Eentje erbij?

We zijn begonnen aan de laatste vier weken bevallingsverlof. Wat gaat het allemaal snel. Deze week staat er niks op ons programma. Geen osteopaat, geen kraamzorg meer want die is afgesloten, geen bezoek. Zelfs geen thuisverpleging meer. De wonde is aan het dichtgroeien, er past geen wiek meer in en hopelijk-hout vasthouden- is de verpleegster vanmorgen dus voor het laatst moeten langskomen om de boel te verzorgen. Hopelijk was dit finaal het einde van dat abces, na 7 weken...

Zoon blijft geen gemakkelijke drinker. Zijn laatste nieuwe techniek is een of twee slokjes nemen en dan wild loslaten om onmiddellijk weer aan te happen, al dan niet verkeerd. Tussendoor veel gezwaai en gestamp. Het lijkt meer op vechten dan op voeden. En als hij al eens rustig drinkt, is het om na vijf minuten in een diepe slaap te vallen. Soms zijn het duidelijk krampen, op andere momenten heb ik echt geen idee wat hem precies zo plaagt en vooral wat ik er dan aan kan doen.

Gisterenavond heeft de wederhelft nog eens geprobeerd een flesje te geven. Tot hiertoe kon ik de boot afhouden, na al de borstvoedingsmiserie wil ik toch niet stoppen. Zoon vond het flesje nog altijd geen goed idee. Na een uur had hij 15 cl gedronken, ik heb hem dan nog eens gewoon bij mij laten drinken ook eer ik naar het Lichtfestival ben vertrokken met vrienden.

Van't weekend zijn we de geboortelijst gaan afsluiten. Met de kortingsbon die we kregen heb ik nog de TrippTrapp gekocht en een nieuw draagsysteem, de ergo baby carrier. Lijkt me luchtiger voor van de zomer en ook iets eenvoudiger zodat de wederhelft het ook kan gebruiken, want die vindt onze huidige Tricot Slen draagdoek te hippie-achtig. Zelf ben ik superblij met die draagdoek, die zorgt ervoor dat we elke dag op stap kunnen, de hondjes, Zoon en ik. Vrijdag drie kwartier door de stad gestapt in het zonnetje, da's echt puur genieten. Voel me dan heerlijk; handen vrij, onbelemmerd door een lompe koets, Zoon dicht knus bij mij, bijna een beetje zoals tijdens de zwangerschap...

Wat gaat de tijd snel sinds jij er bent. Het lijkt wel alsof je hier altijd al geweest bent, ik kan me het leven zonder jou amper nog voorstellen. Twee maanden ben je ondertussen en op die twee maanden tijd ben je al erg veranderd. Als ik naar je eerste fotootjes kijk van in het ziekenhuis schrik ik; hoe groot en stevig ben je nu al. Maar nog altijd even mooi.

Je lijkt van uiterlijk op je papa zeggen ze allemaal, maar ik herken toch ook veel van mij in jou. Zo ben je snel verveeld, alles wil je zien, overal wil je bijzijn, stilliggen en slapen is niet aan jou besteed. En dat is behoorlijk grappig voor mij, want als ik dan loop te morren dat je me geen rustig moment gunt besef ik plots dat ik zelf ook niet stil kan zitten maar constant dingen wil doen en overal naartoe wil, dat ik me even snel verveel als jij. We genieten dan ook beiden het meest van de actieve momenten, de wandelingen waabij jij in de draagdoek op mijn buik hangt en we zo lekker knus op stap gaan met de hondjes. Ideaal als papa er dan ook nog bij is, dan is ons gekke gezinnetje compleet. Iets anders wat we beiden leuk vinden is jou in bad stoppen. Je pletst dan met je voetjes en houdt lange conversaties met de verwarmingsketel die boven je badje staat. Je bent al bijna te groot geworden voor dat badje, zeker als je je met je voetjes afzet en zo met je hoofdje tegen de rand zeilt als ik je niet stevig genoeg vastklem.

Ook samen spelen doen we graag. We kunnen allebei niet wachten tot je nog sterker wordt en zelf naar je speeltjes zal beginnen grijpen. Je papa en ik zien elke dag hoe je meer wil, hoe je het zelf wil kunnen maar nog niet kan omdat je nu eenmaal pas twee maanden oud bent. Dus bewegen wij de speeltjes en kijk jij ernaar, terwijl je met je handjes en beentjes wappert.

