• 35 weken

    Time flies, 35 weken alweer. Volgens de kinesiste was mijn buik op amper twee weken tijd weer flink gegroeid, elke keer als ik denk van 'nu kan er echt niks meer bij' neemt die toch nog wat toe in omvang. En mogelijk nog een maand of zelfs langer te gaan, ik begin me ernstig vragen te stellen bij de grenzen van de rekbaarheid van mijn buik. De rest van mijn lijf blijft gelukkig min of meer in vorm, op mijn rechtervoet na, de spelbreker. Die is nu continu zo opgezwollen dat ik de rits van mijn schoen niet meer dichtkrijg en alles at afspant zoals een onschuldig paar kousen of leggings maakt het erger.

    Maar ik voelde me wel weer fit en goed in mijn vel. Veel minder benauwd, bijvoorbeeld, de maagpijn is ook zeer goed te doen, voelde me gewoon weer tiptop in mijn vel. Tot een verkoudheid/keelontsteking gisteren roet in het eten kwam gooien. De wederhelft was vorige week ziek en hoe goed een mens ook probeert om dat niet over te krijgen, toch zit ik ermee. Ik weet nog niet goed of ik morgen kan gaan werken, het lijkt alweer ietsje beter maar voel me wel zeer slap dus ideaal is het niet. Langs de andere kant is de baas in het buitenland en een collega ziek dus als ik ook ziek thuis zou blijven is er werkgewijs dan toch een ernstig probleem, los dan nog van mijn eigen deadlines die serieus spannen.Zal zien hoe ik me morgenochtend voel.

    Dankzij een ganse zaterdag hard werk van mijn tante, ouders en wederhelft is onze toekomstige babykamer eindelijk getransformeerd van verbouw-opslagplaats naar lege en bijna propere kamer. Enkel nog het vasttapijt reinigen en we kunnen de babykamer bestellen en de levering plannen. En ook de rest van het huis is er wat gezelliger op geworden nu de meubels in plaats van gedemonteerd onder het stof op een hoop weer allemaal een functioneel plekje vinden in het huis. Oef...

    Vrijdag is een vroedvrouw van Solidariteit voor het Gezin langsgeweest om het kraamhulpdossier op te maken en dat viel alvast erg goed mee, dus weer iets dat geregeld is en van de to do lijst geschrapt kan worden. Ons geboortekaartje staat ondertussen ook zo goed als op punt, morgen nog de laatste correcties en het definitieve aantal doorgeven.

    Ondertussen blijft de mini vrolijk hyperactief wat uiteraard zeer geruststellend is al maakt hij/zij het soms zo bont dat ik amper nog kan typen. Vind het nog steeds even geweldig, gewoon naar die buik kijken en de bewegingen zien en voelen...

  • 33 weken

    Op 33 (bijna 34) weken kregen we nog eens een echo. Er is niet meer veel op te zien, mini is zo groot geworden. Volgens de gyn alles nog steeds prima, mooi gemiddeld van groei (knal op het 50e percentiel) en al 2.5 kilo zwaar. Daar schrok ik toch wel even van. Geen wonder dus dat de laatste weken alles echt wel zwaarder wordt, letterlijk en figuurlijk.

    In het begin van de week een paar moeilijke dagen, mijn lijf wou niet meer mee, constante druk op mijn blaas, me steeds benauwd voelen, druk op mijn ribben,... maar ondertussen is alles weer back to normal. Ik ben veel sneller moe, dat wel. Donderdag een dagje vrij en na elke nuttige activiteit, vooral de stad in trekken of met de honden gaan wandelen, moest ik toch eventjes rusten en bekomen. Mijn buik is vrij omvangrijk en ik voel dat ik er precies wat naar begin te bewegen ook. Maar eigenlijk mag ik dus nog steeds niet klagen, stelregel is en blijft dat zo lang ik niet overdrijf, mijn lijf me niet echt hard straft, maar af en toe kan ik het overdrijven niet laten...

    Maandagavond de infosessie 'arbeid en bevalling' gedaan in st Lucas. Ik vind het een beetje spijtig dat ondertussen blijkbaar alle verloskwartieren in het Gentse gemoderniseerd zijn met arbeidsbevallingskamers voorzien van baden en zachte kleurtjes en alles wat het minder akelig en klinisch maakt en sint lucas pas over twee jaar zo'n renovatie plant. Van de zes arbeidskamers die zij hebben is er maar eentje met een kleurtje tegen de muur en wat gedempt licht en een bad en waar je niet wordt weggehaald voor de bevalling zelf. En de verloskamer zag er al helemaal akelig uit. Ik ben echt nogal sfeergevoelig en hun ene huiselijke verloskamer sprak me duizend keer meer aan, zie mezelf gewoon veel moeilijker rustig blijven en relaxeren in zo'n klinisch witte kamer met traditioneel ziekenhuisbed. Maar grote kans dat het toch zal moeten aangezien de huiselijke kamer enkel voor mensen is die het gegarandeerd zonder epidurale doen en ik gewoon geen idee heb of ik dat kan/wil, ga het op het moment zelf wel zien.
    Voor de rest geen klachten over sint lucas hoor, breng er nu al 2 jaar veel tijd door en niks dan positieve ervaringen, altijd fijne, bekwame dokters en lieve verpleegsters/vroedvrouwen en altijd goed verzorgd geweest, ik ben echt wel overtuigd van die kliniek. Het had alleen meegenomen geweest moest hun verloskwartier twee jaar vroeger gemoderniseerd geweest zijn. Nu ja, het zal het verschil wel niet maken zeker, die baby moet er gewoon uit, of het nu in een bad is, op een zitbal of in een ziekenhuisbed...

