Eentje erbij?

  • Voetbal

    Een tijdje terug had ik het over hobbies. Intussen is Zoon twee keer gaan trainen bij een voetbalploeg. Dat was best spannend. Zou hij willen kijken of zich verstoppen achter de wederhelft? Zou hij geïntrigeerd zijn of bang zijn van de andere kindjes en vooral weg willen? Zou hij het veld op willen? We konden het echt niet voorspellen. Langs een kant spreekt hij al meer dan een jaar van voetbal en gaat hij doodgraag voetballen wanneer hij maar de kans krijgt, langs de andere kant is hij ontzettend verlegen en mijdt hij situaties met veel onbekende mensen. En dan nog de kwestie van hem op die trainingen te krijgen gezien we allebei in Brussel werken.

    Enfin, na veel rondmailen, rondbellen en kopbrekens is hij vorige week dus naar een ploeg geweest en hij heeft daar zowat anderhalf uur alles gegeven en zich zo hard geamuseerd dat hij er een week lang van gesproken heeft. 

    En deze week kreeg ik dan plots telefoon dat hij niet wou. Hij was eerst weer laaiend enthousiast en stond een uur op voorhand al klaar om te vertrekken, maar viel dan in de auto in slaap waardoor hij compleet niet meer aanspreekbaar was en dus niet dat veld op wou. We hebben dan wat op hem ingepraat (ik via telefoon) en dan is hij op zijn stappen teruggekeerd en toch nog een klein uur gaan meevoetballen en dan vond hij het weer super...

    Zo blijft het dus nog een beetje spannend. Maar als hij aan het voetballen is, geniet hij er zo van dat ik echt hoop dat hij de drempelvrees overwint en doorzet.

  • Leren fietsen

    Weer een mijlpaal, deze week heeft de Dochter (wordt 3 in oktober) gefietst zonder steunwieltjes! Misschien had er het ook al wel een tijd eerder gekund, maar deze week logeerde ze bij de oma en die heeft een grote tuin, veel fietsjes én veel tijd en heeft ook grote broer en de nichtjes al leren fietsen. Omdat onze kinderen thuis een loopfiets hebben, heeft dat leren fietsen op een fiets met trappers doorgaans weinig voeten in de aarde en is het gewoon een kwestie van het eens te proberen. Voila. Zo snel gaat dat dus.

  • Kleuterhobbies

    waterschildpad.jpgDe kindjes hebben er inmiddels een heel schooljaar zwemles opzitten en hebben elk 2 brevetten behaald via Fred Brevet. En nu zijn ze allebei klaar met het onderdeel 'Waterwennen'. Zoon begint in september in het diepe zwembad met het hoogste onderdeel van 'Leren overleven' en de Dochter mag haar tanden zetten in de middenste groep want het makkelijkste niveau wordt niet aangeboden door de Stad Gent waar we de lesjes bij volgen.

    We zijn vorige maand ook naar een kijkles préballet gegaan en alhoewel de Dochter heel zwaar onder de indruk was en amper durfde bewegen, was ze er toch stellig in dat ze na de vakantie ook balletles gaat doen. En heb ik haar deze week dan ook maar ingeschreven. Ik bleef wat in twijfel, ze is nog zo jong, toont in de zwemles soms heel weinig focus en dat zijn lessen van 30 minuten waar de balletles een vol uur zal duren. Maar ze begon er zelf altijd over en deze week kwam ze 's morgens ineens de trap af in complete balletoutfit, helemaal zelf gedaan dat ik maar besloten heb om de sprong te wagen en ze in te schrijven. We zien dan wel hoe het loopt. En zo zal mevrouw al 2 hobbies hebben in de 2e kleuterklas, waar Zoon maar begonnen is met 1 hobby in de 3e kleuterklas. Voor hem blijft het overigens voorlopig bij zwemmen. Hij wil heel graag voetballen, maar ten eerste blijken alle clubs vol of trainen ze op woensdagnamiddag en dan gaan de kindjes bij de oma verblijven buiten Gent, of op zaterdagochtend en de zwemlessen gaan voor. Maar ik gun hem zeker nog een tweede hobby. Hopelijk komt er deze zomer dus nog iets uit de bus.

     

  • Onafhankelijke kinderen in de ochtend

    Dat de Zoon alleen opstaat en zich een uurtje kan bezighouden, zijn we intussen gewend. Eten of drinken haalt hij zich wel niet, als hij dorst krijgt komt hij ons halen. Toen ik vanmorgen om 6u30 dus gestommel hoorde beneden, maakte ik me geen zorgen en sliep tot mijn wekker om 6u45 ging. Wat later stommelde Zoon de badkamer binnen. Wie zat er dan beneden? Onze langslaapdochter dus!

    Ik trof haar aan naar Netflix kijkend aan de keukentafel, met een intussen half opgegeten leo-koek (die eet ze doodgraag) en een beker met daarin volgens haar kraanwater, maar een fletswit kleurtje en wat rare dingen erin drijvend. Dat is wel wat vreemd. Maar voor de rest, lang leve onafhankelijke kinderen! 3.5 jaar en ik heb er al geen werk meer mee 's morgens.

