Eentje erbij?

  • Op controle bij de kinderarts

    Vanmiddag mochten we op controle in het ziekenhuis. Dochterlief is enorm verbeterd, is donderdag terug naar school gegaan ook. Maar ze hoest wel nog af en toe.

    De dokter bevestigde dat; longen klonken veel beter maar er was nog slijm aanwezig. Er zat ook nog vocht achter het trommelvlies. We mogen stoppen met aerosol en antibiotica maar moeten nog 5 dagen ventolin en flixotide toedienen via pufs. En morgen mag ze ook nog niet gaan zwemmen. Helaas helaas, ze start net in een nieuwe groep voor een nieuw brevet en ze heeft de laatste twee lessen in de vorige groep al gemist. Het zij zo.

    Al veel beter dus maar we zijn er nog niet helemaal. We merken het ook wel soms aan haar gedrag, ze wordt wat sneller moe of hangerig. Hopelijk is ze tegen volgend weekend weer helemaal haar gezonde, vrolijke zelf. En hopelijk zijn we er dan vanaf, na meer dan anderhalve maand zieken in huis. Al begin ik nu precies zelf wat te kuchen...

  • Fred Brevet: pinguïn en zeepaardje

    Afgelopen zaterdag kregen de kindjes hun allereerste (en hopelijk niet laatste) zwembrevet. 't Is te zeggen, de oudste kreeg er twee want de jongste zat ziek thuis, maar de eigenlijke proeven hadden ze vorig jaar reeds afgelegd. Toch wel een fijn moment, ik ben eigenlijk wel fier.

    Dochterlief behaalde het brevet Zeepaardje en start dit weekend in Pinguïn, het hoogste niveau van watergewenning. Zoon is klaar met waterwennen, hij behaalde niveau Pinguïn en start zaterdag als Waterschildpad, het tweede niveau binnen "Leren Overleven" want de Sportdienst van Gent heeft het eerste niveau blijkbaar geschrapt en aspecten ervan geïntegreerd in de proeven van zowel Pinguïn als Waterschildpad. 

    Ze doen het allebei enorm graag, waterratjes, net als hun mama!

    Ik ben echt heel blij met deze lessenreeksen van de Stad. Je moet als ouder mee in het water, wat niet alleen leuk is (samen iets doen met je kind) maar ook maakt dat de drempel veel lager is voor de kinderen zelf. En de begeleiders zijn echt top. Aanrader!

  • Zieke kindjes

    Met Zoon stonden we in de kerstvakantie bij de huisarts met een bronchitis (een bijzonder kwaadaardig beestje want hij hoest een dikke maand later nog steeds), dochter werd anderhalve week geveld. Heel geleidelijk aan, donderdag en vrijdag wat hoesten maar ze kon nog naar school, zondag koorts dus maandag naar de huisarts. We hielden haar de hele week thuis en ze ging aan de puffer. Maar donderdag stelde de oma vast dat ze toch serieus aan het verslechteren was, steeds hogere koorts en de hoest ging over in zware hoestbuien waar ze amper uit raakte. We sliepen al sinds dinsdag niet meer dan een uur aan een stuk 's nachts door die hoestbuien. Toen ze ook nog eens kortademig werd was de maat vol. Maandag zochten we de pediater op.

    Die was eerst heel vrolijk maar zijn gezicht werd bijzonder ernstig toen hij naar haar longen luisterde. Het was niet goed. Hij vermoedde een longontsteking. We werden meteen doorgestuurd naar radiologie waar ze vrijwel meteen foto's namen van Dochters longetjes. De derde reeds in haar jonge leven. Ze was onnoemlijk flink moet ik zeggen, het is een harde en stoere meid.

    Van daaruit ging het terug naar het bureau van de kinderarts. We mochten gewoon op de deur kloppen, hij had middagpauze, de kruimels van het broodje waren nog te zien... De longfoto's waren een stuk beter dan hij had verwacht. Niet goed, maar ook geen longontsteking. Antibiotica en aerosol 3 keer per dag en ze goed in de gaten houden. Bellen als de koorts vandaag nog aanwezig was. Vrijdag op controle komen.

