Algemeen

  • 30 weken - het grote babybed en de eerste avond zonder ouderlijk gezag

    Vrijdag had ik een geweldig flinke Zoon die maar liefst drie dutjes deed overdag in zijn schommelwiegje op onze slaapkamer. Zaterdagnamiddag werd het wiegje echter opgehaald door de hoogzwangere ouders van de volgende bewo(o)n(st)er. En dus vloekten wij op het babybed dat niet langs de trap verhuisd kon worden van de babykamer naar onze slaapkamer want ik ben er nog niet klaar voor om Zoon in zijn eigen kamer op een andere verdieping te laten slapen. Maar na veel gedoe werd het babybed uit elkaar gevijsd en weer in elkaar gestoken onder toeziend oog van Zoon die op ons bed lag te spelen.

    Hij was trouwens al enkele weken te groot voor het leuke schommelwiegje, hij paste echt nog maar net op het matrasje, maar omdat hij er zo goed in sliep konden we er maar geen afstand van doen.

    Zijn eerste ervaringen met zijn nieuwe babybed zijn niet echt positief te noemen. Zaterdag weigerde hij er ook maar 1 dutje in te doen en wou hij enkel in slaap vallen op schoot of aan de borst. En zondag van hetzelfde laken een pak. Gelukkig dat hij er 's nachts toch in slaapt, zij het plots weer zeer onrustig (vannacht zo'n 8 keer zijn tutje gaan insteken denk ik) en tot een uur of 6. Dan is het gehuil niet meer te troosten en verhuist hij tussen ons in het grote bed. Ok, dat mag uiteraard geen gewoonte worden maar hij moet nu even de aanpassing verwerken en ik gun hem de tijd die hij daarvoor nodig heeft. Maar stiekem hoop ik toch dat hij zich snel met het grote bed verzoent en we allemaal weer wat meer rust hebben... Vriendje Iben is ook dit weekend verhuisd naar krak hetzelfde babybed en die lijkt er dan weer geen probleem mee te hebben!

    Afgelopen woensdag dan trokken Teerbeminde en ikzelf er voor het eerst een avond op uit zonder baby. Ik was behoorlijk overbezorgd vrees ik en bestookte de arme peter die Zoon zou gaan ophalen in de crèche en opvangen met mails over wat wel en niet kan en hoe alles aan te pakken. Als vader van twee dochters heeft schoonbroer nochtans wel enige ervaring terzake, maar een overbezorgd moederhart luistert niet naar rede ;-) Maar het is allemaal supergoed gegaan. Zoon flink, braaf flesje gedronken en hij lag zalig te slapen toen we hem 's nachts kwamen ophalen. Thuis zonder veel problemen naar zijn wieg getransfereerd en verder geslapen. En wij een leuke avond uit, al hebben we het wel de ganse avond over Zoon gehad en maar 75keer de gsms gecheckt op berichtjes...

    Had ik trouwens al gezegd dat geen enkele baby zo geweldig kan schateren als Zoon? Gisteren lag hij regelmatig dubbel van te lachen als hij mij zag, geen idee waarom maar ik had het gisteren echt gedaan. Pure slappe lach. Waar ik dan weer de slappe lach van kreeg. En zo gibberden we gezellig de avond door terwijl Teerbeminde naar de voetbal keek. Ik zie dat ventje precies elke dag nog een beetje liever.

     

  • Welkom

    Neen, ik ben niet nieuw op de Skynetblogs, ik blog al sinds 2003. Maar om diverse redenen wil ik het onderwerp van deze blog nog even geheim/gescheiden houden van mijn andere blog...

    Ik begin deze blog omdat het om ons geheimpje gaat, iets waarvan niemand op de hoogte is, maar wat ik ook met bijna niemand kan bespreken terwijl het hele dagen door mijn hoofd maalt. Ik moet het ergens kwijt, en waarom niet hier.

    Dit wordt dus een beetje een apart hoofdstuk, dat wie weet ooit geïntegreerd zal raken op mijn andere blog, en dan overbodig wordt. Wie weet ook niet, en blijft dit een aparte blog met een eigen bestaansrecht. We'll see...

    Waarover ik het wil hebben dan? Wel, zwanger worden.

    Na 27 jaar van "Ik wil zeker nooit een kind" en meer dan een jaar van twijfel heb ik besloten vanaf deze maand voor een kind te gaan. Beetje saai wellicht, maar wie het niet interesseert, hoeft dan ook nooit meer te komen lezen.

    Dit proces: zal ik zwanger worden, wanneer zal dat zijn, hoe zal de zwangerschap gaan, oftewel het naar een kind verlangen van een zelfverklaarde kinderhater vormt dus het onderwerp van deze blog.