Eentje erbij?

  • Dochter slaapt in haar 'groot bed'

    In het begin toen ik mama werd, zocht ik heel erg naar houvast. Ik vroeg raad aan vrienden over wanneer een kind moet verhuizen van een spijlenbed naar een groot bed, wanneer je moet starten met potjestraining, wanneer ze mogen starten met groentenpap en wat er dan allemaal in moet, noem maar op. En in mijn omgeving verhuisden veel kindjes op twee jaar naar een groot bed. Nog altijd geen flauw idee waarom eigenlijk.

    Ondertussen heb ik al geleerd dat je dingen niet moet doen omdat het zo hoort, je ouders het ook zo deden of Kind en Gezin het zo zegt. En heb ik vooral geleerd naar mijn kinderen en mijn eigen gevoel te luisteren. De twee belangrijkste graadmeters die er bestaan. En natuurlijk ook literatuur te bekijken want we geloven in evidence based te werk gaan. Maar als het op opvoeden aankomt, weet je oergevoel het eigenlijk best.

    Want Zoon wou op zijn twee jaar helemaal niet naar een groot bed en sliep tot zijn 3.5 in een spijlenbed. En tot zijn 2 op onze kamer trouwens. Dus toen de Dochter geboren werd bleef al de stress van tijdig een babykamer hebben achterwege, het schaap heeft trouwens nog altijd geen eigen kamer :-)

    Hoe gaat dat dan in zijn werk? Sinds haar geboorte slaapt ze bij mij, soms naast mij in bed maar heel vaak was een eigen wieg en later spijlenbed ook wel prima voor haar zo lang die maar naast mij stond. Zij bepaalt en ik volg haar tempo. Zo gaat alles vanzelf, zonder trainingen of veldslagen.

    Rond haar eerste verjaardag lukte het bijvoorbeeld om alleen in slaap te vallen (tot dan voedde ik haar in slaap). Al bleef het bedritueel tot zeker na de tweede verjaardag een langdurig en vermoeiend verhaal en bleef ik nog regelmatig bij haar tot ze in slaap viel. Het laatste jaar werd het allemaal wat simpeler en vlotter en kwam er echt routine in; pijama aan, tanden poetsen en dan 1 of meer verhaaltjes lezen en slapen. 

    Maar wanneer verhuist zo'n kind dan naar een eigen kamer? Of naar een groot bed? Hoe moet dat dan? Wel, ook dat geeft zij zelf aan. We bespraken zo'n dingen al eens met haar, dat ze ook bij broer op de kamer mocht gaan slapen of dat ze als ze groot genoeg was ook een eigen groot bed zou krijgen. In de zomer sliep ze tijdens een weekje vakantie aan zee in het reisbed bij de broer op de kamer in plaats van naast mij, op haar eigen aangeven. Toen dacht ik dat een eigen kamer er zat aan te komen. Maar eens terug thuis wou ze opnieuw bij mij slapen. Geen enkel probleem, teken dat ze er toch nog niet klaar voor was.

    Maar afgelopen kerstvakantie besloot ze dat ze graag een grote meisjes-bed wou en dat dat bed dan bij broer op de kamer moest. Prima. We bestelden eerst de lattenbodem en matras, gingen dan om een eigen nachtlampje en verbouwden tot slot het meegroei-spijlenbed dat nog voor broer was gekocht en zij nooit in had geslapen wegens nog in gebruik toen ze uit de wieg was gegroeid, om naar een eenpersoonsbed.

    En dan brak de eerste spannende nacht aan...

    En het gaat prima. Ze heeft nog geen ene keer aangegeven terug in haar kleine vertrouwde spijlenbed naast mij te willen slapen. De eerste twee avonden heeft ze wel héél lang liggen praten in bed, soms tot 23u, alhoewel broer na 20u30 telkens al lag te ronken. Het moet dus toch behoorlijk spannend zijn, die verhuis. En maandagochtend was ze wat in paniek toen ze wakker werd. Maar afgelopen nacht viel ze bijna meteen in slaap en sliep ze de nacht door zonder een enkel voorval. Toen ze naast mij sliep werd ze regelmatig wakker door een op de grond gevallen tutje, maar dankzij het bedhek vind ze die nu blijkbaar zelf makkelijk terug. En ze heeft me evenmin al gewekt omdat ze een slokje water wou, wat ook courant was tot vorige week (er staat wel een tuitbeker klaar naast haar bed).