    Toen ik donderdag nieuwe zwangerschapsolie ging halen sprak de kassierster me aan op mijn buikje, dat het zo mooi is (ik fier) maar ook weer de vraag of het er twee zijn en of het al voor binnenkort is. Niet echt dus normaal gezien toch nog een maandje of anderhalf. Wel grappig, hoe andere vrouwen je daar zo op aanspreken en dan direct over hun eigen zwangerschap/kindjes beginnen. Precies of ik ben nu eindelijk toegetreden tot het geheime babygenootschap, haha...

  • 32 weken - kiné, tandarts en infosessie

    Het zijn hektische dagen. Ook al probeer ik voldoende te rusten, toch lijk ik te veel te doen want mijn lichaam straft me tussendoor met een aanvalletje van benauwheid, hartkloppingen, misselijkheid,... Maar het is allemaal voor het goede doel, so what can you do!

    Zaterdag ontvingen we de schoonfamilie voor een etentje/housewarming en hadden we zo eindelijk ook eens een goeie gelegenheid om de schoonbroer als peter te vragen voor onze mini. Toch wel een mooi moment. Maar die nacht dus wakker geworden en zo ziek als een hond (leek op buikgriep), ik vermoed door de warmte en een ganse dag rondcrossen...

    Maandagochtend 'mocht' ik dan naar de tandarts, tandvleesontsteking, blijkbaar typisch voor zwangere vrouwen. Helaas volgens de tandarts iets ernstiger dan normaal, het tandsteen verwijderen werd een bloedbad en hij heeft me voor na de bevalling doorverwezen naar een parodontoloog. Mijn tandvlees was al niet goed maar de zwangerschap heeft het blijkbaar nog flink verergerd en hij vreest voor heel serieuze problemen als het niet grondig wordt aangepakt. Wat een fijne verrassing :-(.

    Van de tandarts recht naar het werk en van het werk 's avonds naar de kinesist voor de eerste prénatale sessie.
    Ik had er eerst helemaal geen zin in, had ook her en der gelezen dat het weinig nut heeft, maar na lang nadenken wou ik dan toch een beperkt aantal sessies doen, kwestie dat ik voor mezelf het gevoel heb dat ik alles heb gedaan wat ik kan om toch een beetje voorbereid te zijn. Maar dan wel individueel in plaats van in groep. Ik vrees dat ik in groep gewoon de slappe lach krijg als er gepuft moet worden...
    En het viel super mee. Eerst wat theorie en dan heeft ze me meteen aan het persen gezet; ze zegt we die oefeningen beter vervroegen omdat eens er opening is het niet meer kan en aangezien ik al 32 weken ben wil ze er niet mee wachten. Over twee weken een volgende sessie... Voelde me achteraf toch rustiger over het hele bevallingsgedoe, beter geïnformeerd.

    En gisterenavond dan vroeger op het werk vertrokken om op tijd in de kliniek te staan voor een twee uur durende sessie over borstvoeding. Teerbeminde had me gebracht omdat ik me na een slapeloze nacht echt niet goed voelde, maar toen de groep voor meer dan de helft uit vrouwen alleen bleek te beslaan en er maar twee mannen meegekomen waren en de details van borstvoeding me ook niet geweldig essentieel lijken voor een geslaagd vaderschap én de wederhelft nog niks had gegeten, heb ik hem van die verplichting ontslaan en naar huis gestuurd.
    Het was een boeiende avond. Ik vond het eerlijk gezegd wel vrij moeilijk klinken, alle problemen en probleempjes die er kunnen zijn. In het ziekenhuis gingen ze ook nogal los over 6 maanden uitsluitend borstvoeding geven, iets wat ik echt niet combineerbaar acht met na 3 maanden weer gaan werken. Zie me echt hier nog geen kolfmachine installeren op het werk. Maar we zullen wel zien, ik ben nu in elk geval grondig geïnformeerd en dan zie ik wel hoe het in de praktijk allemaal zal gaan he. Ik ga me (hopelijk) niet schuldig voelen als het niet goed lukt en het op een bepaald punt flesjes worden...

    Grappig ook hoe zwangere vrouwen toch van elkaar verschillen. Ik zat in de sessie naast een meisje die minder ver was maar enorm kloeg over vanalles en er ook gigantisch uitzag en aan de andere kant een ander meisje die al 8 maanden ver bleek en er erg koket uitzag en nog rustig ging werken. Ik ben behoorlijk blij dat ik me net iets meer met de tweede dan de eerste kan vergelijken en dat kwalen etc best meevallen. Ik vind zwanger zijn nog altijd redelijk geweldig!