    De koorts was die dag zelf al gebroken en tegen zaterdag begon de aerosol ook wat verlichting te bieden, al bleven de slapeloze nachten aanhouden. Het eerste uur van de nacht viel meestal mee maar daarna verhuisden we haar meestal naar ons bed omdat we toch om de drie kwartier moesten troosten, water geven om te drinken,...

    Omdat een mens maar enkele dagen sociaal verlof heeft om dit soort dingen op te vangen, is ze gisterenavond vertrokken naar de oma. Helaas woont die een eindje rijden en laten onze werkuren en de vele files en een Zoon die naar school moet niet toe om ze elke dag te halen en brengen. Mijn moederhart brak toen ze gisterenavond vertrok, haar koffertje vol medicatie dat ze perse zelf moest dragen. Al moet ik toegeven dat ik ook snakte naar enkele uren onafgebroken slaap. Ik merkte aan alles dat ik er compleet door begon te zitten, kon niks meer verdragen,...

    Enfin. Ze is nu dus toevertrouwd aan de goede zorgen van de oma. Hopelijk komen we er nu zo verder door. Want helemaal gerust ben ik toch nog niet.

  • Dochter slaapt in haar 'groot bed'

    In het begin toen ik mama werd, zocht ik heel erg naar houvast. Ik vroeg raad aan vrienden over wanneer een kind moet verhuizen van een spijlenbed naar een groot bed, wanneer je moet starten met potjestraining, wanneer ze mogen starten met groentenpap en wat er dan allemaal in moet, noem maar op. En in mijn omgeving verhuisden veel kindjes op twee jaar naar een groot bed. Nog altijd geen flauw idee waarom eigenlijk.

    Ondertussen heb ik al geleerd dat je dingen niet moet doen omdat het zo hoort, je ouders het ook zo deden of Kind en Gezin het zo zegt. En heb ik vooral geleerd naar mijn kinderen en mijn eigen gevoel te luisteren. De twee belangrijkste graadmeters die er bestaan. En natuurlijk ook literatuur te bekijken want we geloven in evidence based te werk gaan. Maar als het op opvoeden aankomt, weet je oergevoel het eigenlijk best.

    Want Zoon wou op zijn twee jaar helemaal niet naar een groot bed en sliep tot zijn 3.5 in een spijlenbed. En tot zijn 2 op onze kamer trouwens. Dus toen de Dochter geboren werd bleef al de stress van tijdig een babykamer hebben achterwege, het schaap heeft trouwens nog altijd geen eigen kamer :-)

    Hoe gaat dat dan in zijn werk? Sinds haar geboorte slaapt ze bij mij, soms naast mij in bed maar heel vaak was een eigen wieg en later spijlenbed ook wel prima voor haar zo lang die maar naast mij stond. Zij bepaalt en ik volg haar tempo. Zo gaat alles vanzelf, zonder trainingen of veldslagen.

    Rond haar eerste verjaardag lukte het bijvoorbeeld om alleen in slaap te vallen (tot dan voedde ik haar in slaap). Al bleef het bedritueel tot zeker na de tweede verjaardag een langdurig en vermoeiend verhaal en bleef ik nog regelmatig bij haar tot ze in slaap viel. Het laatste jaar werd het allemaal wat simpeler en vlotter en kwam er echt routine in; pijama aan, tanden poetsen en dan 1 of meer verhaaltjes lezen en slapen. 

    Maar wanneer verhuist zo'n kind dan naar een eigen kamer? Of naar een groot bed? Hoe moet dat dan? Wel, ook dat geeft zij zelf aan. We bespraken zo'n dingen al eens met haar, dat ze ook bij broer op de kamer mocht gaan slapen of dat ze als ze groot genoeg was ook een eigen groot bed zou krijgen. In de zomer sliep ze tijdens een weekje vakantie aan zee in het reisbed bij de broer op de kamer in plaats van naast mij, op haar eigen aangeven. Toen dacht ik dat een eigen kamer er zat aan te komen. Maar eens terug thuis wou ze opnieuw bij mij slapen. Geen enkel probleem, teken dat ze er toch nog niet klaar voor was.

