• 26/04: derde echo: verdubbeld

    Een uur of twee voor de doktersafspraak sloeg plots, out of nowhere, de complete paniek toe, wat als het nu toch nog mis gaat??? Maar de echo gaf een mooi beeld, het nageslacht is verdubbeld in omvang en meette gisteren 2.54 cm, perfect voor een zwangerschap van 9 weken. 9 weken en 4 dagen. Ik kreeg ook het hartje nog eens te horen, toch altijd een heel speciaal moment.

    Op het internet had ik echter overal gelezen dat op 9 weken het vruchtje al 3 cm is, dus sloeg ik weer in een lichte paniek, maar volgens de gyn was daar echt geen enkele reden voor. Overal lees je dat de kans dat het nu misgaat héél klein wordt. Maar toch, de kans bestaat en ik ga pas gerust zijn bij de 12-weken echo. En dan nog zijn er geen garanties natuurlijk. Maar ik wil er toch ook bewust van genieten. Er zijn al meer dan 2 van de 9 maanden voorbij en zwanger zijn maak je toch ook niet alle dagen mee.

    Qua eten ben ik niet meer vaak misselijk, maar er is nog altijd veel eten dat ik niet kan zien. De quornburger belandde gisteren na 1 hap in de muiltjes van de honden. En ook boterhammen gaan al eens richting vuilbak. Maar het is nog goed te doen.

    Vrijdag ben ik bijna 10 weken en volgt er een bloedname om risico op down en neuraal buis defect te bepalen en over twee weken dan de volgende echo.

  • Van misselijkheid

    Zwangerschapsweken 6 tot 8 werden gekenmerkt door misselijkheid. Gelukkig niet de ganse dag over de pot hangen, maar wel de ganse dag een verschrikkelijk vervelend gevoel in mijn maag. En vooral ook slecht kunnen eten. De normale dingen plots niet meer binnenkrijgen, wat zeg ik, zelfs niet meer kunnen zien. Teruggrijpen naar zuiver basisvoedsel: een schelletje kaas in plaats van salades als broodbeleg, pasta met tomaat in plaats van een exotische stoofschotel, een droge beschuit in plaats van een muslireep. En niks dat smaakt, nooit ergens trek in hebben.

    Sinds zondag kan ik af en toe weer eten met smaak en heb ik weer af en toe honger. Er zijn elke dag ook nog misselijke periodes, maar minder. Waarop ik direct een beetje ongerust ben natuurlijk, ongerust waarom de misselijkheid afneemt. Want hoe vervelend ook, tegelijk is het een geruststelling, natuurlijk.

    Dit weekend ben ik 9 weken en het aftellen naar de echo van volgende week begint stilaan...

  • Start crèchezoektocht

    7 weken zwanger + wonen in Gent = dringend een crèche zoeken. Wachten tot de veilige 12-weken echo raadt iedereen af, wegens eindeloze wachtlijsten bij de crèches. Dus begon ik de dagen voor onze vorige echo met het oplijsten van de alternatieven in de buurt.

    Er zijn drie crèches van de stad in de buurt, degelijke voorzieningen met sociale tarieven, maar daarvoor moet je eerst bellen naar Tinkelbel. Daar een tiental minuutjes vragen beantwoorden, voorkeuren doorgeven en nu is het wachten op een brief die vermoedelijk 4 MAANDEN voor de opvangdatum zal komen. In concreto: begin november zekerheid over een plaatsje in de stadscrèche, eind november bevallen. Persoonlijk vind ik dat een beetje te krap, wetende dat de wachtlijsten in de privé oplopen tot een jaar en meer. Met andere woorden dwingt de stad je om in de privé rond te bellen, je op wachtlijsten te laten zetten en dure waarborgen neer te tellen die je kwijt bent moest er wonder boven wonder toch een plekje voor je kind zijn.

    We besloten dus hier niet op te wachten en verder te kijken. Ondanks de vele horrorverhalen, blijkt er plaats te zijn in de eerste crèche die ik heb gecontacteerd. Vanmorgen hadden we al een afspraak voor een bezoek, en dat viel erg goed mee. De Biotoop ligt op wandelafstand, is kleinschalig genoeg, bio en veggie (voor mij persoonlijk als vegetariër een enorme plus) en de sfeer, inrichting en de medewerkers konden ons vanmorgen echt wel overtuigen. Het enige wat mij momenteel nog tegenhoudt is, gezien mijn geschiedenis met miserie in het verleden het zware voorschot. Ik zou graag minstens de 9-weken echo afwachten om dat bedrag neer te tellen. En natuurlijk hangt er aan een biocrèche een zeer stevig prijskaartje van 30€ per dag, of net niet 50% duurder dan de rest. Maar dat heb ik er eigenlijk wel voor over. Hopen dus dat we daar ons plekje binnenkort kunnen reserveren en al de stress en miserie die ik bij zo veel koppels in de omgeving zie, ons bespaard blijft.

