• Osteopaat

    De osteopaat was een succes, na de behandeling heeft Zoon 2.5 uur onafgebroken liggen maffen. Zelden gezien. 's Avonds was hij wel weer in zijn normale modus met het nodige ontroostbare verdriet. Ook van de week toen zijn meter hier was kenden we een dag met veel slaapjes en weinig gehuil, maar de overige dagen waren weer zoals altijd met veel zoeken en af en toe een wanhopig moment bij de ouders.

    Volgens de osteopaat is het zoals bij zoveel babies zijn maagje, reflux en ook krampjes. Ze heeft me geleerd om zijn middenrif vast te pakken na de voeding om zo een boertje los te maken en de maagpijn tegen te gaan maar ik heb het nog niet zo goed beet of het werkt niet zo goed want laten boeren blijft moeilijk en hij blijft ook veel pijn hebben. Of zijn dat nu de krampjes en niet de maag? Ik kan het soms niet goed zien.

    Daarnaast raadde ze ons aan Digemel te geven voor de maag, we gaven al Colikind voor de krampjes. Ik moet ook alles van zuivel schrappen uit mijn dieet en alles anders wat kan zorgen voor krampen zoals kruiden, uien, look, tomaten,... Dat komt neer op zo goed als mijn volledig eetpattroon omgooien (ontbijtgranen met melk, yoghurt en pudding als vieruurtje en 's avonds stoofpotjes met look, uit, kruiden en allerlei verboden groenten). En volgende week mag hij nog eens teruggaan voor een volgende behandeling.

    Sinds een paar dagen drinkt hij slechter, hij maakt meer lawaai, laat vaak los en begint na een kwartiertje meestal volledig te krampen tijdens het drinken met echte paniekaanvallen en hysterie als gevolg. Niet leuk, echt niet leuk, pijnlijk voor ons beiden. Laten we hopen dat dit snel betert, ik weet niet goed wat ik eraan kan doen behalve hem herhaaldelijk weer beter aanleggen en proberen kalmeren en zoals geleerd zijn middenrif masseren en proberen te laten boeren en zijn kruidendrankjes geven. Hopelijk groeit hij hier allemaal snel uit.

    Ik kan gewoon vaak soms niet goed zien wat het nu is; wil hij niet alleen zijn, verveelt hij zich, heeft hij ergens last van en zoja van wat en wat kan ik eraan doen,... Volgens de osteopaat is hij misschien helemaal geen rusteloos kind maar heeft hij gewoon enkel pijn aan zijn lijfje, maar ik blijf zelf toch de indruk hebben dat het meer is dan dat, dat hij wel degelijk zoekt naar prikkels en bezig wil zijn en zich snel verveelt en daar niet goed tegen kan... Het is een zoekproces, elke dag opnieuw.

    De osteopaat zei trouwens ook weer dat het zo'n schoon kindje is. Geen mens die hem ziet en dat niet zegt, het moet dat toch waar zijn ;-) Eigen kind schoon kind, maar toch plezant als anderen dat ook vinden.

  • 1 maand

    Onze Zoon is alweer een maand oud. Een MAAND. Waar is de tijd???

    Op die maand is hij alvast meer dan een kilo zwaarder geworden dan bij de geboorte, 4.2 kilo woog hij gisteren bij Kind en Gezin. Qua lengte was hij dan weer iets gekrompen maar omdat ik niet geloof in krimpende babies en het kindje na hem ook al gekrompen bleek, wijt ik dat feit eerder aan de vrijwilligers van Kind en Gezin. Qua lengte iets minder grote sprongen dan qua gewicht, maar langs de kant van Teerbeminde zijn het geen reuzen dus dat kan wel. Of dat haalt hij later in. Niet dat hij zo mini is, met zijn 52 cm.

    Vannacht liet hij me trouwens eerst 5u slapen en dan nog eens 4u. De tweede nacht al dat er op die manier een voeding overgeslagen wordt. Ik ben hem daar zeer dankbaar voor. Als er meer tijd tussenzit, drinkt hij bovendien ook veel beter. Twee keer gewonnen dus. Ik streef ernaar overdag ook ietsje meer tijd tussen te krijgen maar da's geen prioriteit, het is al redelijk geweldig dat hij ergens al een verschil maakt tussen dag en nacht en mij wat slaap gunt.

    Overdag slapen gaat ook al beter maar het blijft moeizaam, meestal slaapt hij zeer licht en is het eerder tien minuten slapen en 2 minuutjes neuten dan echt doorslapen. En 's avonds is er het huiluurtje en tussendoor zijn er ook de verschrikkelijke krampjes. En soms ook beetje melk teruggeven. Voor al die dingen, het nooit ontspannen zijn vooral, gaan we volgende week eens naar een osteopaat, dat werd ons echt door veel mensen aangeraden. Niet dat Zoon onhandelbaar is en dringend behandeld moet worden, maar baat het niet... Hij kan er maar deugd aan hebben (en wij ook).