    Het is niet alleen voor haar wennen. De eerste twee nachten heb ik de hele nacht liggen luisteren of alles wel ok was. En alhoewel het ergens bevrijdend is om na 5 jaar je slaapkamer weer voor jezelf als koppel te hebben (en voor de oude hond die er ook al 10 jaar slaapt en me ook geregeld slaap kost maar dat laten we even buiten beschouwing) moet ik toegeven dat ik het wel mis. De knusheid. De nabijheid. De geruststellende ademhaling. Maar ik ben ook onnoemlijk trots op de stappen die ze zo zelfzeker  en bewust zet en op hoe ze blinkt van fierheid nu ze een groot meisjes-bed heeft...

    grootbed.JPG

     

  • Verwende nesten?

    Ja jongens wat een vervelend artikel zag ik deze week passeren op sociale media. Moderne ouders zouden zorgen voor verwende en onuitstaanbare kinderen. Lang leve de ouderwetse opvoeding en allemaal op tijd in hun nest zonder veel tralala en op gepaste tijden de hoek in. Precies zoals wij.

    Euhm.

    Ik dacht het niet!

    En ja, ik zie soms ook wel eens echt verwende nesten. Maar dan vooral in de vorm van kinderen die onder een glazen stolp worden opgevoed en behoed voor elke mogelijke vorm van frustratie of gevaar. Wiens verzuchtingen op de eerste plaats komen en die vooral op materieel gebied effectief verwend worden. Vaak ook als compensatie voor het gebrek aan tijd dat de meeste ouders ervaren. Een iPhone 7 voor ze in het tweede middelbaar zitten, enkel de allercoolste merkkleren zijn goed genoeg en er wordt enkel nog gekookt wat de kinderen graag eten (en als dat elke dag spaghetti is dan is dat maar zo). 

    Maar de schrijfster van het artikel trekt Attachment Parenting en Unconditional Parenting volledig gelijk met de zogehete vrije opvoeding zonder enige vorm van grens. En dat is gewoon klinkklare onzin.

    Ik bega zowat elke 'fout' die ze aanhaalt; geen alsjeblief en dankjewel afdwingen (maar hierin vooral voorleven, zowel naar hen toe als naar vreemden), ze hun hele eerste levensjaar (en bij de jongste ook tweede levensjaar zeg maar) rondzeulen in de draagdoek. Ze bij mij laten slapen en reageren op elke kik. Het over hun gevoelens hebben. Niet straffen. Mijn eigen slaap laten. Proberen responsief op hen te reageren. Maar dat betekent niet dat ze altijd en overal hun zin mogen doen en met niks of niemand rekening moeten houden. Ik probeer hen net te laten aanvoelen en ervaren dat niet alleen je eigen gevoelens maar ook die van de mensen om je heen belangrijk zijn. En dat bepaalde keuzes en acties gevolgen hebben.

    Soit.

    En thuis zijn het al eens echte varkens. 

    Maar de begeleidster van de buitenschoolse opvang zei enkele weken terug dat onze kinderen 'zo welopgevoed zijn'... Dus zo slecht zijn we dan toch niet bezig vermoed ik :-)

  • Babies Caroline en Mama

    In de klas van de Dochter heeft een kindje er vorige week een zusje bijgekregen. Sindsdien laat de Dochter ons vaak aan haar 'dikke buik' (haar woorden! ze steekt dat buikje dan zo ver naar voor als ze kan) voelen. Er zitten twee babies in en ze gaan Caroline en Mama heten. 

  • Zindelijkheid. Hoera!

    Sinds een week na haar derde verjaardag is onze meid (eindelijk) zindelijk. Oef. Op zich is zindelijk op drie jaar zeker niet vroeg of speciaal, maar blij dat we er allemaal mee zijn...

    Toen ze op haar anderhalf ofzo al op het potje ging zitten dachten wij allemaal dat het easy peasy zou zijn. Maar niets bleek minder waar. Ze schepte er een hels genoegen in om naast dat potje te plassen. Ze vond rondlopen met een natte slip of een “ei in haar broek”, toch de motivatie om van de meeste kinderen om droog te worden, totaal niet erg. We noemden haar al lachend een “vuile prei” en ze beschouwde dat als een geuzennaam.

