• 27 weken

    Twee weken niks geschreven en alweer zoveel veranderd. Geen grote veranderingen, maar naar mijn gevoel lijkt er alweer een eeuwigheid voorbij.

    Ik stoot af en toe op mijn eigen limieten. Het weekend waarover ik de laatste keer schreef was bijvoorbeeld te druk geweest, ik ging zowel fysiek als mentaal over mijn grenzen wat resulteerde in zowel fysieke klachten als mentale onrust; emotionele buien, buikpijn, maagpijn, rugpijn,... Waardoor ik pas echt ongerust werd en nog zenuwachtiger/emotioneler en meer op extra kwaal begon te letten. Maar toen kwam de werkweek met lange zittend doorgebrachte werkdagen en alhoewel die geen mentale rust bracht dan toch lichamelijk wel en zo ebde na een dikke week de meeste klachten weer weg.

    Het is een lesje waar ik het nog steeds een beetje moeilijk mee heb. Ik weet nu dat ik niet te veel hooi op mijn vork mag nemen, dat ik voldoende moet rusten en fysiek slaag ik er al beter in dat te bewaken. Lege plekken bewaren in de agenda, op tijd gaan slapen ook al lig ik dan meestal wakker vanaf 4u, op tijd naar het station vertrekken in plaats van te crossen,... Maar de mentale rust is er meestal niet. Ik weet dat er nog 5.000 dingen moeten gebeuren eer ik me klaar ga voelen voor de baby en ik stoot tegen een aantal praktische bezwaren waardoor het allemaal veel trager gaat dan gewild en dan word ik zenuwachtig. Ik kan mezelf dan geen rust gunnen omdat ik me schuldig voel dat ik niks nuttig aan het doen ben. Ik zit dan wel neer, maar ik zit te flippen. Zaterdag was een triest hoogtepunt met hartkloppingen en huilbuien, zondag gelukkig weer back to normal.

    Niet dat er geen geniet-momenten zijn, trouwens, die zijn er met hopen. Nog een paar kleertjes gekocht in de Hema en het Little Woody gerief dat is toegekomen zijn echt momenten die ik koester. Onze mini die nieuwe ongekende hoogten van activiteit verkent en mij soms bijna gek maakt van het constante geploeter in mijn buik. Tegelijk besef ik nu al hoe hard ik dit intieme contact na de bevalling ga missen. Ook Teerbeminde kan elke avond meegenieten, je ziet mijn buik gewoon letterlijk bewegen. Vandaag is een rustige dag, maar de dagen hiervoor waren echt niet te doen, 't is altijd een actieveling geweest maar nu lijkt hij/zij geen moment meer stil te zitten.

    We boekten een reis, half september gaan we een weekje naar Puglia, logeren in een kleine bed and breakfast in Alberobello, het dorpje van de bekende trulli's. Ik kijk er énorm naar uit; onze eigen studio met zicht op de trulli-daken, ontbijt in een kleine Italiaanse bar, lekkere pasta en ijsjes, terrasjes, mooi weer, veel te zien als we de energie hebben en in elk geval genieten en relaxen, onze laatste rustige vakantie als koppel zonder kinderen. 

    Vanmorgen maakte ik wel iets zeer vreemd mee, wat me toch even deed schrikken. Ik zit op trein naar het werk te lezen en plots begint het IN mijn hoofd te kriebelen, precies zoals wanneer ze het infuus voor volledige narcose hebben gestoken en je begint langzaam maar zeker in een diepe slaap weg te zakken. Geen geruststellend gevoel op een volle trein! Ik voel het zweet uitbreken, begin misselijk te worden en ruim mijn boek op, de letters dansen toch maar voor mijn ogen. Ogen dichtgedaan en zo was het net uit te houden, al snakte ik naar frisse lucht. In de buitenlucht op weg naar het werk gaat het ietsje beter, maar ik blijf me enorm slap voelen. Pas tegen de middag voel ik me weer volledig de oude. Bloeddrukval ook al zat ik neer? Beetje lage bloedsuiker? Geen idee. Hoop gewoon dat het niet terugkomt en niks ernstig is!

    Een andere kwaal die de kop opstak, weer ging liggen en sinds dit weekend back is 'in full force' zijn maagklachten. Echt supervervelend. Heb nog de medicatie gevonden van tijdens mijn maagontsteking in maart en die is veilig tijdens de zwangerschap dus ga wat extra op mijn voeding letten en me daarmee pogen te behelpen.