    Vestimentair begint hij nu al een beetje te passen in maatje 56, iets waar hij tot voor kort compleet in zwom. Voor de rest is hij solidair met Music for life tegen diarree en kakt hij regelmatig zichzelf, zijn kleren, zijn verzorgingskussen en zijn ouders compleet onder, mijn wasmachine draait overuren. Raar hoe ik altijd gedegouteerd ben geweest door kak en als het van het eigen kind is je dat niks doet. Zo gaat dat trouwens met alles, dingen die ik nooit heb durven dromen zijn een evidentie voor het eigen kind. Alles doe je daarvoor, alles...

  • Kroniek van een abces

    Vorig weekend pijnlijke plek in mijn borst. Maandag aan de vroedvrouw gezegd en tips gekregen; warmte aan doen, afkolven,... Woensdag geen beterschap, pijnlijke plek vuurrood en nog meer pijn. Vroedvrouw gebeld, advies gekregen van intensief met warme en koude compressen te werken, plek masseren, afkolven.

    Donderdagochtend na de zoveelsta slapeloze nacht naar de huisarts, antibiotica gekregen, met vroedvrouw gesproken.

    Vrijdag ten einde raad, vroedvrouw weer langsgeweest, had intussen overlegd met verschillende collega's, niemand snapt waarom die ontsteking nog altijd niet weg is. Advies; intensief te lijf gaan met vochtige wamte; dampen, compressen, baden, douchen, de ganse dag lang. Ik dus 12u in de weer en dit terwijl ik al totaal op was, maar het moest, die blokkage en onsteking moesten weg, zo kon het echt niet langer. In nauw contact met vroedvrouw ganse dag lang, er moest tegen de avond verbetering zijn. Helaas niks. Naar gyn gebeld maar die redeneerde van geen koorts en antibiotica werkt nog niet dus afwachten, ook al was er intussen een zachte plek in de keiharde massa en kon dit volgens mij enkel een abces zijn.

    Zaterdag afspraak gemaakt bij huisarts van wacht, om 16u mocht ik gaan. Die zag het direct, de zachte plek was intussen een hele bol geworden; abces. Direct naar spoed. Daar bleek mijn eigen gyn gelukkig van wacht en stuurden ze me al gauw door naar haar consultatieruimte. Die heeft de boel dan ingesneden en de etter en miserie vlogen er letterlijk uit, op haar, op mij,... Gyn heeft me echt goed geholpen, de boel helemaal schoongemaakt binnenin, thuisverpleging gebeld,...

    Zit nu dus met een open wonde met een wiek erin om het vuil te draineren. De wonde moet elke dag gespoeld door de thuisverpleegkundige, die is zonet voor het eerst geweest. Bepaald niet leuk, vooral die nieuwe wiek in de wonde prutsen zou ik echt liever overslaan...

    Zowel gyn als verpleegster schrokken van de hoeveelheid vuil vocht die eruit komen. Desondanks wou tot zaterdag niemand geloven dat het om een abces gaat terwijl ik al van donderdag alarm aan het slaan ben. Omdat ik dus geen koorts heb en koorts een typisch verschijnsel blijkt...

    Ondertussen zou ik liefst stoppen met borstvoeding. En ook weer niet. Clue van de zaak is dat het abces op een oud litteken zit en dat oude littekens wel degelijk een factor zijn in het ontstaan van die dingen. Lees, dit zou nog eens kunnen gebeuren. En de week die ik achter de rug heb wil ik nooit meer meemaken. Iedereen zegt dus van te stoppen. Maar stoppen kan ook niet in 123 dus moet je geleidelijk afbouwen. En ergens wil ik ook gewoon verderdoen. Lees: ik wou dat dit abces er nooit geweest was en dat we gewoon borstvoeding hadden kunnen geven, na twee weken afzien begon de borstvoeding eindelijk op gang te komen, begon het positieve eindelijk een klein beetje door te wegen op al het afzien en dan na enkele luttele goeie dagen dit, da's echt zo'n pech. Ik blijf dus worstelen. Verdergaan, stoppen,... Iedereen die tips heeft, ook over hoe je kan afbouwen want dat weet ik totaal niet,... Moest dat litteken er niet zijn, maar nu, ben echt heel bang, abces zal minstens twee weken nodig hebben om te genezen, ondertussen blijf ik hem voeden, ook langs die kant (raar idee, baby ligt te drinken op 4cm van een open wond) maar het is met veel angst en stress en dat is natuurlijk niet goed. Kan ook geen positieve aandacht geven aan mijn oogappel, 't is de laatste week niet anders dan pijn en medicatie en pijnstillers en verzorging en nooit eens ongehinderde spontane interactie met mijn bloedeigen zoon die ik doodgraag zie. Heb gewoon nog amper kunnen genieten van onze eerste, speciale weken samen. Hopelijk gaat het nu stilaan beter...

