• 30 weken en op reis

    Ondertussen zit onze vakantie er alweer op en ik ben onzettend blij dat ik ondanks het vele twijfelen en de scepsis hier en daar in de omgeving toch beslist hebt om op reis te gaan. Want het heeft zowel mij als mijn wederhelft ontzettend deugd gedaan.

    Twee dagen voor het vertrek nog langs de gyn voor een snelle controle en die verklaarde mij zonder aarzel 'fit to fly'. Alles prima met de baby en met mij en ze vond het een uitstekend idee om er nog even tussenuit te knijpen.

    Zaterdag dan na amper 3u30 slaap (ik slaap al maanden slecht maar dit was toch wel zeer weinig!) richting Charleroi en om 11u30 stonden we al aan onze bed and breakfast in Alberobello, Puglia, Italië. Het was daar 30° en na de maanden van grijs en koud was het echt een groot fysiek genot om die zon op mijn huid te voelen.

    Ik wist niet goed hoe actief ik nog zou kunnen zijn, mijn wederhelft had al zeker 5 uitstappen gepland voor ons weekje ter plekke en ik had hem wat proberen afremmen; genieten was het hoofddoel en we zouden wel zien wat ik allemaal nog wel en niet meer kon. 
    Maar tegen mijn eigen verwachting in zijn we op de laatste dag na alle dagen op pad geweest met onze grappige, knalrode Toyota Aygo. Ok, soms maar een halve dag en voor- of na de uitstap was er tijd voor siësta en tijdens de uitstap voor uitgebreid lekker gaan eten of een terrasje. Maar ik had weer energie voor tien en was niet stil te krijgen, ik verveelde me als we twee uur niks aan het doen waren :-)

    Reizen en vliegen op 30 weken zwangerschap, als je je nog fit voelt kan ik het dus iedereen zeer hard aanbevelen. Nog eens tijd om als koppel te delen terwijl de mini toch al zeer aanwezig is, het is uniek. Nog een laatste keer samen dingen ontdekken die misschien niet altijd zo babyvriendelijk zijn, rustig, op ons eigen tempo uiteraard, maar toch, gewoon onze goesting doen en genieten van alle kleine dingen. Zoals de perfecte capucino bij het ontbijt, Italiaanse ijsjes en pasta's, fantastische oude stadjes, vriendelijke mensen, een nieuwe streek ontdekken, geen werkstress, geen verbouwstress, geen onrust of we wel op tijd klaar gaan raken met de babyvoorbereidingen, gewoon even een time-out puur voor en onder ons tweetjes.

    De tweede dag wandelen we rond op een pleintje aan zo'n oud stadje (Locorotondo) wanneer er een oud mannetje op ons afkomt. Zoals de meeste mensen daar spreekt hij enkel Italiaans. Hij wijst op mijn buik en wil vanalles zeggen, maar we verstaan het niet goed. Maar uiteindelijk begrijpen we elkaar, het mannetje weet niet enkel het geslacht van onze baby, maar weet ook perfect hoe ver ik ben in de zwangerschap, ongelofelijk grappig en aandoenlijk!

    Een dag heb ik het wat lastig gehad, een dag dat we de ganse dag op uitstap waren, drie verschillende dingen bezocht en halverwege begon ik plots onpasselijk te worden; zweten, hartkloppingen,... Maar met twintig minuutjes op een stoeltje te zitten is het overgetrokken en heb ik rustig de rest van ons 'programma' nog afgewerkt. Ik mag dus echt niet klagen over kwaaltjes. Ok, de helft van de tijd werd ik weer geplaagd door maagpijn en 's nachts veel slapen zat er niet in, maar om de een of andere reden geeft dat allemaal veel minder als je in het zonnige Italië zit, nu en dan eens een lastig moment maar dat weegt totaal niet door.

    's Avonds op bed lag ik regelmatig gewoon een half uur te genieten van het stampconcert van onze mini, mijn buik alle kanten op zien gaan, het zijn echt momenten die ik koester. Het is zo'n fijn gevoel, zwanger zijn en op vakantie kon ik er precies nog meer van genieten, omdat alle dagdagelijkse rompslomp was weggevallen. Qua eten ook geen problemen gehad, als zwangere veggie is dat niet altijd evident maar dat was een van de redenen waarom we Italië kozen en ik ben daarin ook niet teleurgesteld geweest.