    Uiteindelijk duurde het tot 2 maanden voor haar 3e verjaardag eer de meeste plasjes in het potje eindigden en is ze gestart op school terwijl ze systematisch elke grote boodschap in haar slip deed. Maar het plassen ging wel goed en we waren daar al gewoon heel blij mee. En op den duur wen je er ook echt aan, om elke dag vuile slipjes en/of broekjes te moeten wassen en er bij uitstapjes rekening mee te houden dat 'het' altijd kan gebeuren. Toch was het een beetje balen eens ze naar school ging. Pas op, onze meid is allesbehalve dom en dus leerde ze na 2 weken om haar grote boodschap op te sparen tot na schooltijd. Dat was op zich wel een praktische oplossing, liever dat ik de viezigheid moet opkuisen dan de juf. Het was echter niet zo'n waterdichtplan op de dagen dat ze naar de naschoolse opvang moest. En al helemaal niet toen de begeleider daar de vieze slipjes gewoon in de vuilbak gooide...

    Maar je went dus aan alles. En plots stopten de ongelukjes. Van de ene dag op de andere. De ene dag nog een kakabroekje op weg van de opvang naar huis en nadien niets meer. Je kan je niet voorstellen hoe blij we daarmee zijn. Ondertussen is het al bijna een maand en eigenlijk kan ik het soms nog altijd niet geloven...

    Maar ze lijkt écht vertrokken. We maakten ondertussen al 2 daguitstappen en ook daar geen enkel probleem. Integendeel. Geen plotse dringende pipi na drie kwartier aanschuiven in Plopsaland, ze kan prima aangeven wanneer het tijd is om naar het toilet te gaan en zelfs ruim op tijd. Zalig als je anders gewend bent...

    Oh ja, zindelijkheidstraining, ik geloof daar eigenlijk niet in. Plots komt het en dan doen ze alsof het nooit anders is geweest. Dan is het verworven. Maar of je nu kwaad bent of zingt en danst bij elk succes, of je nu stickers geeft of knuffels, of je nu roept of bidt, het helpt allemaal niets. Natuurlijk komt die zindelijkheid ook niet uit de lucht gevallen. Als ouder boden wij het potje en het toilet aan, herinnerden haar eraan, zetten haar soms toch op het potje ook al wou ze eigenlijk liever niet maar was het al twee uur geleden en praten we vooral ook veel over op het potje gaan en waarom kaka in de broek voor niemand leuk is. Voor de rest hebben we het op den duur gewoon to-taal losgelaten. Geen stress meer, niet panikeren, gewoon ervan uitgaan dat het wel zal lukken als zij er klaar voor is. Wat ook bleek.

  • Eerste keer rollercoaster(tje) voor de Dochter!

    Op 1 november trokken we nog eens naar Plopsaland De Panne. Toen ik ervan sprak tegen de Dochter van net 3 enkele dagen op voorhand, vroeg ze elke avond bij het slapengaan trouw of we nu morgen naar Plopsaland gingen. Om maar te zeggen, ze zijn er allebei wild van.

    Het "probleem" met die dingen is wanneer niet allebei de kinderen op dezelfde attracties kunnen. Gelukkig telt Plopsa heel veel attracties waar ook de hele kleintjes op kunnen en die Zoon van bijna 5 ook nog wel kan pruimen; de ballonnetjes, de bootjes van Kaatje en van Plop, de draaimolen zelfs, het ballenbad, de speeltuintjes,...

    Maar toch zijn er bij kleine kinderen dan altijd heel wat dingen waar de ene op kan en de andere niet. En in het begin beseft nr 2 dat totaal niet en ligt die als baby toch het merendeel van de tijd te slapen, maar de laatste keren kon mevrouw zich behoorlijk kwaad maken als ze ergens te klein voor bleek. Gelukkig overschreed ze toen de kaap van 86cm waardoor er weer heel wat toffe attracties mogelijk werden en konden we in plaats van gewoon in een speeltuin te wachten terwijl broer aan het aanschuiven was bij de Draak, de boomstammetjes of de Splash ook echt leuke dingen gaan doen.

    Maar een van de hoogtepunten van de dag voor ons allemaal is altijd de kleine rollercoaster Victors Race en daarvoor moet je 90cm zijn. En dat duurde bij onze jongste dus tot na haar derde verjaardag...

    plopsaland

    Er stond en enorme file aan het ding en de meneer van het park aan de attractie was echt onnoemlijk traag (zelf alle beugels sluiten en heel heel heel traag werken) waardoor we maar liefst 45' hebben moeten aanschuiven en dat bang zijnde dat de Dochter toch geweigerd zou worden omdat ze echt maar net aan die 90cm kwam. Maar oef, ze mocht erin en wat heeft ze het uitgegierd van plezier. Ze was to-taal niet bang en het eerste wat ze zei nadien was of we volgende keer in Plopsaland zeker opnieuw in de raket van Victor zouden gaan. 

