Eentje erbij?

Gisterenavond er eens alleen op uitgetrokken, had het broodnodig. Alles klaargezet voor vader en Zoon en dan 2.5 uurtjes weg. De hoop koesterend dat als ik terugkwam Zoon braaf van het flesje gedronken zou hebben. Om helaas in realiteit naar de chaos terug te keren; Zoon die op al die tijd amper 30 ml binnenheeft en blijkbaar op een half uur slapen na vooral veel gebruld en gekrijst heeft. Chaos alom.

Zaterdag was een goeie dag en heeft hij 90ml Omneo gedronken maar dat blijft tot hiertoe de enige keer, alle dagen sindsdien is het veel gedoe en bijna niet willen drinken. Nochtans zou ik ondertussen niet enkel 's avonds maar ook overdag 1 borstvoeding moeten vervangen door poedermelk om toch een klein beetje te kunnen afbouwen eer ik moet gaan werken en daar in Brussel ganser dagen met pijnlijke stuwing zit en ondertussen kwade telefoons krijg uit de creche dat Zoon in hongerstaking is gegaan en ze overgaan tot dwangvoederen op de goede oude foie gras methode... Huidige stand van zaken: 5 borstvoedingen en 1 flesjesvoeding die vooral geweigerd wordt...

Vandaag is het je 'vermaanddag' weer. Drie maanden geleden mocht ik jou voor het eerst in mijn armen houden. Op die drie maanden tijd ben je verdubbeld in gewicht en zowat 10 cm gegroeid. Zo snel ga je nooit nog in je leven groeien en maar goed ook want je zou hier al gauw niet meer door de deur raken vrees ik. In elk geval ben je lang niet meer de kleine, fragiele baby van bij de geboorte en dat maakt dat papa en ik al wat meer met jou durven zwieren in de plaats van je vast te houden alsof je door elke verkeerde beweging zou kunnen breken.

Je hebt veel fans. Niet alleen wij, die je elke dag bezig zien en van week tot week zien veranderen, maar ook bijvoorbeeld je oma die nu al uitkijkt naar de dagen die zij op jou zal passen als mama en papa moeten gaan werken. En je meter en tante die nu al luidop dromen van de momenten dat je bij hen zal komen logeren, ze kunnen echt niet wachten. Maar ik kan wel nog wat wachten, ik ben er nog lang niet klaar voor om jou al een ganse nacht te moeten missen.

We hebben nu drie maanden bijna onafgebroken samen doorgebracht. Je papa zorgt geregeld eens een uur of twee voor jou terwijl ik even weg ben, maar daarbuiten zijn we altijd samen. Volgende week komt daar echter een einde aan. Volgende week moet ik weer gaan werken en ga jij dus naar de creche. Het is een leuke creche die we met veel zorg voor jou hebben uitgekozen, maar niettemin een gigantische stap voor ons allemaal. Net nu jij duidelijk laat zien dat je ons verkiest boven alle andere mensen ter wereld (tot hiertoe liet je je vrolijk van arm tot arm ronddragen en was iedereen je vriend maar sinds enkele dagen protesteer je al eens als iemand anders je vasthoudt en ben je liefst bij ons) en nu je je meer en meer bewust wordt van de wereld rondom jou, net nu je je handjes begint te ontdekken, net nu je elke dag bijna nieuwe dingen leert en kan, moeten we jou overdag achterlaten bij andere mensen. Ik heb het er best moeilijk mee, valt het op...?

Niet dat we eraan twijfelen dat je dat fantastisch goed gaat doen. Je houdt zo van entertainment, van activiteit, van spelletjes en dingen om naar te kijken. Ook andere kindjes en mensen fascineren jou. Volgens mij ga je je dus rot amuseren in de creche en is het gewoon mama die overbezorgd is. Terwijl ik altijd gezegd heb noooooooooit overbezorgd te zullen zijn, wat een grap!

Soms is mama triest, deze weken. Want het gaat niet goed met oma, met mijn eigen mama. Ik besef nu al dat jij je haar nooit zal herinneren. Ze is nochtans misschien wel je grootste fan en suporter. Ze doet niets liever dan met jou spelen en je knuffelen en vasthouden en ze is zonder twijfel een van de beste oma's ter wereld. Wat het natuurlijk dubbel zo erg maakt dat jij je dit allemaal niet zal herinneren. Maar ik zal dat doen, voor jou, en alvast veel foto's maken van jullie beiden.

