Eentje erbij?

  • Het einde van ons borstvoedingsverhaal

    Vorige woensdag, 31 augustus, de avond voor school. Dochter drinkt alleen nog voor het slapengaan, snel enkele slokjes. Maar ze stond er wel nog op om bij mij te komen drinken. En die avond dronk ze zowaar een dubbele portie. Dat was echt wel een knus momentje, de avond voor die grote stap.

    Wat ik niet wist, is dat het de allerlaatste slokjes waren. Want sinds ze naar de kleuterschool gaat, wil ze niet meer drinken. Zo raar dat dit afscheid helemaal gelijk loopt met de start van dat nieuwe, belangrijke hoofdstuk.

    Ergens doet het een beetje pijn. Dat die mooie, intieme momenten stoppen. Iets enkel tussen mij en haar. Nu voor altijd gedaan.

    Toch heb ik er ook wel vrede mee. Ze wordt volgende maand 3 jaar en heeft dus 34 maanden borstvoeding gekregen. De WHO norm van 2 jaar en nog een klein jaar erbij dus. Het was mooi. Ontzettend mooi. 

    Na haar anderhalf jaar is het tempo teruggeschroefd en de laatste maanden waren het dus maar enkele slokjes per dag meer. Samen met de 10 maanden van Broer heb ik dus 44 maanden borstvoeding gegeven.Meer dan 3,5 jaar. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

    Het valt me op dat haar keuze om te stoppen niet alleen samen valt met de start op school, maar ook met een sprong in haar ontwikkeling. Sinds enkele weken is ze veel taliger geworden en praat ze in bijne perfect gearticuleerde kleine zinnen. "pijn edaan" is vervangen door "dat doet pijn, hoor'. Ze heeft er ook eindelijk vrede mee dat het tutje enkel om te slapen dient. En je merkt aan niets dat ze nog maar drie dagen naar school gaat wanneer je haar ziet tussen haar klasgenootjes van de eerste kleuterklas die soms al een jaar naar school gaan, ze past perfect in de groep. Het verhaal klopt dus wel. Mama heeft het er weer veel moeilijker mee dan de dochter.

    En de borsten? Bij Zoon was er na een dag of twee wat stuwing, maar voorlopig buiten wat gevoeligheid geen klachten, hopelijk blijft dat zo...

  • Nog 5 dagen en het crèchetijdperk eindigt. Wie heeft er mijn baby gestolen en vervangen door een bijna-kleuter??

    Na vandaag nog slechts vijf dagen en we trekken de deur van de crèche voor altijd achter ons dicht. We zijn met Zoon in maart 2012 gestart daar. Wat maakt dat we daar gedurende maar liefst 4.5 jaar elke week meerdere keren over de vloer kwamen. Dat het een deel van ons leven werd. 

    Het zal dus verdorie heel erg raar zijn om daar binnen twee weken voor het laatst de Dochter af te zetten. Voor het laatst die tocht van 1km die ik maakte in alle seizoenen, zo goed als altijd te voet, soms met een baby, dan met een peuter, een peuter en een newborn, een kleuter en een peuter,... Soms vrolijk, soms bezorgd, soms bij 35°, soms door de sneeuw of een storm. Diezelfde straten. Een stuk van de stad waar ik vanaf 1 september amper nog ga komen en dat nu zo vertrouwd is geworden.

    Niet dat we er niet aan toe zijn, natuurlijk. Dochter verkondigt regelmatig dat ze binnenkort naar school gaat. En de school is ondertussen een al even vertrouwde, veilige habitat geworden. Maar toch wordt het een emotioneel afscheid, dat voel ik nu al...

  • Uit de kindermond...

    Kindertaal kan zo geweldig grappig en schattig zijn, vooral dan die van je eigen kinderen neem ik aan. Toch kon ik het niet laten enkele van hun woordjes te delen...

    Dochter wordt bijna 3 en dé hit die al in de halve familie is overgenomen, was "laatje", op den duur zeiden we dat thuis allemaal. Inmiddels kan mevrouw heel mooi gearticuleerd chocolade zeggen hoor...

    Ook geweldig schattig vind ik het feit dat ze geen knuffels geeft maar nuffels.

    En een van de meest gehoorde kreten van een tijdje terug was Iejook! Al een idee wat ze hiermee bedoelde?