    Trouwens, het was ook haar eerste echte daguitstap en eerste keer in Plopsa zonder luier. En dat heeft ze echt met verve gedaan. Ik was een beetje benauwd dat ze na 40 minuten aanschuiven ineens dringend zou moeten plassen of iets dergelijks, maar dat is niet gebeurd. 

  • Ons klein spook werd alweer 3

    Woensdag werd ons meisje 3. 's Morgens kreeg ze onze cadeautjes (wat kledij) maar de rest van de dag ging zijn gewone gangetje. Vrijdag was het dan haar feest in de klas. Als ouder mag je daarbij aanwezig zijn, dus trok ik om kwart voor 2 naar de school met de cake die de wederhelft en de kinderen hadden gebakken en twee liter chocomelk. Ze had al de ganse dag goed gefeest, dat was duidelijk. In een zak mocht ze allerlei dingen meebrengen waar ze graag mee speelde en ze was al gekleed in haar Frozen jurk en ze hadden uit het Hennie de Heks boek gelezen dat ze had meegebracht en domino gespeeld.

    Dan werd ze in de kring gevierd. Ze mogen dan in een boek aanduiden wat ze allemaal willen (zingen, kusjes, vuurwerk, dansen, nagellak,...) en net als haar broer destijds wou zij gewoon alles. Als een statige Queen nam ze alle aandacht en kusjes in ontvangst. Dan aten de kleine monstertjes de grote cake bijna volledig op. En de chocomelk uiteraard ook. En dan was het alweer tijd om de kindjes te beginnen klaarmaken om naar huis te gaan en om de klaspop zijn koffer klaar te maken want die kwam ook bij ons logeren dit weekend.

    Zaterdag een veel te drukke dag, van voor tot achter volgestouwd met zwemmen en dan alle boodschappen voor het grote feest zondag. Zondag nog de laatste boodschappen (oa de heerlijke vegan taart van Madam Bakster afhalen) en 's middags schoof de familie aan voor het feest.

    Ze at, ze speelde zowat de hele dag met broer en de nichtjes en de familie babbelde gezellig bij. En wij crossten van hot naar her om iedereen van alles te voorzien. Toch al een heel verschil met alle voorgaande jaren dat de kinderen nu ongesuperviseerd zonder enig probleem een hele namiddag hebben gespeeld; de kleinste dus net 3 en de oudste 13.

     

  • Het einde van ons borstvoedingsverhaal

    Vorige woensdag, 31 augustus, de avond voor school. Dochter drinkt alleen nog voor het slapengaan, snel enkele slokjes. Maar ze stond er wel nog op om bij mij te komen drinken. En die avond dronk ze zowaar een dubbele portie. Dat was echt wel een knus momentje, de avond voor die grote stap.

    Wat ik niet wist, is dat het de allerlaatste slokjes waren. Want sinds ze naar de kleuterschool gaat, wil ze niet meer drinken. Zo raar dat dit afscheid helemaal gelijk loopt met de start van dat nieuwe, belangrijke hoofdstuk.

    Ergens doet het een beetje pijn. Dat die mooie, intieme momenten stoppen. Iets enkel tussen mij en haar. Nu voor altijd gedaan.

    Toch heb ik er ook wel vrede mee. Ze wordt volgende maand 3 jaar en heeft dus 34 maanden borstvoeding gekregen. De WHO norm van 2 jaar en nog een klein jaar erbij dus. Het was mooi. Ontzettend mooi. 

    Na haar anderhalf jaar is het tempo teruggeschroefd en de laatste maanden waren het dus maar enkele slokjes per dag meer. Samen met de 10 maanden van Broer heb ik dus 44 maanden borstvoeding gegeven.Meer dan 3,5 jaar. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

    Het valt me op dat haar keuze om te stoppen niet alleen samen valt met de start op school, maar ook met een sprong in haar ontwikkeling. Sinds enkele weken is ze veel taliger geworden en praat ze in bijne perfect gearticuleerde kleine zinnen. "pijn edaan" is vervangen door "dat doet pijn, hoor'. Ze heeft er ook eindelijk vrede mee dat het tutje enkel om te slapen dient. En je merkt aan niets dat ze nog maar drie dagen naar school gaat wanneer je haar ziet tussen haar klasgenootjes van de eerste kleuterklas die soms al een jaar naar school gaan, ze past perfect in de groep. Het verhaal klopt dus wel. Mama heeft het er weer veel moeilijker mee dan de dochter.

    En de borsten? Bij Zoon was er na een dag of twee wat stuwing, maar voorlopig buiten wat gevoeligheid geen klachten, hopelijk blijft dat zo...