Je ziet het zoon, het is een uitdagende tijd. Elke week verander je zo veel, elke week leer je nieuwe dingen, heb je nieuwe voorkeuren. En wij maar proberen uitzoeken wat het nu is dat je wil en waar je ongelukkig van wordt. Maar je begint ook meer en meer je eigen ritme van slapen en spelen te vinden, je babbelt graag, je lacht soms ganse dagen. We hebben al een ongelofelijk traject afgelegd die afgelopen drie maanden en staan eigenlijk wel te trappelen om de wereld verder te verkennen, wij,

Gisteren weer bij Kind en Gezin. Zoon blijft mooi zijn curve volgen, zit voor alles zo'n beetje tussen p40 en p50. Dokter tevreden. Hij heeft ook zijn tweede vaccinatie gekregen, wat weer gepaard ging met boosheid, een knalrood gezichtje en gekrijs maar hij liet zich ook wel zeer snel troosten. Het duurde wel weer allemaal heel lang, meer dan een uur eer we daar buiten waren en eindelijk konden gaan eten thuis. Na de vaccinatie viel Zoon in een diepe slaap waardoor hij zijn voedingsuur oversloeg en pas een uur later (vier uur na zijn vorige voeding) wilde eten. Gisteren daardoor in totaal slechts vijf voedingen waar we meestal zeker zes en ook geregeld nog eens zeven voedingen hebben per dag.

De Ranitidine lijkt te werken. Vooral de eerste dagen waren zeer goed, terwijl de medicatie dan nog niet kon werken, maar kom. Sinds het weekend is hij weer iets onrustiger bij het drinken (aanhappen en loslaten, veel stampen met beentjes en zwaaien met armpjes) maar geen hysterische gekrijs van de pijn. Enkel daarnet weer een huilbui tijdens het voeden. Ik ben gematigd positief en ben benieuwd wat het oordeel van de pediater morgen zal zijn.

Hopelijk mogen we dan morgenavond ook starten met kunstvoeding, want op 1 maart ga ik opnieuw werken en ik geef nu nog altijd voltijds borstvoeding (de regioverpleegkundige schrikt telkens als ik er ben dat ik nog borstvoeding heef met het hele abcesverhaal, ben ik wel klein beetje trots) dus we hebben nog een lange afbouwweg te gaan, vrees een beetje dat het niet op tijd zal lukken maar we zien wel. Het zal vermoedelijk wel nog enkele weken duren eer hij zijn flesjes vlot wil drinken maar we gaan proberen er rustig onder te blijven en niks te forceren.

Volgende week alvast een eerste wenmoment in de creche, allemaal samen. De week erop dan een uur of twee dat Zoon alleen naar de creche gaat om te wennen en dan donderdag zijn allereerste ganse dag. Ben maar wat blij dat ik vrijdag dan thuis ben met 4/5e ouderschapsverlof zodat hij in die eerste week maar 1 volledige dag hoeft te gaan, het arme kereltje...

Af en toe hebben we eens een erg moeilijke dag waarop Zoon ontroostbaar is, maar we hebben tegenwoordig meer goeie dagen dan slechte. Of aanvaardbare dagen. Deze week gaat het alleen in zijn wieg slapen overdag geweldig goed, hij speelt meestal nog enkele minuten en valt dan braaf en zonder te veel gedoe in slaap. Als hij wakker is, is hij supervrolijk. Hij tettert de ganse tijd en lacht elke keer als hij mij ziet. We houder heelder conversaties onder ons tweetjes. En voor de rest steekt hij zijn armpjes nu al echt gericht uit naar de speelgoedjes, zonder al echt te grijpen, al zie je wel dat hij zich enorm concentreert en echt probeert. Soms gaan zijn vingers al een beetje open en vaak raakt hij met zijn vuistje de speeltjes al.

Hij wordt zich ook erg bewust van zijn omgeving. Hij kijkt rond, bij Kind en Gezin naar de andere kindjes, thuis naar de honden. Gisteren was hij voor het eerst duidelijk bang. Luca stond naast zijn relax te blaffen en wild te doen en je zag plots zijn gezichtje betrekken en aanstalten maken om te wenen. Tot dan toe nog nooit zo duidelijk een oorzakelijk verband gezien tussen iets extern dat hem doet schrikken en huilen. Maar hij liet zich ook weer snel troosten, de grote kerel.

