• 17 weken: vroedvrouw

    Vorige week mochten we op controle bij de vroedvrouw. Helaas geen echo, waardoor ik in tegenstelling tot een van mijn beste vriendinnen die minder ver is het geslacht nog niet ken. Nog een maandje geduld oefenen. Maar het bezoek aan de vroedvrouw was niettemin erg prettig en nuttig. Ze had ten eerste veel meer tijd dan de gynaecoloog, we hebben er zeker een half uur gezeten. Heel veel praktische info over de dingen die ons ziekenhuis aanbiedt en andere initiatieven in het Gentse, kraamzorgtoestanden etc, je moet het maar allemaal weten. Echt fijn dat iemand eens de tijd neemt om alles van naaldje tot draadje met je te overlopen en je doorverwijst naar alle sites, boeken, organisaties, beurzen en infosessies die er tegenwoordig allemaal bestaan.

    Al was het beste natuurlijk het hartje nog eens kunnen horen. Dat stelt direct zo hard gerust. Een supermagisch moment... Daarnaast heeft ze ook mijn buik bevoeld waaruit zij kon afleiden dat mijn baarmoeder mooi gegroeid is en de foetus dus ook. Ik vind dan ook dat ik voor mijn 17 weken (18 vandaag actually) al een aardig buikje heb. Zo had ik deze week internationale tweedaagse meeting van een van mijn projecten waar de felecitaties en vragen spontaan kwamen, heel fijn toch telkens weer.

    Dikke voeten of andere probs heb ik niet meer gehad, wel vroeg ik me dinsdag af of ik de baby voelde bewegen, had regelmatig van die vreemde kriebelingen in mijn buik, spannend...

    Dinsdag echter ook een enorme domper op de vreugde. Net nu ik zelf mama ga worden, na al die jaren proberen en miserie, is de kanker terug bij mijn eigen mama. Na verder onderzoek blijkt het nu zelfs onzeker dat ze de geboorte nog zal kunnen meemaken. Het dringt allemaal nog niet door bij mij, voel me verdoofd, ben aan het werken, blijf zakelijk maar tegelijk schreeuwt alles in mij dat ik hier nu, vooral nu, niet klaar voor ben. Nooit zal zijn.

  • 16 weken

    Vier maanden. En een halve week. Zo zwanger zijn we ondertussen.

    Ik ben superblij dat het vandaag eindelijk warm genoeg is voor een rokje, want nu ik maar 1 broek meer kan dragen en die momenteel zelf niet kan wassen wegens verbouwing begon ik me een beetje onverzorgd te voelen, zou in de solden best een tweede zwangerschapsjeans op de kop tikken denk ik. Maar vandaag dus ein-de-lijk die nieuwe rok van Fragile aan en MAN, wat zit die goed. Mooi (al twee complimentjes gekregen), aangenaam stof en onvoorstelbaar aangenaam rond mijn lijf. Oef. Had me dit weekend in een gewone jeans gehesen om de werf te gaan opvolgen en mijn enige zwangerschapsjeans te sparen, maar dat waren vrij oncomfortabele uren...

    Qua kwaaltjes is er sinds vorige week iets nieuw: opgezwollen voeten. NU AL. Dat belooft... Maar energie-niveau, eetlust, al die dingen zitten nog steeds supergoed. Het tweede trimester is by far het beste zegt iedereen en ik begin het te geloven, zit echt goed in mijn vel. Alleen zo nu en dan fikse hoofdpijn, maar het gaat altijd weer vanzelf over...

    Ondertussen is het baby-lijstgedoe begonnen. We hebben van de schoonzus een lijst gekregen met spullen die zij wil doorverkopen en nu dus druk doende alles aan het opzoeken, voorleggen aan mijn ma en een vriendin met veel ervaring en vooral ook aan Google. Mijn schoonzus heeft zo een Quinny Buzz te koop maar ons ziekenfonds heeft een geweldig interessante promo van Bébécar: onderstel, zitje, reiswieg en autostoel allemaal tesamen voor 575€, normale prijs bijna 1000€. Zeer interessant, denk ik?

    Vrijdag mag ik op controle bij de vroedvrouw. Geen idee wat ik me daarbij moet voorstellen. Iedereen die ik ken mocht elke keer bij de gynaecoloog en kregen elke keer een echo maar in mijn boekje staat wel degelijk genoteerd 'vroedvrouw'. Ben benieuwd. Spijtig, anders hadden we nu al het geslacht gekend...

    Beetje balen laatste week dankzij een artikel in Humo over foetussen die tijdens de 20weken echo een fatale afwijking bleken te hebben of vlak voor de bevalling gestorven waren, kan daar nu echt niet tegen en mijn wederhelft heeft het stiekem weggegooid, maar had al een en ander gelezen en sindsdien toch wel beetje bang voor de grote echo, waar ik nog een kleine maand geduld op moet oefenen... Hoe zeggen ze dat, moeder worden is geen dag gerust meer zijn... ;-)

  • Grappig

    Grappig hoe een man dat zomaar even kan vergeten, een zwangerschap. Zo kon mijn wederhelft gisteren net op tijd op zijn tong bijten toen ik in de douche stappen. Hij wou opmerken dat ik de laatste maand toch wel wat was bijgekomen en was dus even de overduidelijke reden van het buikje vergeten...