Wat ben jij toch een geweldige zoon. Het beste wat je papa en mij is kunnen overkomen. Je bent grappig en lief en ook wel veeleisend, je laat duidelijk horen hoe je het wil, hoe je wil gedragen worden en hoe je wil zitten en vooral hoe niet. En wij sloven ons uit om het je naar de zin te maken. Ik kan niet wachten op de volgende dagen, weken, maanden, jaren met jou.

Het is een vreemde vaststelling voor iemand die zoals ik dacht geboren te zijn zonder enige vorm van moederinstinct, maar ik zie mijn mannetje nog elke dag een beetje liever. Intens is dat...

Gisterenavond kreeg Zoon de eerste spuitjes. Hij deed dat goed. Hij lag superrelax terwijl de dokter hem onderzocht, zelfs eens lief lachen naar de dokter. En dan ineens die naald in zijn bil en dan schrok ons ventje zich te pletter, zo danig zelfs dat hij zijn oog bijna uitkrabde. En een paar minuutjes kelen, uiteraard. Waarop die gemene dokter gewoon nog een naald in zijn been plofte. Gelukkig zat de marteling er dan op, mocht Zoon troost zoeken in de stoere armen van de pappie en was het leed een minuutje daarna alweer vergeten.

Ik stel me wel vragen bij de metingen bij Kind en Gezin. Vorige maand was hij een halve centimeter gekrompen en nu was hij op een maand tijd dan zogezegd 6 cm gegroeid. Van een kleintje op p10 naar p50. Lijkt me toch wel zeer sterk. Volgens Kind en Gezin meet hij nu dus 57cm en weegt hij 5.100 kilo. Ons ventje groeit stevig, zoveel is zeker.

Dat hij goed groeit is een hele geruststelling voor mij, want het voeden blijft voor grijze haren zorgen aan mijn kant. Na een zeer goeie, bijna probleemloze week was het gisteren overdag prijs, krampen tijdens het eten en dus minder drinken. Met een triest hoogtepunt vannacht toen hij zelfs niet meer wou aanhappen; huilen van de honger en buiten zichzelf van verdriet en dan niet willen happen, om zot te worden. Uiteindelijk wou hij na troosten (lang leve de wederhelft) dan toch een beetje drinken. Maar weer maar langs 1 kant. Deze voormiddag dan plots een zeer rustige voeding, van krampjes en pijn geen spoor, maar nu viel hij in een diepe slaap weer na slechts langs 1 kant gedronken te hebben. Maar toch liever een rustige slaper dan die angst en paniek en hysterie wanneer hij duidelijk last heeft van zijn klein lijfje...

Gisteren hadden we een schitterende dag. Moesten alle dagen zo zijn, dan kreeg ik (bij wijze van spreken) meteen vier kinderen. Dan was opvoeden piece of cake. Zoon at flink (wauw, geen geduw en getrek, geen hysterie), liet mooi 3 a 4 uur tussen, was nooit ontroostbaar maar liet zich altijd vrij snel sussen en speelde fijn met zijn nieuwe mobiel voor op de wipper en op zijn speeltapijt. Hij lachte veel naar mij, was supervrolijk en sliep na elke speeltijd minstens een uur waarbij hij braaf alleen in zijn wiegje in slaap viel en rustig sliep. Het enige incident was er een met veel kaka, maar laten we dat even vergeten. Het was trouwens ook positief want zo kon hij meteen de broek aan die hij de dag voordien van de peter had gekregen. Ha. Zelfs geen krijsuurtje 's avonds, iets wat de voorbije dagen dagelijkse kost was geworden.

En zo fijn als gisteren was, zo lastig is vandaag. Bij elke voeding huilen en krampen en hysterisch doen en weigeren te eten na een minuutje of tien. Ontroostbaar en hangerig zijn. Moeilijk alleen willen slapen. Onrustig slapen. Veeeeeeeel huilen. Zielig en triestig kijken. Veel traantjes.
De enige constante is ook vandaag weer een kaka-incident (van de navel tot de enkels, I kid you not, aangevuld met een zegening der badcape).
Stomme krampen, bah, haat het om mijn mannetje ongelukkig te zien...

Straks komt de kraamhulp, voor de laaste keer alweer. Kan het iedereen aanraden, je wat laten bijstaan die eerste weken. Heb er enorm deugd van gehad. Maar nu ben ik er ook wel gerust in dat we het alleen kunnen...