    Maar afgelopen kerstvakantie besloot ze dat ze graag een grote meisjes-bed wou en dat dat bed dan bij broer op de kamer moest. Prima. We bestelden eerst de lattenbodem en matras, gingen dan om een eigen nachtlampje en verbouwden tot slot het meegroei-spijlenbed dat nog voor broer was gekocht en zij nooit in had geslapen wegens nog in gebruik toen ze uit de wieg was gegroeid, om naar een eenpersoonsbed.

    En dan brak de eerste spannende nacht aan...

    En het gaat prima. Ze heeft nog geen ene keer aangegeven terug in haar kleine vertrouwde spijlenbed naast mij te willen slapen. De eerste twee avonden heeft ze wel héél lang liggen praten in bed, soms tot 23u, alhoewel broer na 20u30 telkens al lag te ronken. Het moet dus toch behoorlijk spannend zijn, die verhuis. En maandagochtend was ze wat in paniek toen ze wakker werd. Maar afgelopen nacht viel ze bijna meteen in slaap en sliep ze de nacht door zonder een enkel voorval. Toen ze naast mij sliep werd ze regelmatig wakker door een op de grond gevallen tutje, maar dankzij het bedhek vind ze die nu blijkbaar zelf makkelijk terug. En ze heeft me evenmin al gewekt omdat ze een slokje water wou, wat ook courant was tot vorige week (er staat wel een tuitbeker klaar naast haar bed).

    Het is niet alleen voor haar wennen. De eerste twee nachten heb ik de hele nacht liggen luisteren of alles wel ok was. En alhoewel het ergens bevrijdend is om na 5 jaar je slaapkamer weer voor jezelf als koppel te hebben (en voor de oude hond die er ook al 10 jaar slaapt en me ook geregeld slaap kost maar dat laten we even buiten beschouwing) moet ik toegeven dat ik het wel mis. De knusheid. De nabijheid. De geruststellende ademhaling. Maar ik ben ook onnoemlijk trots op de stappen die ze zo zelfzeker  en bewust zet en op hoe ze blinkt van fierheid nu ze een groot meisjes-bed heeft...

    grootbed.JPG

     

  • Verwende nesten?

    Ja jongens wat een vervelend artikel zag ik deze week passeren op sociale media. Moderne ouders zouden zorgen voor verwende en onuitstaanbare kinderen. Lang leve de ouderwetse opvoeding en allemaal op tijd in hun nest zonder veel tralala en op gepaste tijden de hoek in. Precies zoals wij.

    Euhm.

    Ik dacht het niet!

    En ja, ik zie soms ook wel eens echt verwende nesten. Maar dan vooral in de vorm van kinderen die onder een glazen stolp worden opgevoed en behoed voor elke mogelijke vorm van frustratie of gevaar. Wiens verzuchtingen op de eerste plaats komen en die vooral op materieel gebied effectief verwend worden. Vaak ook als compensatie voor het gebrek aan tijd dat de meeste ouders ervaren. Een iPhone 7 voor ze in het tweede middelbaar zitten, enkel de allercoolste merkkleren zijn goed genoeg en er wordt enkel nog gekookt wat de kinderen graag eten (en als dat elke dag spaghetti is dan is dat maar zo). 

    Maar de schrijfster van het artikel trekt Attachment Parenting en Unconditional Parenting volledig gelijk met de zogehete vrije opvoeding zonder enige vorm van grens. En dat is gewoon klinkklare onzin.

    Ik bega zowat elke 'fout' die ze aanhaalt; geen alsjeblief en dankjewel afdwingen (maar hierin vooral voorleven, zowel naar hen toe als naar vreemden), ze hun hele eerste levensjaar (en bij de jongste ook tweede levensjaar zeg maar) rondzeulen in de draagdoek. Ze bij mij laten slapen en reageren op elke kik. Het over hun gevoelens hebben. Niet straffen. Mijn eigen slaap laten. Proberen responsief op hen te reageren. Maar dat betekent niet dat ze altijd en overal hun zin mogen doen en met niks of niemand rekening moeten houden. Ik probeer hen net te laten aanvoelen en ervaren dat niet alleen je eigen gevoelens maar ook die van de mensen om je heen belangrijk zijn. En dat bepaalde keuzes en acties gevolgen hebben.

