Eentje erbij?

Op een goede vijf uur had ik mijn zoontje in mijn armen, ik geloof dat ze zoiets een vlotte bevalling plegen te noemen. De gyn had gezegd dat het vlot zou gaan eens de weeen op gang zouden komen en ze heeft gelijk gekregen. Wat ik niet wist, is dat die weeen zo snel op gang zouden komen. Ik had de dagen voordien nog wat gelezen en daar spraken ze van uren eer je aan een tempo van 1 wee om de 5 minuten zit en naar de kliniek kan. Ik wist dus niet goed wat me overkwam toen ik in de nacht van zaterdag op zondag wakker werd met krampen die almaar heviger werden en mekaar van bij de start binnen de 5 minuten opvolgden. Eerst wat afgewacht, dan  de wederhelft wakker gemaakt en in bad gekropen zoals ze me hadden aangeraden. Het warme water deed echter weinig voor de pijn en het viel ook niet stil. Wat is er hier aan de hand, is het dit, is er iets anders, moeten we al naar de kliniek? Ik wou niet naar de kliniek in het holst van de nacht in het weekend om dan terug gestuurd te worden maar ik kon deze pijn echt niet plaatsen, het klopte zo slecht met alles wat ik al had gelezen en gehoord… Uiteindelijk werd het echt te erg en zijn we vertrokken, wederhelft eerst de honden nog uitgelaten en iets gegeten en dan de auto in, de dienst spoedgevallen niet gevonden, nog een hele eind te voet moeten gaan en dan hop naar de verlosafdeling.

Daar legden ze me aan de monitor met een blik van ‘het zal wel’. Na een half uur kwamen ze eens kijken en toen bleek er wel degelijk serieuze wee-activiteit (akelig als je dat zo ziet opkomen op die monitor en geruststellend tegelijk). Al de tips van de prenatale kine bleken maar even te helpen, na wat rondlopen en doen wat me geleerd was en zoeken naar een zitbal die er niet bleek te zijn uiteindelijk toch het meeste in bed uitgezeten. Ondertussen wisselden de vroedvrouwen van shift en kwam er eindelijk nog eens iemand kijken, net toen ik redelijk ten einde raad was. Er werd echter niet gesproken over epidurale maar over ‘je bent er bijna’ en ‘dokter bellen’ en ‘verloskwartier klaarmaken’. Nog even doorbijten dus.

Vanaf nu bleef de vroedvrouw grotendeels bij mij, ze moest het water ook nog breken want dat was nog niet gebeurd. Om 8 uur was het dan zover, transfer naar de verloskamer en die stoel in en beginnen persen. De dokter deed er lang over door de mist en in de kamer naast mij hoorde ik een vrouw verschrikkelijk gillen, niet goed voor mijn zenuwen. De persweeen kwamen snel en tussendoor rusten ging bijna niet, maar de gyn en de vroedvrouw hebben me er echt doorgesleurd. Vroedvrouw en wederhelft na een tijdje bij elke wee meeduwen op de buik en tergend traag naar zeker ging het vooruit. Na een minuut of 40 kon ik echt niet meer. Elke wee wou ik gewoon weglopen en me verstoppen in een klein holletje, die baby ging er nooit uitraken, ik had echt geen greintje kracht meer. Maar de dokter en vroedvrouw bleven coachen en aanmoedigen en na elke wee werd het hartje van onze zoon beluisterd en dat bleef krachtig kloppen dus meneer had gelukkig geen last van de hele toestand.

En zo werd om 9u10 onze zoon geboren, met het eerste zonlicht van een mooie herfstzondag en legden ze hem direct op mijn borst, een schatje van 49 cm en 3 kilo 100.