• 21 weken - I'll kick your ass en vakantieplannen

    21 juli, de ochtend van de nationale feestdag, lui uitslapen, zalig. Plots schrik ik van de schop in mijn buik, drie keer zo hard als anders. Ik leg mijn hand op mijn buik; tot hiertoe waren de schopjes niet voelbaar langs de buitenkant maar dit was wel heel erg hard, zou er een tweede schopje komen? En ja hoor, POK, mijn hele buik leek mee te veren. Teerbeminde zijn hand genomen en op die plaats gelegd en we hadden geluk want er kwam meteen nog een derde trap. Mijn wederhelft schrok zich rot van deze eerste kennismaking met het nageslacht :-)

    De dagen nadien bleef hij (of zij) rustig, veel minder frequente shopjes en weer zo zacht als we gewend zijn, dus niks meer te voelen voor de wederhelft. Maar gisterenavond was het weer een en al activiteit en kon hij weer mee-voelen. Echt fijn. Zo kan je het leven in je buik toch een heel klein beetje delen met de mede-reden van dat leven. Ik viel in slaap, buik aan rug, terwijl onze mini zijn vader enthousiast tegen het achterste aan het stampen was, chance dat het ouderlijk gezag dat nog niet kon voelen ;-)

    Het afgelopen lang weekend het internet rondgesurft op zoek naar een leuke vakantiebestemming. We hadden bijna beslist; Italië, enkel nog kiezen tussen Toscane en Puglia en dan een bed and breakfast kiezen en boeken, toen bij mij de paniek toesloeg. Teerbeminde kan de komende maand geen vakantie krijgen wegens belangrijke werkdeadline 01/09 dus we kunnen niet op reis voor 15/09. En dan ben ik 30 weken. En ze raden overal aan voor de 28e week te reizen. Op internetfora lees je uiteraard de gekste dingen en ik werd er alleen meer ongerust van. Resultaat; ik ga toch niks durven boeken eer ik de mening van de gyn heb gehoord.
    Mijn buikgevoel zegt dat het ok is, ik voel me nu opperbest, heb zonder problemen een hele dag op de Gentse Feesten van hot naar her gecrosst en op mijn benen gestaan, maar op twee maanden kan natuurlijk nog een en ander veranderen, zwangerschapsgewijs. Langs de andere kant is zwangerschap geen ziekte, ik voel me nu super, mijn moeder zei dat zij tot twee weken voor de bevalling elke dag 4u pendelde naar haar werk en dat geen enkel probleem opleverde,... We zouden uiteraard ook een rustige vakantie kiezen; gezellige bed and breakfast, lekker eten, lezen onder de parasol of eens in het zwembad rondspetteren en dan een wandelingetje door de Italiaanse dorpjes en regelmatig stoppen voor een koffietje of een dessertje (als ik iets vind dat ik mag eten gezien al die toxo en andere gevaren natuurlijk). Slecht kan dat toch niet zijn?

  • 20-weken echo

    Afgelopen donderdag was het eindelijk tijd voor de 20-weken echo. Na twee echoloze maanden keek ik hier enorm naar uit. Hopende dat alles prima in orde zou zijn met de baby en dat we nu eindelijk ook het geslacht zouden ontdekken.

    De gynaecoloog werkte snel en efficiënt, zelf herkende ik de helft van de tijd de lichaamsdelen niet eer ze alweer van het scherm flitsten (wat een verschil met de vorige echo's, toen je echt een kindje op het scherm zag, nu was het meer een Picasso met allerlei lichaamsvormen omdat de baby te groot geworden is om in beeld te passen), maar de commentaar van de dokter terwijl ze werkte was bemoedigend; afmetingen hoofd en romp mooi gemiddeld, hartje met vier kamers, twee onderscheiden hersenhelften, gesloten ruggegraat, blaas, geen klompvoetjes of hazelip, placenta op de juiste plaats en een grote plas vruchtwater. Niets op aan te merken dus.

    Al snel bleek ook dat het een dochter is. Of toch niet? In de helft van de echo begon de gyn plots te twijfelen. "Wacht eens even!" De navelstreng zat echter een goed beeld in de weg en net op dat moment besloot onze superbeweeglijk nageslacht eens een dutje te doen. Bij de 12-weken echo heeft de dokter tien minuten geduld moeten oefenen om de nekplooi te kunnen meten maar daar had ze nu duidelijk geen zin in, helaas dus, we weten nog altijd niet of onze erfgenaam een jongen of een meisje is! Oftewel hij/zij is al even koppig als de ouders en blijft hardnekkig weigeren om mee te werken met de echo's. Typisch...