    ...

    Juist ja, de kreet van menig peuter, "ik ook"...

    Ze drinkt ook geen flesje maar een lesje. En haar pop is gewoon Baby.

    En zelfs zoon heeft zo nog enkele kleine eigenaardige woordjes. Servietjes blijven Zoviretjes. En iets is altijd van haar, nooit van hem, zoals "opa haar tuin" of "die meneer haar auto".

    Geweldig, toch, die kleine dingetjes.

  • Ja, we dragen nog steeds

    Op reis hadden we dit jaar geen buggy bij, geen plek meer in de auto en ook gewoon geen zin in. Zoon van 4.5 heeft alles gestapt en soms eens in de nek van papa of opa gezeten, Dochter van 2.5 heeft gestapt, op mijn arm of in de draagzak gezeten. Ik draag haar nog wekelijks en dat is nog altijd super...

    IMG_3648.JPG

     

    Het was makkelijk, zo geen - meestal toch lege - buggy moeten meezeulen, we hebben er geen seconde spijt van gehad. Een lege draagzak weegt niets en zit niet in de weg, een lege buggy voelt voor mij toch aan als een hele beperking van mijn vrijheid. En bovenstaande wandeling was gewoon ook niet mogelijk geweest met een buggy, natuurlijk.

    Is dat dan niet zwaar? Wel, eigenlijk niet. Ik draag van kort na de geboorte en je groeit daarin gewoon mee met je kind. Ze zal nu ergens tussen de 11 en de 12 kilo wegen en dat draag ik zonder dat echt te voelen of daar last van te hebben. Een ergonomische drager is wel essentieel, natuurlijk, met een chico of een babybjorn moet je hier niet aan beginnen. Maar zelfs grote winkels als dreambaby om maar iets te noemen hebben tegenwoordig een aantal ergonomische dragers en doeken in hun aanbod zitten. Het is allemaal weer iets minder exotisch geworden.

    Natuurlijk klaagt de peuter soms. Ze wil uiteraard zoveel mogelijk bewegingsvrijheid en in zo'n doek of drager zit ze natuurlijk vast. Maar ze is snel losgeklikt en eens ze zit, merk ik dat ze zich onmiddellijk helemaal ontspant. Ga ik wandelen rond de middag, dan moet ik zelfs oppassen dat ze niet gewoon na 3 minuten in slaap valt. De drager is voor haar nog altijd instant-geborgenheid.

  • Naar een eigen kamer?

    Ik heb het al vaak laten vallen vermoed ik, dat de Dochter bij ons slaapt. Zoon heeft van zijn geboorte tot als Dochter geboren is op onze kamer geslapen en zij slaapt op haar 2,5 jaar nog steeds met haar bed tegen het mijne aangeschoven. Ik geniet daarvan, haar ademhaling ' snachts. En het is ook gewoon veel gemakkelijker, ik moet mijn bed niet uit voor een nachtvoedingen, een glas water of een verloren tutje.

    Ook op reis staat haar bed altijd tegen het mijne. Broer droomt er echter al 2 jaar van om haar op zijn kamer te laten slapen. En toen we hier aan zee aankwamen, vroegen de wederhelft en de Zoon aan haar waar ze wou slapen. Eerst ging ze naar de plek waar haar bedje altijd staat. Maar toen vroegen ze of ze bij broer wou slapen en zei ze ja. En werd haar bedje in Zoons kamer opgezet.

    Toen het tijd was voor het eerste middagdutje was er even een conflict, want ze wou in het grote bed slapen. We hebben maar 1 bedhek en dat ging dus niet. Maar uiteindelijk ging ze slapen in haar reisbed naast het bed waar broer in zou slapen.

    De eerste nacht hebben ze nog zeker een uur liggen lachen en grappen. Praten, volgens de Zoon. En ik kon totaal niet slapen. Als ze naast me ligt, slaap ik als een roos. Nu lag ik de hele tijd naar haar ademhaling te luisteren. Soms snikt ze in haar slaap en dan vloog ik recht om te gaan kijken. De hel.

    De tweede nacht ging het beter. Het was sneller rustig in de kamer en ik kon ook beter slapen. Al moest ik er wel telkens uit omdat ze tegen de ochtend een glas water nodig had.