    Maar wanneer de mensen weer eens schrikken van de omvang van mijn buik en vragen hoe het is antwoord ik nog altijd in volle overtuiging 'super, geen klachten'. Want op die details na voel ik me nog steeds geweldig en 90% van de tijd is het gewoon genieten. Zo'n mini baby-truitje bewonderen, met mijn handen op mijn buik zitten 's avonds en de schopjes voelen, gewoon denken aan onze mini, het vervult me met niks dan puur geluk...

  • 25 weken - echo brengt onthulling

    Afgelopen woensdagochtend mochten we nog eens op controle bij de gyn, echotime!!! Eerst nog eens alles opmeten en bekijken en het zag er allemaal prima uit, onze mini weegt rond de 750gram en was zoals altijd zeer beweeglijk. Een andere gyn deze keer, de vaste is op reis en deze nam nog iets meer tijd om ons echt te laten meekijken en alles rustig aan te wijzen en uit te leggen. Zo zagen we nu ook duidelijk het gezichtje en net op dat moment deed onze mini zo superschattig zijn/haar mondje open, een kippenvel moment. Hartje nog eens horen kloppen, voetje zien rondtrappelen,... En dan ging de gyn op zoek naar het geslacht, 24,5 weken ver en zo lang hadden we al in spanning moeten zitten. De navelstreng zat nog steeds in de zeg maar via een kikvorsperspectief konden we dan toch stiekem kijken en was er geen twijfel meer.

    Het was echt ongelofelijk genieten, deze echo, heb er dagen nadien nog van op wolkjes gelopen. De gyn stuurde me ineens door naar het labo voor de suikertest. Ze hadden daar op voorhand niks van gezegd dus was niet echt voorzien, moest nog naar het werk, maar beter nu ik er was dan later nog een keer moeten terugkomen, dus Teerbeminde naar Brussel en ik naar het labo, suikerdrankje op en dan buiten in het zonnetje een uurtje gaan zitten lezen. Dan de bloedprik, aan de verpleegster gemeld dat ik allergisch reageer op haar ontsmettingsgedoe maar ze had geen zin daar iets aan te doen (of kon dat niet) en nu zit ik dus weer met zo'n heerlijk jeukende rode vlek voor de rest van de week, maar kom, er zijn ergere dingen. Ben benieuwd naar het resultaat, had net een ongelofelijk zwaar en suikerrijk ontbijt op met drie stukken meloen, extra chocolate ontbijtgranen en een smoothie van banaan, blauwe bes en aardbei... Had dat suikerdrankje eigenlijk niet meer nodig denk ik...

    Vrijdag dan dagje verlof en eens langs Dreambaby gegaan, de kaartjes van de geboortelijst waren net klaar en wilden sowiso eens alle spulletjes die we op de lijst hebben gezet, bekijken. Heel leuk, daar zeker anderhalf uur rondgestruind, paar dingetjes veranderd en nog wat kleertjes uitgezocht. De eerste, tot hiertoe ging dat moeilijk omdat ik het te vroeg vond en we het geslacht niet kenden. Online ook nog wat gerief besteld van Little Woody, de meest schattige kleertjes die je je kan voorstellen, met beestjes op uiteraard. Zaterdag in de Hema nog een paar stuks gekocht, volgend weekend eens alles overlopen en nog eens door de massa's leuke kleertjes gaan die we van de toekomstige meter te leen hebben gekregen maar heb nu wel een goed gevoel, onze mini gaat geen kou lijden...

    Zondag was het dan bollebuikdag, nog eens afgesproken met de medezwangere vriendin en veel bijgebabbeld, superleuk, hebben echt coole foto's met onze twee buikjes op. Heb wel het gevoel dat ik me overzet heb dit weekend, vier dagen lang enorm druk bezig geweest, veel rondgelopen, veel geregeld en veel gedoe (ook wel veel superleuke momenten dus) en vandaag voel ik me niet zo goed, buik trekt bij het minste tegen, supermoe ook, probeer me dus rustig te houden maar ben er de mens eigenlijk niet naar vrees ik!

  • 24 weken meter - geboortelijst

    24 weken ver zijn we al. Ik voel me weer beter dan ooit. Vorige week wat kleine kwaaltjes, wat moe, wat minder goed in mijn vel, maar sinds dit weekend weer energie en zin. Overmorgen is het zo ver, dan mogen we nog eens langs de gynaecoloog en ben superbenieuwd. Gaan we dan eindelijk het geslacht weten? Gaan we zoals de meesten een suikertest moeten doen? Hoeveel gaat onze baby gegroeid zijn en in gewicht toegenomen? Ben ikzelf al wat verzwaard? Spannend!!!