Gisteren is Zoon 'gaan spelen' bij het zoontje van een goede vriendin dat tot op de dag 3 weken jonger is. Ok, samen spelen hebben ze uiteraard niet gedaan, verder dan samen in het park liggen en elkaar mepjes verkopen met de rondzwaaiende handjes kwamen de heren niet. Maar de ouders hebben ongegeneerd babyverhalen kunnen uitwisselen en tips en iets drinken en cake eten en babies knuffelen en dat alles zorgde voor een uiterst geslaagde babynamiddag. En zo zijn we weer eens buiten geweest ook. Meer moet dat niet zijn.

Deze week wordt Zoon twee maanden, morgenavond de eerste vaccinaties bij Kind en Gezin, ik hou mijn hart vast en hopelijk is hij er niet te ziek van...

Er zit helaas weer ontsteking op het borstabces. Sinds gisteren ziet de wiek groen. De redelijk franstalige interimverpleegster weet er zich geen raad mee en heeft blijkbaar ook verkeerd gespoeld vandaag, kwam ik te weten toen ik met de andere verpleegster belde. Maar ze ging instructies geven zodat ze het morgen goed kan doen (spoelen met isobetadine) en blijkbaar kan het zijn dat de ontsteking op die manier weer verdwijnt. Moet me geen zorgen maken zei ze maar maak me uiteraard wel zorgen, dat ding is 3 weken lang mooi aan het genezen geweest en nu na 3 weken weer miserie, dan lijkt het even of ik er nooit vanaf ga raken.

Daarnet met Zoon in de draagdoek om brood geweest. Meneer begint echter als ik hem in de draagdoek laat zakken, zijn beentjes krampachtig gestrekt te hebben en daar gewicht op te zetten wat volgens mij niet goed is, hij is nog maar 7 weken en moet met opgetrokken beentjes zitten. Een hele strijd dus om hem goed te krijgen. Sterk dat mijn kereltje al is als het om tegenspartelen gaat...

Gisteren is de vroedvrouw geweest en die was aangenaam verrast, ze had hem sinds eind vorig jaar niet meer gezien. Ze dacht dat hij medicatie kreeg tegen de reflux als ze zag hoe rustig hij is, niet dus. Het gaat echt wel beter. Met pamper en body aan weegt meneer nu 5 kilo. Gisteren lag hij tegen Teerbeminde aan op de buik en heeft hij zeker 10 minuten lang zijn hoofd helemaal zelfstandig rechtop gehouden om naar zijn papa te kijken en te brabbelen en te lachen. Schitterend... Volgens de vroedvrouw gaat ons mannetje zich amuseren in de creche, zijn daar veel prikkels en gaat hem dat bevallen, ik vermoed het eerlijk gezegd ook, het is serieus vermoeiend om dat ventje een ganse dag bezig te houden...

Gisterenavond Zoon een flesje proberen geven. Eerst nam hij het, maar na een minuut of twee moest hij er niks meer van weten en na een half uur hysterisch gekrijs heb ik hem maar weer aangelegd en borstvoeding gegeven.

Toen het erop leek dat hij probleemloos ging drinken van de fles zat ik dan weer hysterisch te huilen, kan precies geen afscheid nemen van de borstvoeding, erg irrationeel allemaal, word gewoon triest. Maar als hij dan niet wou drinken was het ook niet goed want ooit moet die borstvoeding wel afgebouwd en zal hij van het flesje moeten drinken want mijn bevallingsverlof is al in de helft en ik kan moeilijk met hem mee naar de creche. En kolven zie ik niet zitten. Dus ja, het moet er de komende weken toch van komen want ik wil zeer traag afbouwen indien mogelijk.

Vanavond nog eens proberen. Maar wat als hij het niet wil? Ander flesje? Truukjes van de foor, maar welke? Moedermelk in het flesje zeggen sommigen, maar wat als het niet de melk is maar het flesje op zich dat hem niks zegt, is toch wel heel anders dan de natuurlijke weg, zo'n plastic ding?

Mannen... Vandaag een uurtje gaan shoppen met Zoon erbij. Kopen we kleren voor hem, dan is hij voorbeeldig, slapen in zijn koets. Kijk ik twee minuten naar een leuk kleedje voor mezelf, dan zet hij onmiddellijk zijn keeltje open...