    Ik ben trouwens erg blij met de Belgische zwangerschapswinkels... De enige kleren ginder waren die op de wekelijkse kledijmarkt en de paar zwangere vrouwen die ik heb gezien waren allemaal gehuld in grijze, vormeloze zakken, ik denk dat Fragile daar nog wel wat winkels kan openen ;-)

  • 28 weken

    28 weken alweer. Normaal deze week controle bij de gyn, maar is pas volgende week gepland, nog een weekje geduld dus. Naar het einde van vorige week toe had ik vrij veel last van mijn maag gekregen. Van bij het ontbijt tot het slapengaan maagpijn, niet echt aangenaam. Gelukkig is het ondertussen weer veel beter. Ik moet niet te veel riskeren, fruitsap, kruidig eten,... is allemaal geen goed idee, maar als ik mij wat aanpas heb ik dan ook weinig last momenteel. Ik weet wel dat de maagpijn hoogst waarschijnlijk terug zal komen, maar kom, elke dag zonder is toch maar weer mooi meegenomen. Ook met de andere kwaaltjes valt het mee. Vorige week wat afgezien met gezwollen voeten en een blaar door het warme weer en de combinatie van een noodgeval met de woefen en in allerijl op het werk ervandoor moeten was geen pretje, maar langs de andere kant zeggen ze dat je moet blijven bewegen dus mijn beweging heb ik die dag wel gehad;-).

    Iets wat ik me de laatste dagen afvraag en wat ik vermoed, is dat onze mini mijn ribben heeft ontdekt (kan dat al op deze termijn?), iets waar ik niet geheel zo gelukkig mee ben. Niet dat het pijn doet ofzo, eerder eens een ongemakkelijk gevoel. Maar eigenlijk wegen de geruststelling en het geluk van hem/haar voortdurend te kunnen en zien bewegen véél zwaarder door. Dat is echt zo'n fijn gevoel...

    Mijn navel is nu echt helemaal weg, trouwens, ik vermoed dat ik zo'n vreemd uitstulpend bolletje aan het krijgen ben!

    Vanavond is het infobeurs op de materniteit. Ben ingeschreven op twee infosessies in oktober, dus geen idee of deze beurs veel zal toevoegen, maar wou het langs de andere kant toch ook niet missen. En omdat de wederhelft net vandaag en morgen moet gaan teambuilden in Parijs zal de toekomstige meter mij vergezellen op de beurs, kwestie dat samen toch altijd leuker is dan alleen!

    Ondertussen blijft het geboortekaartje kopzorgen veroorzaken. Ik heb nog veel tijd, maar ik wil toch eens iets kunnen afdronden als ik er zo veel tijd in investeer. Ben bezig met een lijst te maken van alle verschillende opties en ondertussen dook er nog een interessante ontwerpster op die niet zo goedkoop is als ik wel zou willen maar waar het contact voorlopig erg goed mee is dus hopelijk kan ik snel de knoop doorhakken. En dan eens aan doopsuiker beginnen denken.

    Andere kwesties waar ik mee zit: prenatale kine of niet en indien wel, in groep of individueel. In het ziekenhuis organiseren ze 5 groepssessies, maar ik vind dat eerlijk gezegd wel heel veel van het goede. En puffen in groep, ik weet het toch niet, ga daar alleen maar de zenuwen van krijgen denk ik. Maar ik ken ook niemand waar het individueel kan. Vanavond dus eens luisteren en anders aan de gyn vragen volgende week.

    Een ander punt waar ik mee zit is dat ik mijn postnataal verlof zo lang mogelijk wil, dus zo lang mogelijk komen werken. Tot een week voor de uitgerekende datum. Maar als ik mijn lichaam de laatste weken wat kan inschatten dan vrees ik dat dat wel eens overmoedig geweest zou kunnen zijn. Mijn buik is nu al gigantisch en ik ben elke dag bijna 3 uur onderweg naar mijn werk, waarvan een deel met de trein (met overstap) en een deel te voet. Vooral die verplaatsing begint te wegen, tegen vrijdag ben ik echt op. Maar als ik vroeger stop met werken komt het niet meer uit met de crèche. Gelukkig heb ik nog wel een tweetal weken verlof staan, dus ik denk het op die manier wat draaglijker te maken; nog een week vroeger thuisblijven met gewoon verlof en dan de laatste maand nu en dan eens een dagje...