    Ondertussen was er gisteren weer een fijn en plechtig moment, toen een van mijn beste vriendinnen op bezoek kwam met een ton babygerief. Ik zat er de ganse middag op te broeden en toen ze op punt stond naar huis te gaan gooide ik het er dan maar uit, of zij het zag zitten om het meterschap op te nemen van ons kleintje. En dat zag ze gelukkig volledig zitten!
    Heb er veel over nagedacht, want er is uiteraard mijn mama nog en het meterschap was in mijn hoofd lang voor haar, maar nu ze hervallen is en weer kanker heeft, zien de dingen er anders uit. Niet dat ik het mijn mama niet gun, maar zij zal sowiso de meest geweldige en speciale oma zijn die onze mini zal hebben, daar heeft ze geen meterschap voor nodig. En ze heeft nu met de chemo een eigen strijd te vechten. Ik wil ze dus zoveel van haar kleinkind laten genieten als ze zelf wil, maar wil ook niet dat ze te veel hooi op haar vork gaat nemen. En dus koos ik ervoor om iemand jong te vragen, iemand die het volgens ons met hart en ziel zou doen, iemand waar ik al half mijn leven en zeker de laatste moeilijke maanden enorm op heb kunnen rekenen. En het is een pak van mijn hart nu ook dit geregeld is. Het geeft een goed gevoel en ook Teerbeminde is zeer gelukkig met de keuze.

    Nu nog een peter of waarom niet een tweede meter. Daarvoor hebben we al een shortlist, maar kunnen nog niet kiezen. Wordt vervolgd dus!

    Zaterdag stuurde ik ook de voorlopige geboortelijst door naar Dreambaby. Ik ben nog niet van alles 100% zeker, dus gaan deze week eens langs in de winkel om alles te keuren en indien nodig raad te vragen en aan te passen. Maar heb er al zoveel uur en denkwerk in gestoken en was het beu, dus het deed wel deugd om dat definitief door te sturen en weer iets (half) te kunnen afsluiten.

    Ondertussen twijfelen of, STEL dat we overmorgen het geslacht eindelijk gaan kennen, we het dan gewoon gaan zeggen of toch voor ons houden. Ik wou het vroeger gewoon zeggen, vond er weinig aan om daar geheimzinnig over te doen, maar ben de laatste weken aan het twijfelen geslagen en geneigd het misschien toch gewoon nog even ons geheimpje te laten zijn.

    Ik schrik er ook van hoe snel het allemaal gaat. 24 weken al, bijna twee derde achter de rug, wat gaat het allemaal ontzettend snel...

  • 23 weken

    Ik had altijd gedacht een bescheiden zwanger buikje te zullen hebben. Het lot besliste echter anders, ik ben nu 5 maanden ver en heb een aanzienlijk bol buikje. Niet dat ik er last van heb ofzo, totaal niet. Het zit wat in de weg om schoenen aan te doen of te bukken, maar da's ook alles. En ik heb ook niet de indruk dat ik veel kilo's ben bijgekomen, want het is enkel mijn buikje dat in omvang toeneemt en de rest van mij -gelukkig- niet. Al hoop ik dat de exponentiële groei iets vertraagt want anders gaat niemand een maand nog geloven dat er daar slechts één baby inzit...

    Mijn navel is trouwens bijna verdwenen. Gewoon, weg. Zo vreemd zeg...

    De baby blijft voor de rest een superactief wezentje. Wat uiteraard leuk is.

    Dankzij fijne vrienden-ervaringsdeskundigen heb ik ondertussen veel tips en lijstjes verzameld van wat er allemaal nodig is en op de geboortelijst moet staan. Heb al een voorlopige versie van een geboortelijst voor Dreambaby maar heb er al twee weken niet meer naar gekeken en daaraan kan nog wel een en ander verbeterd worden. Twijfel of we echt eens ter plekke een afspraak moeten maken voor wat deskundige uitleg. Maar het vele opzoek- en rondvraagwerk heeft al héél veel dingen veel duidelijker gemaakt, ik zie het bos weer door de bomen. Oef.

    En begin volgende week mogen we weer langs de gyn!