  • Auch

    Net nu het voeden vlotter begint te gaan zit ik met een verstopt melkkanaaltje and it hurts like hell. Op de koop toe wil zoon niet drinken langs die kant, te veel moeite zeker. Warme compressen voor elke voeding helpen niks. Tips iemand?

  • 3 weken

    De tijd vliegt, gisteren was ons meneertje alweer drie weken. We waren uitgenodigd op een familiefeestje en hij was de ster van de dag, rondgaan van arm tot arm en bij iedereen liefde en aandacht losweken. Ze waren het erover eens dat het een typisch manneke is, dat je direct aan zijn gezichtje ziet dat het een jongetje is.

    Daarnet was de vroedvrouw hier ook nog eens. Hij is weer flink bijgekomen en deed haar versteld staan door zijn activiteit. Hij is dus drie weken oud maar wil overdag zelden gewoon ergens liggen slapen; hij kijkt actief rond en wil geëntertaind worden. Wat niet makkelijk is, een kleurrijk mobieltje ziet hij immers nog niet. Voorlopig zeggen enkel gezichten en licht en donker hem iets. En ik kan moeilijk de ganse dag heen en weer lopen voorbij het raam, wat hij bijzonder fascinerend vind maar ik toch eerder vermoeiend. 'Slaap overdag mee met de baby' zeggen de mensen dan, maar onze baby is amper geïnteresseerd in slapen overdag.

    Gelukkig gaat het 's nachts redelijk goed en kan ik dan tussen de voedingen twee tot drie uurtjes slapen.

    Ons meneertje blijkt dus geen doordeweekse baby, maar dat zegt uiteraard elke moeder, eigen kind schoon kind, dat besef ik maar al te goed. Zelf was ik trouwens helemaal niet zo'n actief kind maar mijn broer en zijn kinderen wel, dus het zal van daar komen zeker? Je gaat nog je werk hebben met deze baby bezig te houden, zei de vroedvrouw...

  • Twee weken

    Ondertussen is onze kleine meneer al 2.5 weken oud. Het lijkt niks, maar in die luttele weken legden we als gezin een enorme weg af.

    Het was met lood in mijn schoenen dat ik na 4 nachten de begeleiding en steun van de materniteit achter me liet. De ganse dag en nacht vroedvrouwen die je met raad en daad bijstaan, je steunen en adviseren en 's nachts al eens voor een uur of twee de baby meenamen zodat ik na drie slapeloze nachten toch 2u kon slapen, ze zijn onbetaalbaar. De overgang naar alles zelf kunnen en moeten doen thuis was dan ook immens. Ik begon eraan met een gigantisch slaapgebrek en ik zat er dan ook snel helemaal door. Een baby die nooit slaapt en 24u per dag wil eten en een mama die doodsbang is om iets verkeerd te doen en vol zelftwijfel zit, het is geen evidente combinatie. De eerste dagen waren dan ook een afwisseling van trots, enorme vreugde en genot en pure wanhoop en het idee van 'hier kom ik gewoon nooit door, ik kan dit evenvoudig weg niet, ik ben een slechte mama'..

    Gelukkig staan we er niet alleen voor en hebben we begeleiding van vroedvrouwen, kraamzorg en Kind en Gezin. De vroedvrouw kwam op dinsdag en is meteen twee uur gebleven om samen met mij onze kleine man te observeren tijdens eten en slapen en me tips te geven. Ik zat er op dat moment compleet door en wist amper nog wat ik deed maar ze gaf niet op en bleef rustig samen met mij zoeken naar oplossingen. Die tips in de praktijk brengen deed al veel. Ik ben nog altijd erg moe, maar het is doenbaar geworden.

    Onze kleine man groeit als een kool, na amper twee dagen van gewichtsverlies was er al een stevige gewichtstoename dus ze konden we vrij snel geruststellen dat het niet ligt aan de borstvoeding. Wel is hij een erg luie drinker, wat zorgt voor het snel verdwijnen van het verzadigd gevoel en huilen, voor weinig slaap bij mama en zoon en voor constant willen drinken wat behoorlijk uitputtend is. Maar dat blijkt nu eenmaal het karakter van onze zoon en behalve wachten tot hij daaruit groeit en sterker wordt om steviger te drinken is er niks te doen. De grote geruststelling is dat dit iets is van HEM en niet IK die iets verkeerd aan het doen ben. Bovendien is hij een echte knuffelbeer die vooral graag op de arm ligt en niet alleen in zijn wieg...