    Soit.

    En thuis zijn het al eens echte varkens. 

    Maar de begeleidster van de buitenschoolse opvang zei enkele weken terug dat onze kinderen 'zo welopgevoed zijn'... Dus zo slecht zijn we dan toch niet bezig vermoed ik :-)

  • Babies Caroline en Mama

    In de klas van de Dochter heeft een kindje er vorige week een zusje bijgekregen. Sindsdien laat de Dochter ons vaak aan haar 'dikke buik' (haar woorden! ze steekt dat buikje dan zo ver naar voor als ze kan) voelen. Er zitten twee babies in en ze gaan Caroline en Mama heten. 

  • Zindelijkheid. Hoera!

    Sinds een week na haar derde verjaardag is onze meid (eindelijk) zindelijk. Oef. Op zich is zindelijk op drie jaar zeker niet vroeg of speciaal, maar blij dat we er allemaal mee zijn...

    Toen ze op haar anderhalf ofzo al op het potje ging zitten dachten wij allemaal dat het easy peasy zou zijn. Maar niets bleek minder waar. Ze schepte er een hels genoegen in om naast dat potje te plassen. Ze vond rondlopen met een natte slip of een “ei in haar broek”, toch de motivatie om van de meeste kinderen om droog te worden, totaal niet erg. We noemden haar al lachend een “vuile prei” en ze beschouwde dat als een geuzennaam.

    Uiteindelijk duurde het tot 2 maanden voor haar 3e verjaardag eer de meeste plasjes in het potje eindigden en is ze gestart op school terwijl ze systematisch elke grote boodschap in haar slip deed. Maar het plassen ging wel goed en we waren daar al gewoon heel blij mee. En op den duur wen je er ook echt aan, om elke dag vuile slipjes en/of broekjes te moeten wassen en er bij uitstapjes rekening mee te houden dat 'het' altijd kan gebeuren. Toch was het een beetje balen eens ze naar school ging. Pas op, onze meid is allesbehalve dom en dus leerde ze na 2 weken om haar grote boodschap op te sparen tot na schooltijd. Dat was op zich wel een praktische oplossing, liever dat ik de viezigheid moet opkuisen dan de juf. Het was echter niet zo'n waterdichtplan op de dagen dat ze naar de naschoolse opvang moest. En al helemaal niet toen de begeleider daar de vieze slipjes gewoon in de vuilbak gooide...

    Maar je went dus aan alles. En plots stopten de ongelukjes. Van de ene dag op de andere. De ene dag nog een kakabroekje op weg van de opvang naar huis en nadien niets meer. Je kan je niet voorstellen hoe blij we daarmee zijn. Ondertussen is het al bijna een maand en eigenlijk kan ik het soms nog altijd niet geloven...

    Maar ze lijkt écht vertrokken. We maakten ondertussen al 2 daguitstappen en ook daar geen enkel probleem. Integendeel. Geen plotse dringende pipi na drie kwartier aanschuiven in Plopsaland, ze kan prima aangeven wanneer het tijd is om naar het toilet te gaan en zelfs ruim op tijd. Zalig als je anders gewend bent...

    Oh ja, zindelijkheidstraining, ik geloof daar eigenlijk niet in. Plots komt het en dan doen ze alsof het nooit anders is geweest. Dan is het verworven. Maar of je nu kwaad bent of zingt en danst bij elk succes, of je nu stickers geeft of knuffels, of je nu roept of bidt, het helpt allemaal niets. Natuurlijk komt die zindelijkheid ook niet uit de lucht gevallen. Als ouder boden wij het potje en het toilet aan, herinnerden haar eraan, zetten haar soms toch op het potje ook al wou ze eigenlijk liever niet maar was het al twee uur geleden en praten we vooral ook veel over op het potje gaan en waarom kaka in de broek voor niemand leuk is. Voor de rest hebben we het op den duur gewoon to-taal losgelaten. Geen stress meer, niet panikeren, gewoon ervan uitgaan dat het wel zal lukken als zij er klaar voor is. Wat ook bleek.