  • 15 weken: shoppinguitje Antwerpen

    Afgelopen zaterdag had ik met een vriendin afgesproken om samen te gaan shoppen. We hadden dat maanden geleden al afgesproken, toen we beiden pas ontdekt hadden dat we eindelijk zwanger waren. Ondertussen waren we twee maanden verder en beiden goed op weg om uit onze gewone kleren te barsten.

    Het werd een ontzettend lange, maar geweldige dag. Om 9u thuis vertrokken, 10u30 in Antwerpen station afgesproken en de dag goed ingezet met een caramel frappucino bij Starbucks en het nieuws dat deze vriendin niet enkel zwanger is maar ook nog eens verloofd. Bijbabbelen was dus vereist.

    Dan de tram op naar de kaaien om onze toch aan te vangen bij Bella Belli, een winkel met een lieve verkoopster en een zeer ruim assortiment waar helaas het meeste al uit mijn maat was en ik dus helemaal niks vond. Op de koop toe liepen we daarna compleet verloren, en dat bij 30° en mijn vriendin op hakken, het leverde haar al meteen een blaar op. Maar het geluk was aan onze kant, plots verscheen daar een uitnodigend terras mét bovendien een kaart met voedsel dat ook geschikt is voor een zwangere vegetariër zoals ondergetekende; groententaart. En nog superlekker ook.

    Weer de tram op en richting Kammenstraat, waar de heerlijke winkel Fragile huist. Een mooie winkel, een ontzettend ruim assortiment, allemaal made in Belgium, prachtige kleuren en stoffen en vooral MOOIE kleren, geen slechtzittende rare dingen die je enkel draagt omdat de rest niet meer past. Helaas hangt hier ook een prijskaarte aan vast, ik betaalde bijvoorbeeld 72€ voor een gewoon topje. Maar het zijn kleren die je ook na de zwangerschap kan blijven dragen en die echt supermooi zijn, dus ik haalde mijn kredietkaart met niet al te veel hartepijn boven voor een kleedje, een rokje, en topje, een tshirt en een truitje. De rest liet ik maar hangen, want op zich kan een mens in zo'n winkel blijven kopen.

    Van daar trokken we naar een volgend terrasje voor een vers sap, vitamientjes weet je wel en dan op naar Noppies. Ik heb al een jeans en een tshirt van dit merk waar ik tevreden van ben, maar vandaag ging het moeilijker. Na onze ervaringen in Bella Belli en Fragile leken deze kleren, veel goedkoper, helaas nooit goed te zitten. De jeansrok zat minder comfortabel dan de niet-zwangerschapsjeansrok die ik aanhad. Geen goed idee dus. Het lange t-shirt maakte me vormeloos. Het topje was zelfs in XS veel te groot. Toch vond ik nog een leuk casual rokje en een topje van Esprit.

    Na een korte omzwerving via Prémaman (net zo ouderwets als we ons hadden voorgesteld) doken we nog de H&M binnen, ondertussen was het al 18u gepasseerd maar de winkels bleken gelukkig open tot 18u30. Een zeer beperkt aanbod en niet echt kwaliteit, maar eind van de maand gaan we op reis en een leuke jeansshort kon me toch wel bekoren, en voor 25€ kan je ook niet sukkelen, toch. Ik ging in de Vero Moda nog op zoek naar de Mamaliciouscollectie die ze in Gent hebben, maar in Antwerpen nog niet van hadden gehoord. Nog een laatste terrasje en weer de trein op. Om 20u30 was ik thuis, compleet uitgeput, failliet, maar een bescheiden bergje mooie kleren waar mijn buikje in past rijker.

  • 14 weken: uit mijn jeans gebarsten

    Na een week van buikpijn door de veel te spannende jeans (ook al was het mijn meest losse model! ook al stond zoveel mogelijk het knopje open!) kon ik de feiten niet meer ontkennen; ik had een zwangerschapsjeans nodig. Nu zaterdag heb ik een zwangerschapsshoppingdate met een vriendin die net een week minder ver is, dus ik hoefde me nu enkel op die broek te concentreren.

    Op naar Noppies dus, waar ze zowel het eigen merk als Esprit hebben. Al bleek het toch vooral dat eerste. Het was even wennen aan de zwangerschapsbroeken, die elastieken en knopjes en gedoe. Een bootcut hadden ze niet en als een handschoen zitten doen ze ook niet, maar ik vond dan toch een exemplaar waar ik mee kan leven. En flatterend, de Small was te groot, moest mijn toevlucht nemen tot een Extra Small. Een kleine troost voor de immer uitzettende buik dezer dagen.

    En wat een opluchting, eindelijk niet meer afgekneld worden, geen buikpijn meer, geen gedoe met knopjes openzetten, maar een jeans die mijn buik ruimte geeft, een hele verademing...

    Iets minder te spreken ben ik over de verkoopsters from hell die ons eerst tien minuten hardnekkig negeerden en toen ik dan zelf begon te passen ineens alles moesten overnemen, mijn wederhelft mocht nergens aankomen, precies of een broek uit het rek nemen is zo'n precisiewerk... Ze konden er ook niet mee lachen toen mijn wederhelft onder het passen zei dat het allemaal toch veel makkelijker geweest was moest ik gewoon een ei leggen en dat dan 9 maanden uitbroeden dan zo zwanger zijn...