    Het kon de opluchting dat alles in orde is en het plezier van eindelijk ons kindje nog eens te zien toch niet vergallen. Ok, toen ik het woord 'dochter' hoorde merkte ik dat ik me daar meteen op in begon te stellen en toen kwam alles weer op losse schroeven te staan, maar er zijn natuurlijk (veel) ergere dingen mogelijk, dus...

    Hopen maar dat we over een maand bij de controle weer een echo krijgen en mini dan zijn/haar benen eens van mekaar haalt...

  • 20 weken: beweging!

    Hoe snel gaat dat toch allemaal, 20 weken, de helft! Ondertussen laat het buikje zich niet meer negeren (ik pas officieel enkel nog in zwangerschapskleding, de laatste broek die nog goed zat past niet meer) en krijgt een mens dus al eens felecitaties, heel fijn. De mensen stellen steevast twee vragen, ten eerste of ik het al voel en ten tweede of ik al weet 'wat het is'.

    Op die eerste vraag antwoordde ik tot voor enkele dagen meestal 'ik weet het niet'. Ik weet nochtans nog goed waar en wanneer ik de baby voor het eerst voelde, op 21 juni, tijdens de kick off meeting van mijn internationaal project. Twee dagen van druk vergaderen en plots was 'ie daar. Maar ik kon precies niet zeker zijn dat dit de baby was en niet iets veel minder idyllisch als pakweg mijn darmen. Ik kon het soms wel denken zo puur voor mezelf, maar naar de buitenwereld toe kreeg ik het niet gezegd, ik bleef de eeuwige twijfelaar, wat voel ik nu, is het nu de baby of niet,...
    Maar de bewegingen werden langzaam aan opvallender en kwamen steeds frequenter voor en ondertussen kan ik ze wel goed onderscheiden. Het was echt een puur mentale switch die ik een dag of twee, drie geleden pas heb gemaakt; ik VOEL mijn baby bewegen! Maar eigenlijk begon ik het dus al die 17e zwangerschapsweek te voelen...

    Op die tweede vraag kon ik niet antwoorden, in tegenstelling tot velen kregen we geen 16-weken echo en hebben we dus geen flauw idee van het gesclacht van dat wezentje in mijn buik.

    Ondertussen is er weer veel gebeurd, we gingen een weekje op reis, een dag naar een festival (waar ik voor het allereerst het 'beschermingsinstinct' voelde opsteken, ik stond in de mensenmassa en werd helemaal emo en panisch van de breekbaarheid, het gevaar dat er iets zou kunnen gebeuren met dit jonge leven, nooit eerder zo gescand op ontsnappingsmogelijkheden, erg vreemd), het buikje groeit vlijtig alhoewel ik tot mijn opluchting nog geen 2 kilo bijgekomen ben,...

    Hetgeen me momenteel frustreert is dat ik door werk en verbouwing/verhuis geen tijd heb gehad om er de afgelopen weken echt bewust mee bezig te zijn. Er mag eens werk gemaakt van geboortelijsten en babykamers maar ik raak er allemaal niet wijs uit. Wat heb je nodig, wat is luxe, waar kan je dingen goedkoop aankopen, hoe zit het allemaal, ik zit vooral met héél veel vragen.
    Bijvoorbeeld, om er maar 1 te noemen, het schijnt dat zo'n baby de eerste maanden een wieg liever heeft dan een bedje. En om geen grote kosten te doen laten veel mensen hem dan slapen in de draagmand/reiswieg van de kinderwagen. Maar volgens anderen zou dat gevaarlijk zijn. Hoe zit dat nu juist, waar kan ik die kleine de eerste paar maanden te slapen leggen, I don't have a clue.

    Maar hetgeen ik nu vooral mee bezig ben, mentaal dan toch, is de 20-weken echo die morgen gepland staat. De vorige echo is alweer twee maanden geleden, de baby was toen 5.6 cm en zal dus enkele keren in grootte verdubbeld zijn ondertussen. De grote, structurele echo, de grote controle. Tal van artikelen in Humo en andere tijdschriften over afwijkingen en babies die stierven in deze periode hebben me de stuipen op het lijf gejaagd, laten we hopen dat na al de shit die we de laatste maanden hebben doorgemaakt op dit vlak toch alles goed blijft gaan...