  • Op controle bij de kinderarts

    Vanmiddag mochten we op controle in het ziekenhuis. Dochterlief is enorm verbeterd, is donderdag terug naar school gegaan ook. Maar ze hoest wel nog af en toe.

    De dokter bevestigde dat; longen klonken veel beter maar er was nog slijm aanwezig. Er zat ook nog vocht achter het trommelvlies. We mogen stoppen met aerosol en antibiotica maar moeten nog 5 dagen ventolin en flixotide toedienen via pufs. En morgen mag ze ook nog niet gaan zwemmen. Helaas helaas, ze start net in een nieuwe groep voor een nieuw brevet en ze heeft de laatste twee lessen in de vorige groep al gemist. Het zij zo.

    Al veel beter dus maar we zijn er nog niet helemaal. We merken het ook wel soms aan haar gedrag, ze wordt wat sneller moe of hangerig. Hopelijk is ze tegen volgend weekend weer helemaal haar gezonde, vrolijke zelf. En hopelijk zijn we er dan vanaf, na meer dan anderhalve maand zieken in huis. Al begin ik nu precies zelf wat te kuchen...

  • Fred Brevet: pinguïn en zeepaardje

    Afgelopen zaterdag kregen de kindjes hun allereerste (en hopelijk niet laatste) zwembrevet. 't Is te zeggen, de oudste kreeg er twee want de jongste zat ziek thuis, maar de eigenlijke proeven hadden ze vorig jaar reeds afgelegd. Toch wel een fijn moment, ik ben eigenlijk wel fier.

    Dochterlief behaalde het brevet Zeepaardje en start dit weekend in Pinguïn, het hoogste niveau van watergewenning. Zoon is klaar met waterwennen, hij behaalde niveau Pinguïn en start zaterdag als Waterschildpad, het tweede niveau binnen "Leren Overleven" want de Sportdienst van Gent heeft het eerste niveau blijkbaar geschrapt en aspecten ervan geïntegreerd in de proeven van zowel Pinguïn als Waterschildpad. 

    Ze doen het allebei enorm graag, waterratjes, net als hun mama!

    Ik ben echt heel blij met deze lessenreeksen van de Stad. Je moet als ouder mee in het water, wat niet alleen leuk is (samen iets doen met je kind) maar ook maakt dat de drempel veel lager is voor de kinderen zelf. En de begeleiders zijn echt top. Aanrader!

  • Zieke kindjes

    Met Zoon stonden we in de kerstvakantie bij de huisarts met een bronchitis (een bijzonder kwaadaardig beestje want hij hoest een dikke maand later nog steeds), dochter werd anderhalve week geveld. Heel geleidelijk aan, donderdag en vrijdag wat hoesten maar ze kon nog naar school, zondag koorts dus maandag naar de huisarts. We hielden haar de hele week thuis en ze ging aan de puffer. Maar donderdag stelde de oma vast dat ze toch serieus aan het verslechteren was, steeds hogere koorts en de hoest ging over in zware hoestbuien waar ze amper uit raakte. We sliepen al sinds dinsdag niet meer dan een uur aan een stuk 's nachts door die hoestbuien. Toen ze ook nog eens kortademig werd was de maat vol. Maandag zochten we de pediater op.

    Die was eerst heel vrolijk maar zijn gezicht werd bijzonder ernstig toen hij naar haar longen luisterde. Het was niet goed. Hij vermoedde een longontsteking. We werden meteen doorgestuurd naar radiologie waar ze vrijwel meteen foto's namen van Dochters longetjes. De derde reeds in haar jonge leven. Ze was onnoemlijk flink moet ik zeggen, het is een harde en stoere meid.

    Van daaruit ging het terug naar het bureau van de kinderarts. We mochten gewoon op de deur kloppen, hij had middagpauze, de kruimels van het broodje waren nog te zien... De longfoto's waren een stuk beter dan hij had verwacht. Niet goed, maar ook geen longontsteking. Antibiotica en aerosol 3 keer per dag en ze goed in de gaten houden. Bellen als de koorts vandaag nog aanwezig was. Vrijdag op controle komen.

    De koorts was die dag zelf al gebroken en tegen zaterdag begon de aerosol ook wat verlichting te bieden, al bleven de slapeloze nachten aanhouden. Het eerste uur van de nacht viel meestal mee maar daarna verhuisden we haar meestal naar ons bed omdat we toch om de drie kwartier moesten troosten, water geven om te drinken,...

    Omdat een mens maar enkele dagen sociaal verlof heeft om dit soort dingen op te vangen, is ze gisterenavond vertrokken naar de oma. Helaas woont die een eindje rijden en laten onze werkuren en de vele files en een Zoon die naar school moet niet toe om ze elke dag te halen en brengen. Mijn moederhart brak toen ze gisterenavond vertrok, haar koffertje vol medicatie dat ze perse zelf moest dragen. Al moet ik toegeven dat ik ook snakte naar enkele uren onafgebroken slaap. Ik merkte aan alles dat ik er compleet door begon te zitten, kon niks meer verdragen,...

    Enfin. Ze is nu dus toevertrouwd aan de goede zorgen van de oma. Hopelijk komen we er nu zo verder door. Want helemaal gerust ben ik toch nog niet.