Eentje erbij?

We zijn begonnen aan de laatste vier weken bevallingsverlof. Wat gaat het allemaal snel. Deze week staat er niks op ons programma. Geen osteopaat, geen kraamzorg meer want die is afgesloten, geen bezoek. Zelfs geen thuisverpleging meer. De wonde is aan het dichtgroeien, er past geen wiek meer in en hopelijk-hout vasthouden- is de verpleegster vanmorgen dus voor het laatst moeten langskomen om de boel te verzorgen. Hopelijk was dit finaal het einde van dat abces, na 7 weken...

Zoon blijft geen gemakkelijke drinker. Zijn laatste nieuwe techniek is een of twee slokjes nemen en dan wild loslaten om onmiddellijk weer aan te happen, al dan niet verkeerd. Tussendoor veel gezwaai en gestamp. Het lijkt meer op vechten dan op voeden. En als hij al eens rustig drinkt, is het om na vijf minuten in een diepe slaap te vallen. Soms zijn het duidelijk krampen, op andere momenten heb ik echt geen idee wat hem precies zo plaagt en vooral wat ik er dan aan kan doen.

Gisterenavond heeft de wederhelft nog eens geprobeerd een flesje te geven. Tot hiertoe kon ik de boot afhouden, na al de borstvoedingsmiserie wil ik toch niet stoppen. Zoon vond het flesje nog altijd geen goed idee. Na een uur had hij 15 cl gedronken, ik heb hem dan nog eens gewoon bij mij laten drinken ook eer ik naar het Lichtfestival ben vertrokken met vrienden.

Van't weekend zijn we de geboortelijst gaan afsluiten. Met de kortingsbon die we kregen heb ik nog de TrippTrapp gekocht en een nieuw draagsysteem, de ergo baby carrier. Lijkt me luchtiger voor van de zomer en ook iets eenvoudiger zodat de wederhelft het ook kan gebruiken, want die vindt onze huidige Tricot Slen draagdoek te hippie-achtig. Zelf ben ik superblij met die draagdoek, die zorgt ervoor dat we elke dag op stap kunnen, de hondjes, Zoon en ik. Vrijdag drie kwartier door de stad gestapt in het zonnetje, da's echt puur genieten. Voel me dan heerlijk; handen vrij, onbelemmerd door een lompe koets, Zoon dicht knus bij mij, bijna een beetje zoals tijdens de zwangerschap...