    En nu is het afwachten wat ze zal doen als we thuis zijn. Want er staat een babybed op Zoons kamer waar ze direct naartoe kan verhuizen. Of zou ze daar toch gewoon weer bij mama gaan slapen? Ik had eigenlijk wel verwacht dat ze tot haar 4e ofzo bij mij zou slapen, tot ze zelf om een eigen kamer zou vragen. Maar als ze nu zelf wil verhuizen, dan is dat natuurlijk ook gewoon zo. 

    UPDATE 26/07

    En... ze slaapt weer naast mij. Toen we vroegen waar ze ging slapen, koos ze stellig voor broer. Tot bleek dat dit dan in broers zijn oud spijlenbedje zou zijn (dat ik al helemaal tegen zijn groot bed had aangeschoven nochtans). Toen werd ze helemaal hysterisch en hielp er geen lievemoederen meer aan. Ze werd pas een beetje rustig als ze in mijn bed in mijn armen mag... Zoon was wel zichtbaar teleurgesteld, maar ja, een krijsende zus bij hem opsluiten leek me ook echt geen optie.

  • Als de dochter zegt dat ze wil drinken...

    Iedereen gaat er waarschijnlijk van uit dat de Dochter al lang geen borstvoeding meer krijgt. Ten onrechte! We zitten ondertussen op maand 33.

    Grappig detail: als de Dochter 'drinken' wil, betekent het drinken bij mama. Als ze iets anders wil drinken, dan zegt ze niet drinken maar gewoon de naam van de drank. Zo kan ze ook 's nachts al eens om water vragen en overdag al eens om fruitsap of een flesje (melk). Maar zegt ze 'drinken', dan is het borstvoeding. Schattig toch.

    Ze drinkt nu vooral voor het slapengaan. De nachtvoedingen worden zeldzaam, volgens mijn app waren er de afgelopen maand nog 3 (de bekers water reken ik dan niet mee, enkel de borstvoedingen). Heel soms vraagt ze ook voor het middagdutje als ik er dan ben en heel heel HEEL soms komt ze overdag een paar slokjes halen. 

    Ik heb nu het gevoel dat ze elk moment kan stoppen maar dat het even goed nog een jaar zo kan verder gaan. En alle opties zijn prima voor mij.

  • Wennen in de kleuterklas

    Mijn jongste sprotje is vanmorgen gaan wennen in de kleuterklas. Nog 18 dagen creche en een aantal weken vakantie en dan is het zover. Dan sluiten we het crechetijdperk voor eens en voor altijd af en heb ik twee kleuters op school.

    En daar ben ik wel blij om, want de Dochter is er klaar voor. Ze gaat echt helemaal niet meer graag naar de creche, ze is een stuk ouder dan de andere kindjes van haar groep, er zijn daar geen uitdagingen meer voor haar. Ze trekt vooral met de verzorgsters op en zondert zich soms even af, terwijl het een heel open en sociaal kind is van karakter.

    Toch sta ik nog altijd achter mijn keuze op ze pas op 1 september te laten starten in de school. Er was een kindje wel ingestapt op haar instapmoment in mei en de begeleidster zei zelf hoe zonde het was, dat kindje had nu eindelijk de aanpassing naar school verteerd en nu was het alweer gedaan voor 9 weken... Bovendien was het nu erg druk in de klas en zag je duidelijk hoe de oudsten klaar waren om naar de volgende leefgroep te gaan. Maar met de jongsten had ze direct aansluiting.  

    In tegenstelling tot Zoon destijds deed ze direct luid mee met de groep. Zongen ze het liedje om aan de dag te beginnen, dan zong ze luidkeels mee, ook al kende ze dat liedje natuurlijk niet. Ging het over getallen dan riep ze direct alle getallen die in haar opkwamen en mocht een ander kindje een taakje doen, dan was ze boos en mocht ze uiteindelijk toch gaan helpen. Ook daarin zal de begeleidster snel het verschil zien tussen broer en zus. Broer was en is nog altijd onder de indruk van de begeleiders en doet zijn best om die ter wille te zijn en de beste te zijn. Zus heeft op dat uurtje tijd vanmorgen zeker al 5 keer gewoon ongegeneerd "nee" gezegd tegen de begeleidster als het haar niet zinde...