Na weken twijfelen heb ik toch maar een afspraak gemaakt bij de pediater. Sinds nieuwjaar heeft Zoon geregeld pijn bij en na het drinken waardoor hij soms zeer slecht drinkt. Buiten de voedingen om zijn er weinig problemen en na enkele lastige dagen volgen er doorgaans veel meer goeie dagen waardoor ik het tot hiertoe heb beredderd met de tips die je overal vindt, ook wel omdat als het reflux of krampjes is er fundamenteel weinig gedaan kan worden en hij er wel 'uit zal groeien'. Maar nu ik wil starten met afbouwen van de borstvoeding en Zoon binnen drie weken naar de creche moet, wil ik toch uitsluitsel. Ik wil weten wat het nu is, of het erg is en wat we er eventueel aan kunnen doen. Kwestie dat het afbouwen redelijk pijnlijk is nu meneer bij veel voedingen sowiso maar aan 1 kant meer wil drinken en niet langer dan tien minuten en ik dus in de problemen kom. En met een borstabces dat nu pas helemaal genezen is wil ik niet te veel riskeren. Daarenboven moet ik hem binnen luttele drie weken dus aan de creche toevertrouwen en nu kan ik zelf hem de ganse dag in de gaten houden en zie ik zelf dat hij tussen de voedingen door goed in zijn vel zit maar als anderen hem overdag verzorgen wil ik zeker weten dat hij ook echt 100% gezond en OK is. Ik ga daarzonder al doodgaan van de stress die eerste dagen, denk ik. Mijn gevoel zegt dat het krampen zijn, maar dat kan bijna niet denk ik nu. Het begint soms al na vijf minuten drinken. Wat in die melk is dan zo erg voor hem? Ik heb al de zuivel geschrapt uit mijn dieet en let echt op mijn voeding. Is het dan toch reflux? Of nog een ander lichamelijk probleem? Ik kan het echt niet meer aanzien, dat arm ventje mag geen pijn hebben!

Zoon heeft me vijf minuten geleden de gelukkigste mama ter wereld gemaakt. Hij heeft namelijk voor het eerst zonder morren een flesje gedronken. Ok, het was gevuld met moedermelk en ok het was maar 100 ml alhoewel hij met zijn gewicht meer zou moeten drinken maar hij heeft het in 1 teug leeggedronken op amper vijf minuten tijd. En we komen van ver...

Bij de eerste poging hebben we alle poedermelk kunnen weggooien, bij de tweede poging dronk hij op drie kwartier tijd 5 ml, de volgende poging 20 ml op meer dan een uur met VEEL hysterische huilbuien, speen uitspuwen, melk uitspuwen en tegen het flesje slaan.

De volgende twee pogingen gaf de wederhelft dan afgekolfde moedermelk. Dat ging beter, de eerste keer dronk hij de volle 50 ml, maar dat is natuurlijk verre van voldoende en het bleef gepaard gaan met ontzettend veel geween, gekrijs, gedoe... Volgend flesje nog altijd maar 60 ml. Hij kon het dus, maar weigerde gewoon goed door te drinken. En dan vanavond viel hij het flesje aan als een uitgehongerde wolf (na een dag ook aan de borst slecht gedronken te hebben) en dronk het in 1 keer helemaal leeg, rustig, gelukkig, braaf, zonder ook maar 1 keer te protesteren.

Dat is natuurlijk geen garantie dat het morgen weer gaat lukken en dat het met kunstvoeding gaat lukken maar hij heeft nu bewezen dat hij het kan en aangezien 1 maart oftewel de creche almaar dichterbij komt is dat zo'n pak van m'n hart dat ik momenteel niet gelukkiger kan zijn. Voor een jonge mama kan het leven soms verbazingwekkend basic zijn. Ik zou mijn mannetje wel kunnen doodknuffelen nu.

We zijn begonnen aan de laatste vier weken bevallingsverlof. Wat gaat het allemaal snel. Deze week staat er niks op ons programma. Geen osteopaat, geen kraamzorg meer want die is afgesloten, geen bezoek. Zelfs geen thuisverpleging meer. De wonde is aan het dichtgroeien, er past geen wiek meer in en hopelijk-hout vasthouden- is de verpleegster vanmorgen dus voor het laatst moeten langskomen om de boel te verzorgen. Hopelijk was dit finaal het einde van dat abces, na 7 weken...

