor het eerst duidelijk bang. Luca stond naast zijn relax te blaffen en wild te doen en je zag plots zijn gezichtje betrekken en aanstalten maken om te wenen. Tot dan toe nog nooit zo duidelijk een oorzakelijk verband gezien tussen iets extern dat hem doet schrikken en huilen. Maar hij liet zich ook weer snel troosten, de grote kerel.