• 13 weken: buikje

    13 weken 4 dagen, zo ver zijn we ondertussen. Al enkele weken heb ik een klein maar onmiskenbaar buikje. Ik geloof dat het al rond 9 weken begon, vooral 's avonds dan, maar sinds 11 weken is het er ook overdag. Voorlopig heeft nog maar 1 iemand die van niks wist het echt opgemerkt, dus het is nog camoufleerbaar, maar voor mij en mijn wederhelft is het toch wel overduidelijk. Mijn gewone kleren beginnen ook krap te zitten. Veel broeken zijn echt oncomfortabel, het aantal dat nog goed zit slinkt zienderogen. Begin juni heb ik afgesproken met een mede-zwangere vriendin om te gaan shoppen; een maand geleden leek me dat belachelijk vroeg, ondertussen hoop ik gewoon het nog zo lang te kunnen doen met gewone kleren. Dat het maar snel weer warm wordt, rokjes en kleedjes die wat rek geven heb ik genoeg, met een jeans is het gewoon moeilijker.

    De misselijkheid is zo goed als weg, een enkel moment 's morgens of in de loop van de dag niet te na gesproken. Het niet kunnen eten is vervangen door de ganse dag lang zin hebben in vanalles en nog wat; chocola, frieten, kilo's aardbeien, beschuitjes, appels... Ik probeer regelmatig iets te eten maar het toch zo gezond mogelijk te houden, geen zin in een drastisch fitnessprogramma over een half jaar! Ik zit alleszins nog op mijn normaal gewicht volgens mij.

  • 12/12 12-weken echo

    Het was spannend aftellen tot de 12-weken echo, die gepland stond op 12 weken min 1 dag (om het simpel te houden). In tegenstelling tot de vorige controles waar ik 's morgens of kort na de middag bij de dokter mocht, was het nu wachten tot na 16u. Handig voor Teerbeminde, die zo geen extra verlof moest voorzien. Ik had sowiso de ganse dag vrij genomen, voelde me erg moe en had nood aan wat me-time.

    De gynaecoloog had gelukkig weinig vertraging, eerst nog een heel gedoe bij de vroedvrouw zoals gewoonlijk (wegen, bloeddruk, boekje K&G invullen,...).

    De gyn stelde ons meteen weer gerust, de echo zag er mooi uit, prutske was weer verdubbeld in omvang en mat al 5.6 cm, we zagen en hoorden het hartje flink kloppen. Terwijl de dokter op zoek ging naar de nekplooi kregen we flitsen te zien van handjes en voetjes en zelfs al van de blaas. Dit was de eerste keer dat we ons kindje zo zagen bewegen, een heel bijzonder gevoel.

    De zoektocht naar de nekplooi bleek een uitdaging voor de dokter, die er kramp van kreeg en ik bijna ook. Wat een geduw en gesleur op mijn buik. Wat een geruststelling ook om te merken dat ons nageslacht al minstens even koppig en eigenwijs is als de ouder, hij wou zich niet laten zien. Na tien minuten spartelen kreeg de dokter dan toch eindelijk een zicht op de neklplooi en die zag er uitstekend uit. Mooi smal.

    Samen met de resultaten van de bloedanalyses gaf dit een erg geruststellend beeld qua screening op Down. Ook de rest van mijn bloed bleek goed, nog altijd niet immuun voor toxoplasmose helaas maar voldoende ijzer en B12, wat als vegetariër toch een aandachtspunt is.

    Na een tweewekelijkse echo zal het nu flink wennen zijn, pas over twee maanden mag ik weer naar de gynaecoloog voor de grote, structurele 20-weken echo en pas over een maand mag ik op controle bij de vroedvrouw. Ondertussen is mijn buikje 's avonds enorm dik maar ook overdag knellen de meeste broeken al behoorlijk,  niet altijd even comfortabel. En ik die dacht tot 5 maanden in mijn gewone kleren te zullen passen...

  • Update

    11 weken zijn we ondertussen. Langs een kant vliegt de tijd, want het eerste trimester zit er al bijna op, langs de andere kant kruipt de tijd tot aan die magische 12-weken grens.

    Ik heb ondertussen niet stilgezeten. Ik hem me Jouw Zwangerschapsbijbel van Anne Deans aangeschaft (schitterend boek, staat echt alles in, love it) en De Kleine vegetariër van Antoinette Hertsenberg & Marion Pluimes (mooi, maar had er veel meer van verwacht, veel meer recepten, veel meer achtergrondinfo). En dit weekend de zwangerschapsolie van Weleda aangezien vooral 's avonds (maar eigenlijk zo'n beetje de ganse dag door) mijn buikje uitzet en opzwelt dat het een lieve lust is. Niet zozeer omdat de foetus (yes, sinds deze week mogen we spreken van een foetus en niet langer van een embryo) al zo gigantisch is, maar omdat er gewoon heel wat verandert daar vanbinnen en vooral darmen daar nogal gezollen op reageren. Een zichtbaar buikje is het resultaat.

    Ook de crèche is geregeld, contract ondertekend en opgestuurd, opvangdagen bepaald (3 dagen per week) en inschrijfgeld en voorschot (maar liefst 500€) gestort. Een hele zorg minder.

    Wat er ook gebeurd is, is dat ik een week geleden 3 tubes bloed heb afgestaan in het ziekenhuis voor een hele resem tests, waaronder een onderzoek op Down en spina bifida. Het resultaat horen we donderdag, wanneer ik 11 weken 6 dagen ben en we een afspraak hebben voor de befaamde 12-weken echo. Een mijlpaal in ons leven als ouder-to-be, dat moet ik wel zeggen. De zenuwen voor dat beslissende moment beginnen langzaam aan te komen...