Gisteren ben ik er dan nog even op uit getrokken om wat dingen voor hem te kopen maar dan alleen, terwijl de wederhelft babysit. Zalig, even die rust, even het huis uit en even geen zorg voor de baby. Zo'n adempauze doet dus echt deugd. Daarna zijn we dan met z'n vijfjes nog eens gaan wandelen, Zoon niet in de koets maar lekker op mijn lichaam in de knusse draagdoek en elk een hond. Anders wandelt de wederhelft met de honden voorop en moet ik achteraan hobbelen met de koets die trager gaat en ook wel omdat de stoepen niet breed genoeg zijn voor en honden en koets. Neen, dan is de draagdoek leuker, voel me dan veel vrijer. Alhoewel de koets natuurlijk weer het voordeel heeft dat Elias comfortabel in zijn bedje kan liggen tukken waar we ook zijn...

Sinds dit weekend is hier ook het speeltapijt in gebruik, Zoon slaat met zijn handjes naar de dingen die hij leuk vindt en is gefascineerd door de kleurtjes en geluidjes...

Zondag is Elias al 7 weken oud. Ondertussen merk ik dat de wederhelft en ik toch al enorm gegroeid zijn in die rol als ouder. Van zeer onwenning en onwetend naar nog steeds elke dag bijlerend maar al een pak zelfzekerder, vertrouwder en meer een echt gezin. Waar onze Zoon in het begin zo teer leek dat we hem amper durfden wassen uit angst iets verkeerd te doen is het ondertussen ONS kind geworden waarbij niemand hem kent zoals wij en niemand beter weet wat goed voor hem is dan wij.

Het hele reflux/krampjes verhaal gaat met ups en downs. Na een tweetal zeer slechte dagen aan het begin van de week kwamen weer enkele zeer goede dagen, gisteren weer een slechte en vandaag een betere. Het concentreert zich echt op de voedingen, na 10 minuten drinken gaat Zoon soms door het dak en weigert hij nog te drinken, hem oppakken en rechtzetten helpt. Maar buiten de voedingen gaat het -meestal- goed en hij blijft goed bijkomen en er gelukkig en gezond uitzien dus we zijn er nog niet mee naar een arts geweest. We wachten alleszins het weekend verder af. Het is niet dat Zoon zich slecht voelt de ganse dag door, enkel sommige voedingen zijn een hel met spartelen, bijna vechten wat in combinatie met mijn abces-verhaal niet echt geruststelt...

Vorige nacht was een gewone nacht met een voeding na 5u slaap en dan nog een na 4u, maar de twee nachten daarvoor heeft Zoon al doorgeslapen, hij heeft gewoon de nachtvoeding overgeslagen en 7u geslapen. En wij dus ook. Schitterend. Daar ben ik echt ontzettend gelukkig mee, het maakt de lange dagen zoveel draaglijker. Overdag wordt er soms geslapen. Sommige dagen veel en rustig, sommige dagen totaal niet en veel dagen half, zo nu en dan een beetje.

Daarstraks zijn we samen in de apotheek een flesje en kunstvoeding gaan kopen. Gisteren had ik plots weer een enorm pijnlijke harde plek op de borst met het abces (dat nog steeds elke dag verzorgd moet worden, dit weekend al drie weken) en dat was echt flippen. Voorlopig lijkt het gevaar geweken en is alles weer prima na een warm compres en een zoon die zich dan verslikt in de melkvloed, maar ik blijf bang dat de geschiedenis zich zal herhalen. Het flesje en de voeding staan er nu dus, maar geen idee wanneer ik effectief die eerste stap zal zetten en het trage afbouwen ga starten. Morgen? Volgende week? We zien wel. Ik blijf enorm dubbele gevoelens hebben ten opzichte van de borstvoeding. Blij dat ik het gedaan heb. Aarzel om af te bouwen. Maar het voeden op zich blijft een strijd en blijft negatief gekleud en ik ga zooooo blij zijn als het helemaal gestopt is omdat ik echt met een trauma en angsten zit en omdat er ook weinig verbetering in lijkt te zitten. Maar toch ga ik het ook missen, toch is het ondanks alles speciaal, die exclusieve band. Echt ontzettend dubbel.

Zoon begint de laatste dagen trouwens te lachen naar ons. Onbeschrijflijk gevoel...