  • 11/04 Tweede echo: een stevige hartslag!

    14u10 mochten we bij de gynaecoloog, die dan nog een stevig half uurtje vertraging had, wat duurde de dag lang... Ik had een boek mee in de wachtzaal maar was veel te zenuwachtig om te lezen. Gelukkig waren we tweede op de lijst die namiddag en bleef het wachten dus beperkt.

    Mijn vaste gyn is zelf in zwangerschapsverlof dus het was haar vervangster, die ik al had gezien bij de curetage. Ze zat me even te bekijken toen we binnenkwamen, ze herkende me ook nog van die ingreep. Ze begreep direct hoe nerveus ik was gezien dat verleden en liet er geen gras overgroeien, hop, die stoel in. Na twee seconden stelde ze me al meteen gerust, "dat ziet er goed uit hoor". Oef...

    We kregen meteen een stevige hartslag te zien en, heel speciaal, te horen. 180 bpm. Daarna werd het vruchtje gemeten. 12mm, bleek perfect voor de 7 weken 3 dagen die ik ver ben. Een gigantisch verschil ook met de noodlottige echo in december (4mm). Echt goed dus, een hele mooie startpositie volgens de gyn, "begin er maar in te vertrouwen nu", zei ze nog.

    De volgende echo is dan de befaamde 12 weken echo, met de nekplooimeting. Tenzij ik heel bang/nerveus/onzeker was, dan kon er tussentijds nog een extra echo ingelast worden. Geen medische meerwaarde, vooral om mij gerust te stellen. Aangezien de dokter het zelf voorstelde, heb ik hier gretig op ingepikt. En zo staan er in mijn agenda dus al een 9 weken en een 12 weken echo gepland en een bloedprik op 10 weken.

    En ondertussen stuurde ik zoals afgesproken met Teerbeminde vandaag de eerste informatieve mail naar een van de crèches van mijn keuze. Wonder boven wonder in Gent, maar er is nog plaats in maart 2012! Nu dus snel een afspraak vastleggen om te gaan kijken. En dan bellen naar Tinkelbel om ons in te schrijven voor de stadscrèches, de kans dat het lukt lijkt me miniem maar een mens kan maar proberen.

  • Spanning

    Straks tweede echo, 7 weken 1 dag. Superbang, hier is het de vorige keer fout gegaan. Voel me wel anders dan vorige keer, vermoeider en misselijker. Hopen maar...

  • 31/03: eerste echo: 5 weken 4 dagen

    Na een slapeloze nacht (deels veroorzaakt door de zenuwen maar ook deels door de adrenaline die ik altijd overhou aan een concert, met dank aan Greg Dulli en zijn Twilight Singers deze keer) en vervelende files in de stad stonden we net op tijd in de kliniek. De echo was goed. Blijkbaar ben ik 5 weken ver en uitgerekend voor eind november.

    Zo'n echo dient vooral om de zwangerschap te bevestigen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap (die toch net iets vaker voorkomt blijkbaar bij IVF) te kunnen uitsluiten. Wat gelukkig het geval was, er zit een vruchtzakje en het zit op de juiste plaats. Om het vruchtje te kunnen zien is het nog te vroeg.

    Zo vroeg zijn er helaas geen garanties en zeker na mijn miskraam ben ik nu heel erg bang. Want vorige keer is het in deze fase misgegaan, in de periode tussen beide echo's. De komende weken worden dus zenuwslopend. Maar de dokter zei dat alles er goed uitziet en dat er geen enkele aanwijzing van problemen is. Geen garantie, maar wel een goede start. En dat is al veel.

    Nu dus twee weken proberen niet te hard te stressen en op hoop te leven en dan 11 april de tweede (beslissende?) echo. Dan zal ik 7 weken zijn, nog steeds verschrikkelijk pril, maar hopelijk dan het kloppend hartje dat me vertrouwen kan geven in deze zwangerschap.