    We kregen dus heel wat bruikbare tips, zoals stevig inbakeren om te slapen, venkelthee drinken en proberen niet constant toe te geven als hij eten vraagt maar hem in een iets regelmatiger schema te krijgen van 2 tot 3u tussen elke voeding. En alhoewel hij nog steeds weinig slaapt en mij compleet uitput is het toch al veel beter ondertussen. Het blijft soms moeilijk en we lopen hier allemaal rond als zombies, maar ons ventje groeit en bloeit en ziet er geweldig uit en daar doen we het voor. Daarstraks gehoortest gehad bij Kind en Gezin en ook daar 10 op 10. Bovendien zijn zijn spieren al super ontwikkeld, zijn reflexen super, hij volgt met zijn ogen en hij kon op enkele dagen al een beetje zelf zijn hoofd optillen en kan dat nu al vrij goed,... Ons mannetje doet het goed en dat sterkt me toch om vol te houden...

  • Welkom zoon!

    Op een goede vijf uur had ik mijn zoontje in mijn armen, ik geloof dat ze zoiets een vlotte bevalling plegen te noemen. De gyn had gezegd dat het vlot zou gaan eens de weeen op gang zouden komen en ze heeft gelijk gekregen. Wat ik niet wist, is dat die weeen zo snel op gang zouden komen. Ik had de dagen voordien nog wat gelezen en daar spraken ze van uren eer je aan een tempo van 1 wee om de 5 minuten zit en naar de kliniek kan. Ik wist dus niet goed wat me overkwam toen ik in de nacht van zaterdag op zondag wakker werd met krampen die almaar heviger werden en mekaar van bij de start binnen de 5 minuten opvolgden. Eerst wat afgewacht, dan  de wederhelft wakker gemaakt en in bad gekropen zoals ze me hadden aangeraden. Het warme water deed echter weinig voor de pijn en het viel ook niet stil. Wat is er hier aan de hand, is het dit, is er iets anders, moeten we al naar de kliniek? Ik wou niet naar de kliniek in het holst van de nacht in het weekend om dan terug gestuurd te worden maar ik kon deze pijn echt niet plaatsen, het klopte zo slecht met alles wat ik al had gelezen en gehoord… Uiteindelijk werd het echt te erg en zijn we vertrokken, wederhelft eerst de honden nog uitgelaten en iets gegeten en dan de auto in, de dienst spoedgevallen niet gevonden, nog een hele eind te voet moeten gaan en dan hop naar de verlosafdeling.

     

    Daar legden ze me aan de monitor met een blik van ‘het zal wel’. Na een half uur kwamen ze eens kijken en toen bleek er wel degelijk serieuze wee-activiteit (akelig als je dat zo ziet opkomen op die monitor en geruststellend tegelijk). Al de tips van de prenatale kine bleken maar even te helpen, na wat rondlopen en doen wat me geleerd was en zoeken naar een zitbal die er niet bleek te zijn uiteindelijk toch het meeste in bed uitgezeten. Ondertussen wisselden de vroedvrouwen van shift en kwam er eindelijk nog eens iemand kijken, net toen ik redelijk ten einde raad was. Er werd echter niet gesproken over epidurale maar over ‘je bent er bijna’ en ‘dokter bellen’ en ‘verloskwartier klaarmaken’. Nog even doorbijten dus.

     

    Vanaf nu bleef de vroedvrouw grotendeels bij mij, ze moest het water ook nog breken want dat was nog niet gebeurd. Om 8 uur was het dan zover, transfer naar de verloskamer en die stoel in en beginnen persen. De dokter deed er lang over door de mist en in de kamer naast mij hoorde ik een vrouw verschrikkelijk gillen, niet goed voor mijn zenuwen. De persweeen kwamen snel en tussendoor rusten ging bijna niet, maar de gyn en de vroedvrouw hebben me er echt doorgesleurd. Vroedvrouw en wederhelft na een tijdje bij elke wee meeduwen op de buik en tergend traag naar zeker ging het vooruit. Na een minuut of 40 kon ik echt niet meer. Elke wee wou ik gewoon weglopen en me verstoppen in een klein holletje, die baby ging er nooit uitraken, ik had echt geen greintje kracht meer. Maar de dokter en vroedvrouw bleven coachen en aanmoedigen en na elke wee werd het hartje van onze zoon beluisterd en dat bleef krachtig kloppen dus meneer had gelukkig geen last van de hele toestand.

     

    En zo werd om 9u10 onze zoon geboren, met het eerste zonlicht van een mooie herfstzondag en legden ze hem direct op mijn borst, een schatje van 49 cm en 3 kilo 100.