Zoon blijft geen gemakkelijke drinker. Zijn laatste nieuwe techniek is een of twee slokjes nemen en dan wild loslaten om onmiddellijk weer aan te happen, al dan niet verkeerd. Tussendoor veel gezwaai en gestamp. Het lijkt meer op vechten dan op voeden. En als hij al eens rustig drinkt, is het om na vijf minuten in een diepe slaap te vallen. Soms zijn het duidelijk krampen, op andere momenten heb ik echt geen idee wat hem precies zo plaagt en vooral wat ik er dan aan kan doen.

Gisterenavond heeft de wederhelft nog eens geprobeerd een flesje te geven. Tot hiertoe kon ik de boot afhouden, na al de borstvoedingsmiserie wil ik toch niet stoppen. Zoon vond het flesje nog altijd geen goed idee. Na een uur had hij 15 cl gedronken, ik heb hem dan nog eens gewoon bij mij laten drinken ook eer ik naar het Lichtfestival ben vertrokken met vrienden.

Van't weekend zijn we de geboortelijst gaan afsluiten. Met de kortingsbon die we kregen heb ik nog de TrippTrapp gekocht en een nieuw draagsysteem, de ergo baby carrier. Lijkt me luchtiger voor van de zomer en ook iets eenvoudiger zodat de wederhelft het ook kan gebruiken, want die vindt onze huidige Tricot Slen draagdoek te hippie-achtig. Zelf ben ik superblij met die draagdoek, die zorgt ervoor dat we elke dag op stap kunnen, de hondjes, Zoon en ik. Vrijdag drie kwartier door de stad gestapt in het zonnetje, da's echt puur genieten. Voel me dan heerlijk; handen vrij, onbelemmerd door een lompe koets, Zoon dicht knus bij mij, bijna een beetje zoals tijdens de zwangerschap...

Wat gaat de tijd snel sinds jij er bent. Het lijkt wel alsof je hier altijd al geweest bent, ik kan me het leven zonder jou amper nog voorstellen. Twee maanden ben je ondertussen en op die twee maanden tijd ben je al erg veranderd. Als ik naar je eerste fotootjes kijk van in het ziekenhuis schrik ik; hoe groot en stevig ben je nu al. Maar nog altijd even mooi.

Je lijkt van uiterlijk op je papa zeggen ze allemaal, maar ik herken toch ook veel van mij in jou. Zo ben je snel verveeld, alles wil je zien, overal wil je bijzijn, stilliggen en slapen is niet aan jou besteed. En dat is behoorlijk grappig voor mij, want als ik dan loop te morren dat je me geen rustig moment gunt besef ik plots dat ik zelf ook niet stil kan zitten maar constant dingen wil doen en overal naartoe wil, dat ik me even snel verveel als jij. We genieten dan ook beiden het meest van de actieve momenten, de wandelingen waabij jij in de draagdoek op mijn buik hangt en we zo lekker knus op stap gaan met de hondjes. Ideaal als papa er dan ook nog bij is, dan is ons gekke gezinnetje compleet. Iets anders wat we beiden leuk vinden is jou in bad stoppen. Je pletst dan met je voetjes en houdt lange conversaties met de verwarmingsketel die boven je badje staat. Je bent al bijna te groot geworden voor dat badje, zeker als je je met je voetjes afzet en zo met je hoofdje tegen de rand zeilt als ik je niet stevig genoeg vastklem.

Ook samen spelen doen we graag. We kunnen allebei niet wachten tot je nog sterker wordt en zelf naar je speeltjes zal beginnen grijpen. Je papa en ik zien elke dag hoe je meer wil, hoe je het zelf wil kunnen maar nog niet kan omdat je nu eenmaal pas twee maanden oud bent. Dus bewegen wij de speeltjes en kijk jij ernaar, terwijl je met je handjes en beentjes wappert.

Wat ben jij toch een geweldige zoon. Het beste wat je papa en mij is kunnen overkomen. Je bent grappig en lief en ook wel veeleisend, je laat duidelijk horen hoe je het wil, hoe je wil gedragen worden en hoe je wil zitten en vooral hoe niet. En wij sloven ons uit om het je naar de zin te maken. Ik kan niet wachten op de volgende dagen, weken, maanden, jaren met jou.